نقد قسمت دوم فصل چهارم تد لاسو | هنوز موتور سریال روشن نشده است

قسمت دوم فصل چهارم Ted Lasso هنوز آن قسمتی نیست که بگویم سریال با تمام قدرت برگشته است. موتور روشن شده، صدای آشنایش را هم میشنویم، ولی هنوز به دور اصلی نرسیده.

کمدی سریال هنوز به اندازه بهترین قسمت های سه فصل قبلی نمیخنداند و تیم جدید هم هنوز آنقدر برایمان آشنا نشده که به بازیکنانش وابسته شویم. با این حال قسمت همچنان شیرین و سرگرم کننده است و چند نشانه خوب دارد که میگوید شاید فصل چهارم آرام آرام راه خودش را پیدا کند.

به نظرم مهم ترین موضوع این قسمت هم دیگر فقط بازگشت تد نیست. قسمت دوم به شکل جدی تری سراغ فوتبال زنان میرود و نشان میدهد مشکل فقط این نیست که مردم مسابقات زنان را کمتر تماشا میکنند؛ امکانات، رسانه، بودجه و حتی بعضی تصمیم های مدیریتی هم هنوز فوتبال زنان را در جایگاه پایین تری قرار میدهند.

هشدار اسپویل: از اینجا به بعد داستان قسمت دوم فصل چهارم Ted Lasso لو میرود.

بازگشت به ریچموند بدون اتلاف وقت

یکی از چیزهایی که همان ابتدای قسمت دوست داشتم این بود که سریال وقت زیادی را برای نشان دادن سفر تد از آمریکا به انگلیس تلف نمیکند. قسمت تقریبا مستقیم او را دوباره در همان دنیایی قرار میدهد که میخواستیم ببینیم.

من شخصا از اینکه فعلا تمرکز روی بازگشت تد به ریچموند است راضی بودم. طبق چیزی که در قسمت گفته میشود، میشل و هنری قرار است بعدا به انگلیس بیایند، پس سریال خانواده تد را حذف نکرده است؛ فقط فعلا اجازه میدهد بازگشت او به محیط قدیمی خودش فرصت بیشتری برای نفس کشیدن داشته باشد.

چیزی که در این بازگشت خیلی به چشم می آید، تعداد زیاد اشاره ها و شوخی های آشنای سه فصل قبلی است. Mae هنوز همان Mae است، مردی که سال هاست با دیدن تد به او گیر میدهد هنوز دست از سرش برنداشته، تد دوباره برای Rebecca خوراکی میبرد و Roy هم برای یک احوالپرسی معمولی همان انرژی عصبانی همیشگی را دارد.

اینها بیشتر از اینکه موتیف باشند، همان شوخی ها و callbackهای آشنایی هستند که سریال دوباره آنها را فعال میکند. انگار قسمت دوم میخواهد به ما اطمینان بدهد که با وجود تغییر بزرگ داستان، هنوز در همان جهان Ted Lasso هستیم.

مشکل اینجاست که بخش زیادی از جذابیت فعلی سریال هم دقیقا از همین آشنایی می آید. هنوز تیم زنان آنقدر شخصیت پیدا نکرده که خودش بتواند همان بار کمدی و احساسی را حمل کند.

Alice Chilton؛ نقطه مقابل تد که شاید چندان هم متفاوت نباشد

یکی از بهترین اضافه های فصل چهارم تا اینجا Alice Chilton است.

Alice تقریبا نقطه مقابل تد به نظر میرسد. تد پرحرف، گرم، خوش بین و عاشق تعریف کردن داستان است. Alice خشک، مستقیم و آنقدر جدی است که احتمالا اگر بهترین جوک دنیا را هم برایش تعریف کنید فقط نگاهتان میکند.

او از انتخاب تد به عنوان سرمربی راضی نیست و تصمیم دارد تیم را ترک کند. Alice از Rebecca میپرسد آیا خودش یا اصلا زن دیگری برای سمت سرمربیگری در نظر گرفته شده و جواب منفی است.

این صحنه بیشتر از اینکه نشان دهد Rebecca به مربی زن اعتقاد ندارد، یک نقطه کور را در شخصیت او نشان میدهد. زنی که خودش بارها در برابر نگاه مردانه فوتبال ایستاده، متوجه میشود شاید بعضی از همان پیش فرض ها را ناخودآگاه پذیرفته باشد.

چیزی که Ted درباره Alice میبیند، ظاهر خشک او نیست. وقتی Josie دچار آسیب شدید زانو میشود، رفتار Alice کاملا تغییر میکند. همان زن سرد و کم حرف ناگهان تبدیل به مربی ای میشود که دقیقا میداند بازیکنش در چه شرایطی قرار دارد و چطور باید کنارش باشد.

بعدتر هم متوجه میشویم این موضوع برای Alice شخصی است. دوران بازی خودش با چند مصدومیت شدید ACL از مسیر اصلی خارج شده و همین گذشته باعث میشود درد بازیکنش را خیلی خوب بفهمد.

اینجا Ted چیزی را در Alice میبیند که برای خودش همیشه از فهمیدن تاکتیک فوتبال مهم تر بوده: او واقعا برای بازیکنانش اهمیت قائل است. Alice شاید هیچ شباهتی به تد نداشته باشد، ولی در مهم ترین ویژگی یک مربی از نگاه Ted، آن دو چندان هم متفاوت نیستند.

Beard انگار معشوقه اش را دوباره پیدا کرده است

یکی از بامزه ترین بخش های قسمت برای من بازگشت رابطه تد و Coach Beard بود.

Beard با آن ظاهر عجیبش مدام از دور تد را زیر نظر دارد و کاملا مشخص است که دلش میخواهد دوباره کنار او مربیگری کند. دیدار این دو در بار آنقدر شبیه ملاقات دو معشوق قدیمی ساخته شده که نمیشود این شوخی را نادیده گرفت.

Roy هم خیلی زود متوجه ماجرا میشود. او از Keeley میپرسد اگر قلب کسی پیش آدم دیگری باشد چه باید کرد. ظاهرا درباره Beard صحبت میکند، ولی به نظرم این یکی از صحنه هایی است که حرف شخصیت ها فقط درباره موضوع روی سطح نیست.

Keeley میگوید جدا نگه داشتن دو نفری که به هم تعلق دارند برای هیچ کس خوب نیست و Roy بعد از این گفتگو Beard را به سبک خودش «اخراج» میکند تا بتواند دوباره پیش تد برگردد.

ولی سوال Roy میتواند درباره خودش هم باشد. رابطه او و Keeley تمام شده، با این حال شیمی میانشان هنوز کاملا از بین نرفته است. نمیشود از همین الان گفت دوباره به هم برمیگردند، ولی سریال کاملا آگاهانه دوباره جرقه این رابطه را روشن کرده است.

مهم ترین حرف قسمت؛ فوتبال زنان فقط مشکل توجه ندارد

مهم ترین موضوع این قسمت برای من نحوه نگاه سریال به فوتبال زنان بود.

قسمت فقط نمیگوید فوتبال زنان کمتر دیده میشود. سعی میکند نشان دهد این نابرابری در بخش های مختلف فوتبال وجود دارد.

در کنفرانس خبری تیم زنان، خبرنگارها مدام درباره تیم مردان سوال میپرسند. خود بازیکنان زن امکانات مناسبی ندارند و رختکنشان در مقایسه با چیزی که تیم مردان در اختیار دارد تقریبا خنده دار است.

حتی وقتی Keeley برای رختکن جدید بودجه میخواهد، Rebecca نمیتواند به سادگی چنین هزینه ای را تایید کند و در نهایت راه حل دیگری پیدا میشود.

همین جاست که به نظرم قسمت حرف جالب تری میزند. مشکل فقط چند مرد نیستند که فوتبال زنان را جدی نمیگیرند. گاهی نابرابری در بودجه، رسانه، امکانات و تصمیم هایی وجود دارد که شاید حتی کسی عمدا قصد تبعیض در آنها نداشته باشد.

Rebecca بهترین نمونه است. او یکی از قدرتمندترین زنان این جهان است و خودش را حامی زنان میداند، ولی Alice مجبورش میکند به تصمیم خودش درباره انتخاب مربی دوباره فکر کند.

من صحنه رختکن جدید را هم به همین دلیل دوست داشتم. برای بازیکنان مرد داشتن چند دوش و یک رختکن مناسب اصلا اتفاق خاصی نیست؛ چیزی است که باید وجود داشته باشد. برای بازیکنان زن همین امکانات ساده تبدیل به چیزی میشود که واقعا خوشحالشان میکند.

واکنش Alice در این صحنه هم برایم جالب بود. وقتی خوشحالی بازیکنان را میبیند اشکش درمی آید. سریال صریحا نمیگوید در آن لحظه دقیقا به چه چیزی فکر میکند، ولی با شناختی که کمی بعد از گذشته اش پیدا میکنیم، من دوست دارم این صحنه را فقط خوشحالی برای بازیکنان نبینم. شاید بخشی از گذشته خودش هم در آن لحظه برایش زنده شده باشد.

پس چرا هنوز موتور کامل روشن نشده؟

با همه اینها هنوز احساس میکنم کمدی Ted Lasso کاملا برنگشته است.

قسمت چند لحظه واقعا بامزه دارد و شیمی میان شخصیت های قدیمی همچنان کار میکند. Ted و Rebecca، Ted و Beard و Roy و Keeley هنوز همان جذابیت گذشته را دارند.

مشکل فعلا تیم جدید است. ما سه فصل زمان داشتیم تا Roy، Jamie، Sam، Dani و بقیه بازیکنان ریچموند را بشناسیم. شوخی کردن با آنها زمانی بامزه تر شد که شخصیتشان را فهمیدیم. تیم زنان هنوز چنین فرصتی نداشته است.

به همین دلیل بخش زیادی از انرژی قسمت دوم هنوز از دیدن دوباره آدم هایی می آید که از قبل دوستشان داشتیم، نه از شخصیت های جدید.

از طرف دیگر سریال گاهی بیش از حد حرف خودش را توضیح میدهد. بعضی صحنه ها پیام را به خوبی منتقل میکنند، ولی بعد شخصیت ها دوباره همان مفهوم را با دیالوگ توضیح میدهند؛ چیزی که اگر کمتر شود، به نظرم هم کمدی بهتر نفس میکشد و هم بخش های جدی تاثیر بیشتری میگذارند.

حرف آخر

قسمت دوم فصل چهارم Ted Lasso هنوز آن بازگشتی نیست که بعد از دیدنش بگویم سریال دوباره به بهترین روزهای خودش رسیده است.

ولی نشانه های خوبی وجود دارد. شیمی شخصیت های قدیمی هنوز جذاب است، Alice میتواند یکی از شخصیت های خوب فصل شود و موضوع فوتبال زنان هم فقط یک تغییر ظاهری برای متفاوت کردن فصل چهارم نیست؛ حداقل در این قسمت میبینیم که نویسندگان میخواهند از آن برای پرداختن به موضوعاتی مثل امکانات، رسانه و نگاه نابرابر به ورزش زنان استفاده کنند.

چیزی که هنوز کم داریم خود تیم است. این بازیکنان باید کم کم از چند اسم و ویژگی بامزه تبدیل به شخصیت هایی شوند که بردن، باختن و مشکلاتشان برایمان اهمیت داشته باشد. اگر سریال بتواند این کار را انجام دهد، شاید همان شیمی سه فصل قبلی با شکلی تازه دوباره ساخته شود.

پس فعلا موتور Ted Lasso روشن شده، چند بار هم گاز خورده، ولی هنوز راه نیفتاده است. با این حال من هنوز دوست دارم پشت فرمان بمانم و ببینم این فصل قرار است ما را کجا ببرد.

شما درباره قسمت دوم چه فکری میکنید؟ آیا تیم زنان میتواند همان جذابیت ریچموند قدیمی را ایجاد کند؟