نقد قسمت هفتم فصل چهارم تد لاسو | وقتی باور داشتن کافی نیست

قسمت هفتم فصل چهارم Ted Lasso بیشتر از هر چیزی به شرایط واقعی بازیکنان تیم زنان میپردازد. بازیکنانی که برخلاف فوتبالیست های مرد Richmond نمیتوانند فقط روی فوتبال تمرکز کنند و برای ادامه زندگی باید همزمان با مشکلات مالی، شغل، بچه، اجاره خانه و هزار مسئله دیگر هم دست و پنجه نرم کنند.

اینجاست که قسمت هفتم سوال جالبی مطرح میکند:

وقتی مشکلات آدم ها اینقدر واقعی است، آیا منطقی است فقط جلوی آنها یک تابلوی BELIEVE بگذاری و بگویی باور داشته باشید؟

به نظرم جواب این قسمت این است که باور داشتن مهم است، ولی به تنهایی کافی نیست.

فوتبال برای همه بازیکنان یک شغل یکسان نیست

قسمت با نشان دادن زندگی واقعی چند بازیکن Lady Greyhounds شروع میشود و این بخش برای من یکی از بهترین شروع های فصل بود.

یکی مشکل نگهداری بچه اش را دارد، یکی با افزایش اجاره روبرو شده، ماشین یکی خراب است، Shannon هنوز در کنار فوتبال کار میکند و Gemma هم باید بین تمرین و یک فرصت مهم کاری انتخاب کند.

در واقع فوتبال برای بازیکنان مرد Richmond شغل اصلی آنهاست، ولی برای بسیاری از بازیکنان زن، فوتبال فقط یکی از چند مسئله ای است که هر روز باید مدیریت کنند.

فصل چهارم چند بار از زاویه های مختلف این تفاوت را نشان داده است. یک بار از امکانات تیم، یک بار از سرمایه گذاری، یک بار از نگاه مردم و حالا مستقیم از زندگی خود بازیکنان.

به نظرم این یکی از موضوعات اصلی فصل چهارم شده است.

مسئله فقط این نیست که فوتبال زنان کمتر دیده میشود؛ بازیکنانش حتی برای اینکه بتوانند فوتبال بازی کنند باید مشکلاتی را تحمل کنند که بازیکنان مرد حرفه ای اساسا با بسیاری از آنها مواجه نیستند.

و همین موضوع قرار است در پایان قسمت معنای تابلوی معروف BELIEVE را هم زیر سوال ببرد.

Alice بالاخره دارد روش خودش را پیدا میکند

در این قسمت Alice دوباره به تمرینات برمیگردد، ولی مشخص است اتفاقات چند قسمت قبل روی او تاثیر گذاشته است.

او قبلا بیش از حد سخت گیر بود و رفتار تحقیرآمیزش با بازیکنان باعث شد Ted جلویش بایستد. بعد هم فهمیدیم که برخلاف ظاهر سردش، تیم واقعا برایش اهمیت دارد.

حالا Alice میخواهد تغییر کند، ولی باز هم اول کار کمی زیاده روی میکند.

او تحت تاثیر حرف هایی که شنیده تصمیم میگیرد بیشتر بگوید «بله» و تقریبا هر چیزی را که بازیکنان میخواهند قبول میکند.

مشکل اینجاست که فقط بله گفتن هم جواب نیست.

Ted و Beard اینجا مفهوم جالب Yes, and… را به او یاد میدهند.

یعنی درخواست بازیکن را بشنو و قبول کن، ولی چیزی هم به آن اضافه کن.

نه اینکه مثل قبل با همه چیز مخالفت کنی و نه اینکه برای محبوب شدن هر چیزی را تایید کنی.

به نظرم این تغییر کوچک خیلی خوب بود.

Alice کم کم دارد میفهمد مربیگری فقط دستور دادن نیست. بازیکن باید احساس کند حرفش شنیده میشود، ولی در عین حال مربی هم باید مرز و انتظار خودش را داشته باشد.

اگر سه قسمت اخیر را کنار هم بگذاریم، Alice واقعا مسیر خوبی را طی کرده است. اول زیادی سخت گیر بود، بعد فهمیدیم چقدر تیم برایش مهم است و حالا بالاخره دارد یاد میگیرد چطور با بازیکنان ارتباط برقرار کند.

Ted فقط نباید باور کند؛ باید کاری هم انجام دهد

چند قسمت است که سریال دارد زمینه ورود Ted به یک رابطه جدید را فراهم میکند.

این بار او سراغ رابطه مجازی میرود و Keeley کمکش میکند یک پروفایل در اپ دوستیابی بسازد.

ولی Ted در همان ابتدا به یک مشکل عجیب میخورد:

باید خودش را در سه کلمه توصیف کند.

برای کسی که همیشه خیلی راحت خوبی های دیگران را میبیند و درباره آنها حرف میزند، تعریف کردن از خودش سخت است.

Ted حتی نگران است اگر از خودش تعریف کند، زیادی خودشیفته به نظر برسد.

در نهایت به جمله ساده ای میرسد:

من دوست داشتنی ام.

به نظرم اتفاق مهم این بخش اصلا اپلیکیشن نیست.

Ted بعد از این نتیجه، اکانتش را پاک میکند و تصمیم میگیرد در دنیای واقعی کاری انجام دهد. به همان زنی که قبلا در سالن تئاتر دیده بود مراجعه میکند و بالاخره او را به قرار دعوت میکند.

زن در رابطه است و جواب مثبت نمیدهد، ولی من این را شکست Ted نمیدانم.

اتفاقا برعکس.

چند قسمت قبل Ted حتی نمیدانست برای رابطه جدید آماده است یا نه. حالا نه تنها قبول کرده که دوست داشتنی است، بلکه حاضر شده ریسک کند و در دنیای واقعی قدمی بردارد.

اینجا هم دوباره همان پیام قسمت را میبینیم:

باور کردن خوب است، ولی بعدش باید کاری انجام بدهی.

Roy و Keeley؛ بالاخره یک قدم جلو

رابطه Roy و Keeley همچنان برای من بیش از حد کش پیدا کرده است و هنوز معتقدم نویسندگان میتوانستند خیلی زودتر این داستان را جلو ببرند.

ولی این بار حداقل یک اتفاق واقعی می افتد.

رابطه Roy با Dr. Erin محترمانه به پایان میرسد و بیش از قبل مشخص میشود احساس اصلی Roy هنوز نسبت به Keeley است.

از این جهت قسمت هفتم بالاخره یکی از موانعی را که بین این دو قرار گرفته بود کنار میزند.

هنوز هم فکر میکنم داستانشان بیش از حد طولانی شده، ولی حداقل این قسمت فقط دور خودش نمیچرخد و یک قدم به جلو برمیدارد.

Zelda دیگر فقط حامی تیم زنان نیست

حضور Zelda هم کم کم دارد معنای دیگری پیدا میکند.

او ابتدا بیشتر به عنوان کسی معرفی شد که میتواند از فوتبال زنان و Lady Greyhounds حمایت کند، ولی حالا دارد وارد مسائل کل باشگاه Richmond میشود.

در ماجرای Dani و مدیر برنامه اش هم Zelda به Rebecca و Higgins کمک میکند تا بفهمند ماجرای پیشنهاد باشگاه دیگر آن چیزی نیست که ادعا میشود.

پس دیگر سخت است او را فقط حامی تیم زنان بدانیم.

Zelda کم کم دارد تبدیل به یکی از آدم های مهم اطراف کل Richmond میشود.

ولی هنوز همان سوالی که از زمان ورودش داشتم سر جایش است:

این همه کمک و قدرت در نهایت چه قیمتی خواهد داشت؟

فعلا Zelda تقریبا هر بار که Richmond مشکلی دارد از راه میرسد و حلش میکند. بعید میدانم سریال این شخصیت را بدون هیچ هزینه یا دردسری تا آخر همین طور نگه دارد.

BELIEVE؛ ولی مگر آنها از قبل باور ندارند؟

و میرسیم به مهم ترین بخش قسمت.

Alice تابلوی معروف BELIEVE را در رختکن تیم زنان نصب میکند.

تابلویی که احتمالا معروف ترین نماد کل Ted Lasso است. حتی در رختکن تیم مردان همان تابلوی پاره شده را دوباره با چسب به هم وصل کرده اند و نگه داشته اند.

ولی واکنش بازیکنان زن با چیزی که انتظار داریم فرق دارد.

آنها خیلی ساده میگویند ما همین حالا هم باور داریم.

و واقعا هم حق دارند.

اگر باور نداشتند چرا باید با این دستمزد، مشکلات مالی، بچه، اجاره، شغل دوم و همه مشکلات دیگری که ابتدای قسمت دیدیم، باز هم هر روز سر تمرین حاضر شوند؟

مشکل این بازیکنان کمبود انگیزه نیست.

آنها اتفاقا برای رسیدن به اینجا بیشتر از خیلی ها انگیزه داشته اند.

مشکلشان این است که باور داشتن قبض ها را پرداخت نمیکند، ماشین خراب را تعمیر نمیکند و اجاره خانه را پایین نمی آورد.

اینجاست که به نظرم سریال برای لحظه ای حتی شعار معروف خودش را به چالش میکشد.

BELIEVE همیشه جمله قشنگی بوده است، ولی خوش بینی نمیتواند همه مشکلات را حل کند.

بعضی مشکلات شخصی هستند و تغییر نگرش میتواند واقعا کمکشان کند.

ولی بعضی مشکلات ساختاری هستند.

و برای حل آنها چیزی بیشتر از انگیزه لازم است.

BELIEVE AND WIN؛ حالا این تابلو مال خودشان است

بازیکنان یک مشکل دیگر هم با تابلو دارند.

چرا باید دقیقا همان نمادی را داشته باشند که تیم مردان دارد؟

Lady Greyhounds کم کم در طول فصل تلاش کرده اند هویت خودشان را بسازند و اینجا Alice راه حل جالبی پیدا میکند.

زیر BELIEVE اضافه میکند:

AND WIN

باور داشته باش و برنده شو.

این تغییر ساده را دوست داشتم.

چون Alice تابلوی Ted را دور نمی اندازد، ولی آن را تغییر میدهد تا مخصوص این تیم شود.

Lady Greyhounds دیگر نمیخواهند فقط نسخه زنانه تیم مردان Richmond باشند.

آنها حالا دارند حتی نمادهای باشگاه را هم میگیرند و نسخه خودشان را از آنها میسازند.

ولی یک ایراد هنوز باقی میماند.

حتی برنده شدن هم همه مشکلات ابتدای قسمت را حل نمیکند.

اگر سریال واقعا میخواهد درباره مشکلات اقتصادی فوتبال زنان حرف بزند، امیدوارم در قسمت های بعد پاسخ آن فقط این نباشد که «باور داشته باشید و ببرید».

چون بعضی از این مشکلات چیزی فراتر از نتیجه یک مسابقه هستند.

با این حال از نظر هویت تیم، BELIEVE AND WIN به نظرم یکی از بهترین لحظات فصل چهارم تا اینجاست.

حرف آخر

قشنگی Ted Lasso برای من همیشه همین بوده است.

یک سریال سرگرم کننده و بامزه است، ولی در میان شوخی ها و اتفاقات ساده اش گاهی حرف هایی میزند که آدم بعد از تمام شدن قسمت هم به آنها فکر میکند.

قسمت هفتم هم همین کار را میکند.

ابتدا زنانی را نشان میدهد که با وجود تمام مشکلات زندگی هنوز برای فوتبالشان تلاش میکنند و بعد جلوی همان آدم ها تابلویی میگذارد که میگوید «باور داشته باشید».

و آنها جواب میدهند:

ما که همین حالا هم باور داریم.

به نظرم همین جمله مهم ترین حرف قسمت است.

باور داشتن لازم است، ولی کافی نیست.

Ted باید علاوه بر باور به دوست داشتنی بودنش، واقعا کسی را به قرار دعوت کند.

Alice باید علاوه بر اینکه بخواهد مربی بهتری باشد، روش رفتارش را تغییر دهد.

Lady Greyhounds هم باید علاوه بر باور داشتن، وارد زمین شوند و برای بردن تلاش کنند.

ولی بعضی مشکلات، مخصوصا مشکلات مالی و ساختاری فوتبال زنان، حتی با تلاش فردی هم کامل حل نمیشوند و امیدوارم سریال در ادامه این مسئله را فراموش نکند.

فصل چهارم بیشتر از هر فصل دیگری درباره تفاوت فوتبال زنان و مردان صحبت کرده، ولی بهترین بخشش این است که در دل همین تفاوت ها حرف هایی میزند که فقط مخصوص زنان یا فوتبال نیست.

شاید باور داشتن همه چیز را درست نکند.

ولی بدون باور کردن هم احتمالا هیچ چیزی شروع نمیشود.

شما درباره تابلوی BELIEVE AND WIN چه فکر میکنید؟ به نظرتان Alice توانست نسخه مخصوص Lady Greyhounds را از فلسفه Ted بسازد؟

با وایدشات همراه باشید!