چرا «Batman: Knightfall – Part 1» بهترین نسخه بین را ساخته است؟

بین یکی از شناخته شده ترین دشمنان بتمن است؛ شخصیتی آن قدر مشهور که گاهی فراموش می کنیم نخستین حضورش به دهه ۱۹۹۰ بازمی گردد.

او در خط داستانی فیلم انیمیشن Batman Knightfall هویت مخفی بتمن را کشف کرد، با ایجاد شورشی گسترده در تیمارستان آرکهام، بتمن را از نظر جسمی و روانی فرسوده کرد و در نهایت ستون فقراتش را شکست.

«نایت فال» در اصل رویدادی یک ساله بود که چندین عنوان کمیک بتمن را به هم پیوند می داد. حضور بین در اقتباس های سینمایی و تلویزیونی خیلی زود آغاز شد، اما بیشتر این نسخه ها نتوانستند پیچیدگی و میزان تهدید او را مانند کمیک منتقل کنند.

نسخه های قبلی بین چه کم داشتند؟

در «سریال انیمیشنی بتمن»، سازندگان علاقه چندانی به بین نشان ندادند و حضور او به موقعیت هایی خاص محدود شد. مجموعه «The Batman» محصول ۲۰۰۴ نیز او را بیشتر به دشمنی قدرتمند برای یک قسمت تبدیل کرد.

فیلم «بتمن و رابین» با بازی رابرت سونسن، بین را از هوش و زیرکی تهی کرد و او را به مزدوری تنومند تقلیل داد.

مشهورترین نسخه سینمایی بین، با بازی تام هاردی، در فیلم «شوالیه تاریکی برمی خیزد» ساخته کریستوفر نولان دیده شد. این بین بدون تردید توان شکست دادن بتمن و به آشوب کشیدن گاتهام را دارد، اما صدای خاص و تا حدی نامتعارفش بیش از هر ویژگی دیگری در ذهن مخاطبان مانده است.

از سوی دیگر، آشکار شدن ارتباط او با تالیا الغول و کنار گذاشته شدن سریع شخصیت در پایان فیلم، از تاثیرگذاری این اقتباس کم می کند.

«Batman: Knightfall – Part 1» به کارگردانی جف وامستر، نخستین قسمت از یک سه گانه است و می کوشد تصویری کامل تر از این شخصیت ارائه دهد. درجه سنی بزرگسالان فیلم نیز به سازندگان اجازه داده است خشونت و وحشت داستان را با محدودیت کمتری به تصویر بکشند.

روایت خاستگاه بین

یکی از بخش های مهم کمیک «نایت فال»، داستان مستقل «Vengeance of Bane» نوشته چاک دیکسون و گراهام نولان است. فیلم پس از مقدمه ای کوتاه با حضور بتمن و آزریل، وارد روایتی گسترده از همین داستان می شود.

بین در کشور خیالی سانتا پریسکا به دنیا آمده و در زندان پنا دور بزرگ شده است؛ جایی که به دلیل جرایم پدر غایبش، از کودکی در حبس بوده است. او زندگی دیگری را نمی شناسد و برای زنده ماندن، به توصیه مادرش ذهن و بدن خود را تا بالاترین سطح ممکن پرورش می دهد.

بعدها بین به عنوان آزمودنی داروی ونوم انتخاب می شود؛ ماده ای که قدرتش را چند برابر توان انسانی می کند.

فیلم برای عبور از سال های کودکی بین، ناچار به استفاده از پرش های زمانی است، اما این فشرده سازی آسیب جدی به شخصیت نمی زند. مخاطب می تواند رنج و بی عدالتی محیط را در کودکی او ببیند؛ به ویژه چون کارکنان بی رحم پنا دور، در مقایسه با کودکی که بعدها به یک هیولا تبدیل می شود، چهره ای بی رحم تر دارند.

با این حال، بین حاضر نیست خودش را قربانی محیط بداند. او باور دارد که پنا دور را شکست داده، نه اینکه پنا دور شخصیتش را ساخته باشد. حالا نیز هدفش این است که گاتهام را به قلمرو خود تبدیل کند.

صدای مایکل ماندو و خشونت کنترل شده بین

مایکل ماندو، برخلاف برداشت نسبتا صمیمی تر تام هاردی، بین را با خشمی سرد و مهار شده صداپیشگی می کند. صدای او هم زمان هوش، صبر و خشونت شخصیت را منتقل می کند؛ بین بیشتر از آنکه فریاد بزند، با اطمینان تهدید می کند.

در صحنه ای که بین بتمن را تا مرز ناتوانی کتک زده است، می گوید: «من بین هستم! می توانم تو را بکشم، اما مرگ فقط رنج و شرمت را تمام می کند. در عوض، فقط تو را خواهم شکست.» این جمله تقریبا از شماره ۴۹۷ کمیک «بتمن» گرفته شده است.

تفاوت مهم در اجراست: در کمیک، حروف گذاری جمله حالتی فریادگونه دارد، اما ماندو آن را با غرشی آرام بیان می کند؛ گویی بتمن دیگر حتی شایسته خشم او نیست.

بین، تهدیدی بزرگ تر از یک مرد نیرومند

فیلم های نولان معمولا عناصر فانتزی جهان بتمن را کاهش می دادند. بین تام هاردی به جای ونوم از داروهای مسکن استفاده می کرد و نقابش نیز اجازه می داد چشم های او دیده شود.

«Batman: Knightfall» مسیر دیگری را انتخاب می کند و به ظاهر اغراق آمیز بین در کمیک های «نایت فال» نزدیک می شود.

بین در این فیلم کوهی از ماهیچه است؛ شخصیتی عظیم الجثه با دست هایی بزرگ تر از قفسه سینه بتمن. حتی وقتی بتمن زخمی و تلوتلوخوران به غار بتمن می رسد، بین آن قدر بزرگ است که از در عبور نمی کند و با شکستن آن وارد می شود.

نقاب کشتی گیرانه او نیز تمام صورتش را می پوشاند و چشم های قرمز خیره کننده اش را برجسته می کند.

فیلم همچنین انگیزه بین را از یک کابوس مبهم به رابطه ای مشخص تر با خانواده و میراث وین پیوند می زند. او در کودکی مطلبی درباره توماس وین و تلاشش برای بازسازی گاتهام خوانده و او را مردی قدرتمند می بیند.

از نگاه بین، بروس وارثی ضعیف است که شایستگی حمل تاج پدرش را ندارد.

در درگیری بین و بتمن، دیالوگ های تازه ای نیز به این تقابل اضافه شده است. بین بروس را به خاطر مرگ والدینش سرزنش می کند و می گوید آنها از وضعیتی که گاتهام زیر نظر او پیدا کرده، شرمسار خواهند بود.

این تقابل، شباهت و تفاوت دو شخصیت را پررنگ می کند: هر دو خود را افرادی فراتر از انسان عادی می دانند، اما بروس در رفاه بزرگ شده و برای بقا مجبور نبوده مانند بین خودش را در جهنم تربیت کند.

به همین دلیل، بین خود را وارث برحق توماس وین می داند. «Batman: Knightfall – Part 1» با ترکیب این انگیزه، طراحی بصری هولناک و اجرای صوتی مایکل ماندو، یکی از کامل ترین برداشت ها از بین را ارائه می کند. فیلم برای خرید در دسترس است و قسمت های دوم و سوم نیز در دست توسعه قرار دارند.

جمع بندی

«Batman: Knightfall – Part 1» بین را هم زمان به عنوان یک تهدید فیزیکی، ذهنی و ایدئولوژیک معرفی می کند.

وفاداری به خاستگاه کمیکی، طراحی هولناک و صدای مایکل ماندو باعث شده است این نسخه، برداشت کامل تری از بین نسبت به بسیاری از اقتباس های قبلی باشد؛ هرچند برتری آن نسبت به نسخه تام هاردی، همچنان یک ارزیابی هنری است.

منبع اصلی: این مطلب با ترجمه و بازنویسی مستقل تحریریه وایدشات بر اساس مقاله slashfilm.com تهیه شده است.