نقد قسمت پنجم فصل چهارم تد لاسو | مهربانی همیشه جواب نمی دهد

قسمت پنجم فصل چهارم Ted Lasso حول یکی از مهم ترین تصمیم هایی میچرخد که تد تا اینجای فصل گرفته است. این بار مشکل تیم نه اختلاف بین بازیکنان، بلکه رفتاری است که از نیمکت و یکی از مربیان شروع شده و تد دیگر نمیتواند منتظر بماند تا زمان همه چیز را درست کند.

در قسمت قبل دیدیم که تد بازیکنان را در شرایطی قرار داد تا خودشان اختلافشان را کنار بگذارند. این بار چنین روشی جواب نمیدهد. او باید مستقیما وارد ماجرا شود، یک مرز مشخص تعیین کند و مهم تر از همه، پای تصمیمش بایستد.

به نظرم همین موضوع قسمت پنجم را با وجود کمدی کمتر، به یکی از قسمت های مهم فصل برای شخصیت خود تد تبدیل میکند.

مهربانی بدون مرز همیشه جواب نمیدهد

Alice در این قسمت تحت فشار مسابقه مهم مقابل Chelsea رفتار متفاوتی با بازیکنان دارد. سخت گیری او کم کم از یک مربی جدی بودن فراتر میرود و به تحقیر و تنبیه بازیکنان نزدیک میشود.

مشکل این نیست که Alice از بازیکنانش انتظار زیادی دارد. یک مربی باید سخت گیر باشد و قرار نیست همیشه بازیکنانش را نوازش کند. مشکل از جایی شروع میشود که سخت گیری دیگر باعث بهتر شدن آنها نمیشود و برعکس اعتمادشان را پایین می آورد.

اینجا دو نگاه متفاوت به مربیگری روبروی هم قرار میگیرند.

Alice تصور میکند بازیکن تحت فشار باید قوی تر شود. تد معمولا مسیر دیگری را انتخاب میکند؛ او سعی میکند بازیکنانش احساس کنند به آنها اعتماد دارد و بعد از همین اعتماد برای بالا بردن سطحشان استفاده میکند.

تا مدتی هم اجازه میدهد Alice کار خودش را انجام دهد. ولی وقتی میبیند این رفتار ادامه پیدا کرده و روی تیم تاثیر منفی گذاشته، دیگر فقط تماشا نمیکند.

در پایان او Alice را برای مسابقه بعدی محروم میکند و از او میخواهد در این مدت فکر کند که اصلا میخواهد به همکاری با تیم ادامه دهد یا نه.

به نظرم اینجا یکی از تفاوت های مهم Ted این فصل را میبینیم.

او هنوز همان آدم مهربان است. هنوز دوست ندارد کسی را تحقیر کند یا با زور چیزی را به او تحمیل کند. ولی مهربانی این بار به معنی منفعل بودن نیست.

گاهی مراقبت از بازیکنان یعنی اینکه جلوی کسی که به آنها آسیب میزند بایستی؛ حتی اگر آن فرد یکی از اعضای کادر خودت باشد.

Ted این بار اشتباه Nate را تکرار نمیکند

چیزی که تصمیم تد را برای من مهم تر میکند، ارتباطش با تجربه Nate است.

در گذشته تد نشانه های مشکل Nate را دید، ولی آنقدر دیر وارد عمل شد که مسئله بسیار بزرگ تر شد. تد همیشه دوست دارد به آدم ها زمان بدهد و امیدوار باشد خودشان مسیر درست را پیدا کنند. این ویژگی معمولا نقطه قوت اوست، ولی داستان Nate نشان داد همین ویژگی میتواند تبدیل به نقطه ضعفش هم بشود.

این بار شرایط برایش آشناست.

یک مربی در کنار او قرار دارد که رفتارهایش آرام آرام مشکل ساز میشود و Ted میتواند دوباره همان مسیر قبلی را انتخاب کند: صبر کردن و امیدوار بودن به اینکه همه چیز درست شود.

ولی این کار را نمیکند.

به نظرم این شاید مهم ترین نکته قسمت باشد. Ted فقط آدم های اطرافش را تغییر نمیدهد؛ خودش هم از اشتباهاتش یاد میگیرد.

سه فصل قبل شاید همان Ted قدیمی مدت بیشتری به Alice فرصت میداد. Ted فعلی میفهمد گاهی صبر بیشتر به معنی کمک کردن نیست.

این رشد شخصیت برای من خیلی ارزشمندتر از این است که سریال فقط دوباره همان مربی همیشه خوش بین را جلوی ما بگذارد.

یک باخت که ارزشش از بعضی بردها بیشتر است

بازی مقابل Chelsea هم یکی از جذاب ترین بخش های قسمت است.

Richmond در نیمه اول شرایط خوبی ندارد و عقب می افتد. Alice از این وضعیت عصبانی است و فشار بیشتری روی بازیکنان میگذارد، ولی تد دوباره سراغ همان چیزی میرود که همیشه در آن بهترین بوده: ارتباط گرفتن با آدم ها.

در بین دو نیمه با تیم صحبت میکند و بازیکنان با انرژی کاملا متفاوتی به زمین برمیگردند. آنها بازی را مساوی میکنند و نشان میدهند میتوانند مقابل حریفی مثل Chelsea هم رقابت کنند، هرچند در نهایت با گل دیرهنگام بازی را 3 بر 2 میبازند.

گاهی یک شکست بیشتر از چند برد درباره یک تیم اطلاعات میدهد.

Richmond برنده نشد، ولی برای اولین بار بیشتر احساس کردم با تیمی طرف هستیم که میتواند در سطح بالاتر رقابت کند. تیمی که از 2 بر صفر عقب بودن برمیگردد، دیگر فقط گروهی از شخصیت های بامزه نیست.

این همان چیزی بود که از ابتدای فصل منتظرش بودم.

البته هنوز یک انتقاد دارم. Ted Lasso همیشه بیش از تاکتیک پیچیده روی انگیزه و ارتباط انسانی تاکید داشته و من هم قرار نیست ناگهان از آن انتظار Football Manager داشته باشم، ولی بعد از چهار فصل دوست دارم Lady Greyhounds کم کم از نظر فوتبالی هم شخصیت مشخصی پیدا کنند.

اینکه تد دوباره با یک سخنرانی تیم را برگرداند جذاب است، ولی در ادامه دوست دارم بفهمم این تیم واقعا چطور فوتبال بازی میکند و چه ویژگی خاصی در زمین دارد.

مربی ای که همه را به هم نزدیک میکند، خودش تنهاست

یکی دیگر از موضوعات جالب قسمت، زندگی شخصی تد است.

بازیکنان او را تنها در حال غذا خوردن میبینند و برایشان عجیب است که آدمی با این همه انرژی و ارتباط اجتماعی، بیرون از زمین چنین زندگی تنهایی داشته باشد.

این تضاد را دوست داشتم.

Ted تقریبا تمام زندگی اش را صرف نزدیک کردن آدم ها به یکدیگر میکند. بازیکنان را با هم آشتی میدهد، تیم میسازد، مشکلات دیگران را گوش میدهد و همیشه کسی را پیدا میکند که به او امید بدهد.

ولی وقتی همه این آدم ها به خانه میروند، خودش هنوز تنهاست.

جالب تر اینکه Ted هم دیگر کاملا از این وضعیت راضی نیست و میگوید اگر شرایطش پیش بیاید، بدش نمی آید دوباره وارد رابطه شود.

به نظرم این میتواند یکی از خطوط داستانی مهم نیمه دوم فصل باشد. تا اینجا تد همیشه بیشتر درگیر زندگی دیگران بوده و شاید وقتش رسیده کمی هم درباره زندگی خودش تصمیم بگیرد.

بعضی مشکلات را برای همه حل میکند، ولی بعضی چیزها را هنوز باید برای خودش حل کند.

Roy و Keeley؛ این داستان دارد زیادی طول میکشد

در قسمت قبل Keeley از Roy خواست قبل از اینکه دوباره به رابطه شان فکر کنند، چند قرار با آدم های دیگر داشته باشد.

حالا متوجه میشویم Roy چند قرار آخرش را با یک نفر، Dr. Erin Beaumont، گذرانده است.

یعنی برنامه ای که Keeley احتمالا تصور میکرد در نهایت Roy را دوباره به سمت خودش برمیگرداند، نتیجه دیگری داده است.

از این نظر اتفاق جدید کاملا بی دلیل نیست. خود Keeley این مسیر را شروع کرد و حالا باید با نتیجه اش روبرو شود.

با این حال هنوز احساس میکنم نویسندگان داستان Roy و Keeley را بیش از حد طولانی کرده اند. این رابطه مدت زیادی است در وضعیت «میخواهند یا نمیخواهند؟» گیر کرده و برای من کم کم دارد توی ذوق میزند.

اگر قرار است دوباره با هم باشند، بالاخره باید داستان حرکت کند. اگر هم قرار نیست، بهتر است سریال اجازه بدهد هر دو واقعا مسیر تازه ای را شروع کنند.

نزدیک شدن Matthijs چیزی است که Rebecca از آن میترسد

رابطه Rebecca و Matthijs هم در این قسمت برای اولین بار وارد یک بحران جدی میشود.

تا زمانی که رابطه آنها از راه دور بود، Rebecca میتوانست هم این رابطه را داشته باشد و هم زندگی خودش را دقیقا به همان شکلی که دوست دارد کنترل کند.

ولی وقتی Matthijs از برنامه نزدیک شدنش به لندن صحبت میکند، همه چیز ناگهان واقعی تر میشود.

به نظرم بعضی رابطه ها از دور ساده تر هستند. آدم دلتنگ میشود، دیدارها ارزش بیشتری دارند و هر کسی همچنان فضای شخصی خودش را دارد. وقتی همان رابطه قرار است وارد زندگی روزمره شود، ترس های دیگری خودش را نشان میدهد.

برای Rebecca که سال ها عادت کرده کنترل زندگی و کارش دست خودش باشد، حضور دائمی یک نفر دیگر میتواند تغییر بزرگی باشد.

شاید ترس او واقعا از Matthijs نباشد. شاید از تغییری میترسد که حضور او میتواند در زندگی اش ایجاد کند.

رفتار Rebecca باعث میشود Matthijs پیشنهاد کند مدتی از هم فاصله بگیرند. بنابراین هنوز نمیگویم رابطه آنها تمام شده، ولی برای اولین بار احساس میکنیم این رابطه باید از یک آزمون واقعی عبور کند.

حرف آخر

قسمت پنجم فصل چهارم Ted Lasso از نظر کمدی به اندازه قسمت سوم و چهارم خنده دار نیست، ولی فکر نمیکنم هدف اصلی اش هم خنداندن باشد.

این قسمت بیشتر درباره Ted به عنوان یک رهبر است.

مربی ای که همیشه با مهربانی، اعتماد و فرصت دادن شناخته شده، این بار میفهمد گاهی همان مهربانی بدون تعیین مرز میتواند به آدم های دیگر آسیب بزند.

تصمیم او درباره Alice برای من مهم ترین اتفاق اپیزود است، چون نشان میدهد Ted از گذشته خودش درس گرفته. او دیگر قرار نیست فقط امیدوار باشد مشکلات خودشان حل شوند.

در کنار آن، شکست مقابل Chelsea بیشتر از خیلی از بردها پتانسیل Lady Greyhounds را نشان میدهد و مسئله تنهایی Ted هم بالاخره بخشی از زندگی شخصی او را وارد داستان میکند.

قسمت پنجم کمتر خنداند، ولی بیشتر درباره شخصیت هایش حرف زد و به همین دلیل برای من یکی از قسمت های مهم تر فصل تا اینجاست.

حالا مهم ترین سوال برای قسمت بعدی این است که Alice با تصمیم Ted چه خواهد کرد؛ آیا این محرومیت باعث میشود خودش را تغییر دهد یا شکاف میان این دو مربی بزرگ تر خواهد شد؟

شما درباره تصمیم Ted چه فکر میکنید؟ به نظرتان محروم کردن Alice تصمیم درستی بود؟

با وایدشات همراه باشید!