نقد فیلم قلب هیولا (Heart of the Beast)

قلب هیولا از آن فیلم هایی است که حاضر نیستم برای بار دوم ببینمش. نمی دانم چرا داستان هایی که یک سگ در آن ها هست باید این قدر تلخ تمام شوند.

وقتی فیلم تمام شد، دلم می خواست یک دل سیر گریه کنم. اگر شما هم مثل من دل دیدن چنین فیلم هایی را ندارید، پیشنهاد می کنم سراغش نروید.

داستان فیلم قلب هیولا

قلب هیولا داستان دو بازمانده جنگ را تعریف می کند؛ دو بازمانده از جوخه ای که همه سربازانش کشته شده اند و فقط فرمانده شان و یک سگ زنده مانده اند.

جیمز بلمونت با بازی برد پیت حالا از نیروهای ویژه بازنشسته شده و سرپرستی اودین، سگ جنگی سابقش، را به عهده گرفته است.

آن دو با هواپیمای کوچک جیمز راهی یک سفر کمپینگ و ماهیگیری در آلاسکا می شوند، اما جیمز وسط پرواز دچار حمله قلبی می شود و هواپیما در آب سقوط می کند.

از اینجا به بعد، این دو باید در دل طبیعت راه نجاتشان را پیدا کنند. کارگردان فیلم دیوید آیر است که دوازده سال پیش در فیلم «خشم» هم با برد پیت کار کرده بود.

به نظر نمی رسد این اولین ماجراجویی آن ها باشد. جیمز در خیلی از صحنه ها نشان می دهد که در کمپ زدن و حتی کارهای پزشکی اورژانسی مهارت زیادی دارد، که البته سابقه نظامی اش هم به کمکش آمده است.

جیمز و اودین تروماهای زیادی از دوران جنگ با خودشان دارند که مدام به شکل کابوس سراغشان می آید.

اما آن ها قهرمان هایی هستند که از دل سختی های زیادی بیرون آمده اند، حالا قدر زندگی را بیشتر می دانند و سعی می کنند از هیاهوی زندگی شهری به آرامش طبیعت پناه ببرند.

و اما جمله ای که آن مرد در کتاب به آن اشاره کرد و برای جیمز به یادگار گذاشت را فراموش نکنیم:

«او از بدترین بلاهایی که دنیا می توانست سرش بیاورد جان سالم به در برده بود، شقاوت آدمیان را چشیده بود، اما همچنان زنده ماند.»

آری، این بهترین توصیف برای اودین بود؛ سگی که دندان هایش و یکی از پاهایش را در دو حمله از سوی انسان هایی کمتر انسان از دست داده بود. اما جیمز هر دوی آن آدم ها را با تیر زد تا نشان دهد اودین چقدر برایش ارزش دارد. حتی در پایان فیلم هم به او می گوید که تنها دلخوشی اش اوست.

وقتی طبیعت ضد قهرمان می شود

در این فیلم ضد قهرمان در حقیقت خود طبیعت است. حیوانات، آب و هوا و موانعی مثل رودخانه ها همه سعی دارند جلوی قهرمان فیلم را بگیرند.

جالب اینجاست که دو موجودی که در فیلم بیشتر از همه از آن ها می ترسند، یعنی خرس گریزلی و مردی که کنارشان کمپ زده است، هیچ آزاری به آن ها نمی رسانند؛

اما وقتی جیمز می خواهد از رودخانه عبور کند، داخل آب می افتد و بیشترین آسیب را می بیند.

با اینکه تقریبا تمام فیلم روی همین دو شخصیت می چرخد، قلب هیولا فیلم بسیار هیجان انگیزی است. در خیلی از لحظه ها پمپاژ آدرنالین را در رگ هایم حس کردم.

صحنه ای که جیمز می خواهد از روی یک پل درختی از رودخانه رد شود، پر از استرس است. یا صحنه ای که می خواهد از زیر درختی در دریاچه عبور کند و گیر می افتد؛

من هم حس کردم دارم خفه می شوم. یا جایی که گرگ ها به آن ها حمله می کنند و با خودم گفتم: «دیگه کار تمومه، الانه که تیکه پارشون کنن.» بله، گاهی طبیعت از هر ضد قهرمانی قوی تر عمل می کند و در این فیلم هم جیمز و سگش آسیب های زیادی از طبیعت می بینند.

اما بزرگ ترین مانع جیمز، مشکل قلبی اش است. این بیماری مدام سراغش می آید و هر بار او را تا مرز سکته می برد، تا اینکه در پایان از پا درش می آورد و یک سکته قلبی جانش را می گیرد.

جیمز حتی وقتی این قدر به مرگ نزدیک است هم اودین را فراموش نمی کند. با نوشتن یک نامه سعی می کند کس دیگری را برای نگهداری از اودین آماده کند و در پایان می بینیم که در این کار موفق می شود.

بازی برد پیت در قلب هیولا

جا دارد اینجا به بازی برد پیت هم اشاره کنم. یکی از دلایلی که این فیلم را دیدم و برای دیدنش مشتاق بودم، حضور برد پیت بود؛ بازیگری که کم پیش می آید از او فیلم بد ببینیم و همیشه سعی می کند سطح کیفی خوبی از خودش نشان دهد.

اما در این فیلم کار برد پیت سخت تر هم بود. به جز بخش کوتاهی از فیلم، که آنجا هم کم حرف بود، دیالوگ زیادی نداشت و باید بیشتر با بدن و چهره اش بازی می کرد؛ کاری که در آن بسیار موفق بود.

وقتی فیلم را تماشا می کردم، حس می کردم برد پیت و این سگ سال هاست همدیگر را می شناسند.

حرف زدن های جیمز با اودین، طوری که انگار اودین حرف هایش را می فهمد، فیلم را خیلی جذاب تر کرده بود.

برد پیت به خوبی توانست نقش نظامی ای را بازی کند که تروماهای زیادی را پشت سر گذاشته، اما رفیق وفاداری است که تا پای جان برای این رفاقت می ایستد. لحظه ای که می بیند اودین دوباره سرپا شده و او را در آغوش می گیرد، یکی از بهترین لحظه های بازی اوست.

قلب هیولا را ببینیم یا نه؟

اول نقد گفتم که دیدن این فیلم را به هر کسی توصیه نمی کنم، چون باید بعدش یک دل سیر گریه کند. این حرف درست است؛ اما با اینکه ناراحت شدم، این فیلم مرا کمی به فکر فرو برد.

زندگی هیاهوی خاصی ندارد و مهم ترین لحظه هایش همین لحظه هایی است که کنار کسانی هستیم که دوستشان داریم و سختی ها و خوشی های زندگی را با آن ها شریک می شویم.

آره، گاهی همین سختی ها هم بخشی از زندگی اند. مثل جیمز که وقتی از شر خرس خلاص می شوند فریاد شادی سر می دهد، یا حتی وقتی استخوان ساعدش می شکند و به کمک اودین جا می اندازدش، شروع به خندیدن می کند.

در پایان باید بگویم قلب هیولا مناسب مخاطبانی است که به ماجراجویی در دل طبیعت و روبرو شدن با شرایط سخت علاقه دارند؛ کسانی که دنبال هیجان و آدرنالین هستند.

اگر دنبال کننده آثار برد پیت هستید هم دیدنش را پیشنهاد می کنم. اما برای کسانی مثل من که تحمل اندوه را ندارند، فیلم مناسبی نیست. انتخاب با خودتان است.

با وایدشات همراه باشید!