نقد فیلم رزیدنت اویل ۲۰۲۶ (Resident Evil)؛ بهترین اقتباس سینمایی، مختصر و مفید

بالاخره نسخه باکیفیت فیلم سینمایی رزیدنت اویل ۲۰۲۶ منتشر شد تا امسال که با فیلم هایی همچون شیفتگی (وسواس)، بک رومز و مرده شریر، سال خوبی برای سینمای وحشت بوده، باز هم درخشان تر شود.

رزیدنت اویل زک کرگر همه المان های یک فیلم پرهیجان را دارد و ثابت می کند که می توان از این مجموعه بازی پرطرفدار، یک اقتباس سینمایی خوب ساخت.

داستان فیلم درباره یک پیک به نام برایان است که باید بسته مهمی را از مسیری سخت و پر از مانع به مقصد برساند. بسته ای که می تواند به ساخت پادزهر ویروسی کمک کند که انسان ها را به زامبی تبدیل می کند.

برایان در این مسیر باید خودش را به بیمارستان شهر راکون و تاسیسات مرتبط با آمبرلا برساند؛ جایی که شاید تنها امید برای مقابله با این فاجعه باشد.

برایان؛ قهرمانی که قرار نیست قهرمان باشد

پیک نگون بخت ما برایان است. جوانی که از بچه دار شدن می ترسد، چون به قول خودش هنوز بزرگ نشده است. مردی بسیار دست و پا چلفتی که باعث می شود مخاطب بهتر با فیلم همراه شود.

زیرا قهرمان ما قرار نیست شخصی باشد که مهارت زیادی در مبارزه دارد و همین موضوع باعث می شود انسانی تر به نظر برسد و تعلیق داستان بالاتر برود.

برایان عادت دارد با خودش حرف بزند و از شرایط موجود شکایت کند، ولی شرایط از آنچه فکر می کند، هر لحظه دشوارتر می شود.

جالب اینجاست که مردی که حتی از مسئولیت پدر شدن می ترسد، ناگهان باید مسئولیت رساندن بسته ای را بر عهده بگیرد که شاید جان انسان های زیادی به آن وابسته باشد.

البته برایان بیشتر از اینکه به فکر نجات جهان باشد، تلاش می کند خودش را زنده نگه دارد و همین موضوع شخصیتش را دوست داشتنی تر می کند.

فیلم از همان ابتدا با موسیقی دلهره آور و هیجان انگیزش سعی می کند حس تعلیق را ایجاد کند و بعد از برخورد برایان با اولین زامبی، با استفاده از نور قرمز در یک فضای برفی، این تعلیق را بیشتر می کند.

تنها نکته ای که از ابتدا کمی توی ذوق می زند، این است که برایان با مشاهده موجودات عجیب و غریب، آن طور که انتظار داریم شوکه نمی شود و گاهی خیلی عادی با مسئله برخورد می کند.

البته هرچه به انتهای فیلم نزدیک می شویم، این موضوع کمرنگ تر می شود.

وقتی رزیدنت اویل واقعا شبیه یک بازی ویدیویی می شود

نکته ای که در این فیلم خیلی دوست داشتم، این است که کارگردان سعی کرده بیشتر به حال و هوای سری بازی های رزیدنت اویل وفادار باشد. استفاده از زاویه دید اول شخص (POV)، دوربین روی شانه و نماهای سوم شخص، کمی حس بازی کردن را به مخاطب منتقل می کند.

صحنه یافتن اسلحه و پیدا کردن تیر از درون کشوی میز هم از همان لحظاتی است که آدم را یاد بازی می اندازد. حتی موانعی که برایان با آنها روبه رو می شود، گاهی بیشتر شبیه مراحل یک بازی ویدیویی هستند تا اتفاقات یک فیلم سینمایی.

خود برایان هم چند بار به موضوع بازی های ویدیویی اشاره می کند. حتی در آن صحنه جذاب که روی پل هوایی با تفنگ به سمت در شلیک می کند تا زامبی ها از بالا به پایین پرتاب شوند، فریاد می زند: «بازی ویدیویی!»

زک کرگر به خوبی متوجه شده که برای ساخت یک اقتباس خوب، لزوما نباید داستان بازی ها را دوباره تعریف کند. گاهی کافی است همان حسی را به مخاطب بدهد که هنگام بازی کردن تجربه کرده است.

یک مسیر پر از مانع و نود دقیقه تلاش برای زنده ماندن

فیلم رزیدنت اویل ۲۰۲۶ بیشتر یک اثر بقا محور است. برایان باید بسته را به مقصد برساند، اما مسیرش اصلا ساده نیست.

او باید از موانع زیادی عبور کند؛ از قفل هایی که مدام سر راهش سبز می شوند و حتی با شلیک گلوله هم از بین نمی روند، تا ماشین خودش که در اثر شلیک گلوله خراب می شود و ماشین دیگری که سوئیچ ندارد.

انگار هر بار که برایان فکر می کند بالاخره از یک دردسر خلاص شده، فیلم تصمیم می گیرد دردسر بزرگ تری برایش درست کند.

اما پرتعلیق ترین مانع مقابل برایان، دری است که به پل هوایی ختم می شود و در انتهای اتاقی پر از زامبی قرار دارد. همان اتاقی که در یکی از صحنه های عجیبش، حبابی می ترکد و از درون آن یک بچه بیرون می زند.

فیلم هیولاهای جذابی هم دارد. هیولایی که از ترکیب چند بدن مختلف درست شده، هیولایی که مواد مذاب بالا می آورد و هیولای غول پیکری که درون شکمش هزاران موش وجود دارد. هرکدام از این موجودات به اندازه کافی عجیب و ترسناک هستند که عبور برایان از کنارشان به یک دردسر تازه تبدیل شود.

یکی از جذاب ترین صحنه های فیلم برای من جایی بود که برایان در خیابان می دود و زامبی ها خودشان را از بالای ساختمان به سمت او پرتاب می کنند.

اوج هیجان است. زامبی ها یکی یکی به پایین پرتاب می شوند و با برخورد به زمین به توده ای از خون و گوشت تبدیل می شوند. برایان هم از میان آنها می دود تا به یکی از این موجودات برخورد نکند.

این همان چیزی است که از یک فیلم رزیدنت اویل انتظار دارم؛ لحظاتی که حتی فرصت نمی کنی به اتفاق قبلی فکر کنی، چون اتفاق عجیب تری در راه است.

پایانی که قرار نیست خوش باشد

هشدار: این بخش پایان فیلم را فاش می کند.

برایان از موانع زیادی عبور می کند تا بالاخره بسته را به سلامت به مقصد برساند و امکان ساخت پادزهر فراهم شود. پادزهری که خود برایان هم به آن احتیاج دارد، زیرا او هم مبتلا شده است.

اما این همه کشش و تعلیق قرار نیست به پایان خوشی ختم شود. زک کرگر تصمیم می گیرد به قهرمان دست و پا چلفتی داستانش هم رحم نکند و برایان در نهایت به یک هیولا تبدیل می شود.

از میان تمام هیولاهای عجیب و غریبی که در طول فیلم دیده ایم، بزرگ ترین و شاید تلخ ترین هیولا همان موجودی است که برایان به آن تبدیل می شود.

پادزهر هم از بالای ساختمان به پایین پرتاب می شود تا ظاهرا دیگر هیچ شانسی برای نجات باقی نماند.

این پایان تلخ شاید برای همه خوشایند نباشد، اما با مسیری که فیلم از ابتدا انتخاب کرده، هماهنگی دارد. از همان ابتدا هم هیچ تضمینی وجود نداشت که برایان بتواند از این جهنم جان سالم به در ببرد.

مختصر و مفید؛ درست همان چیزی که رزیدنت اویل به آن نیاز داشت

در نهایت می توان گفت زک کرگر در رزیدنت اویل ۲۰۲۶ به دنبال یک پایان خوب و خوش نیست، اما مسیری که برایان طی می کند آن قدر جذاب است که نود دقیقه مثل برق و باد سپری می شود.

فیلمی مختصر و مفید که کارگردان نیازی ندیده آن را بی دلیل طولانی تر کند. ریتم فیلم تند است، صحنه های آن به شدت دلهره آور هستند و واقعا حس گیر افتادن برایان را به مخاطب منتقل می کنند.

رزیدنت اویل دیالوگ زیادی ندارد و بیشتر حرفش را با تصویر می زند. زک کرگر به جای اینکه مدام درباره خطرات توضیح بدهد، آنها را درست جلوی چشم مخاطب قرار می دهد و اجازه می دهد خودمان وحشت را تجربه کنیم.

برای من رزیدنت اویل ۲۰۲۶ یکی از بهترین اقتباس های سینمایی از یک بازی ویدیویی است. نه به این دلیل که داستان پیچیده ای دارد یا می خواهد حرف بزرگی بزند، بلکه چون به خوبی می داند قرار است چه تجربه ای به مخاطب بدهد و در اجرای آن موفق است.

یک فیلم ترسناک، پرهیجان و خوش ساخت که از ابتدا تا انتها فرصت نفس کشیدن نمی دهد. گاهی واقعا همین کافی است.

با وایدشات همراه باشید!