نبرد تامبلتون در خاندان اژدها چه چیزی را تغییر می دهد؟

فصل سوم «خاندان اژدها» با دو نبرد بزرگ آغاز و تمام می شود؛ درگیری هایی مثل نبرد تامبلتون در خاندان اژدها از نظر مقیاس، جلوه های بصری و طراحی صحنه جاه طلبانه به نظر می رسند، اما در سطح روایت با پرسش های جدی روبه رو هستند. نبرد تامبلتون، برخلاف بسیاری از نبردهای قبلی در «بازی تاج و تخت» و پیش درآمد آن، برای تماشاگر هیچ طرف روشنی باقی نمی گذارد.

در بیشتر درگیری های این مجموعه، حتی وقتی همه طرف ها از نظر اخلاقی بی نقص نبودند، معمولا شخصیت یا گروهی وجود داشت که مخاطب می توانست دست کم بخشی از سرنوشتش را دنبال کند. اما در نبرد تامبلتون، خشونت به شکلی گسترده میان دو جبهه جریان دارد و همین مسئله باعث می شود پیروزی یا شکست هر طرف، اهمیت احساسی محدودی پیدا کند.

وقتی دیگر کسی برای حمایت کردن باقی نمی ماند

«خاندان اژدها» از ابتدا هم در ساختن شخصیت های کاملا دوست داشتنی مسیر ساده ای نداشت. داستان «رقص اژدهایان» در کتاب «آتش و خون» بیشتر درباره دو جناح قدرت طلب است که برای رسیدن به تاج و تخت، خاندان خود را به سمت نابودی می برند. سریال در فصل های گذشته تلاش کرده بود به این کشمکش ابعاد انسانی و خاکستری بیشتری بدهد و برای هر دو طرف، انگیزه هایی قابل درک بسازد.

با این حال، پایان فصل سوم سرانجام به نقطه ای می رسد که این توازن از بین می رود. اورموند هایتاور، کودکان بی دفاع را به دیوارهای تامبلتون می آورد و عملا از آن ها به عنوان سپر انسانی استفاده می کند. این تصمیم، تصویری آشکار از بی رحمی جناح اوست؛ اما واکنش طرف مقابل نیز راهی برای همدلی باقی نمی گذارد.

دایمون، با وجود هشدار صریح رینیرا که «قلمرو در حال تماشا کردن است»، به سپاهش فرمان می دهد هیچ رحمتی نشان ندهند. پس از آن، گرگ های زمستانی به رهبری رادی ویرانگر کودکان مهاجم را قتل عام می کنند. در ادامه، دایمون و اژدهایش کاراکسس نیز با کودکانی روبه رو می شوند که در برابر دروازه ها ایستاده اند. سوختن آن ها در آتش اژدها، خشونت نبرد را از یک درگیری نظامی به مجموعه ای از جنایت های جنگی متقابل تبدیل می کند.

مشکل فقط این نیست که شخصیت ها تصمیم های غیراخلاقی می گیرند؛ مسئله این است که سریال در این مرحله، نقطه اتکای اخلاقی یا عاطفی مشخصی برای مخاطب باقی نمی گذارد. وقتی هر دو طرف مرتکب اعمالی غیرقابل دفاع می شوند، نتیجه نبرد دیگر به خودی خود تعلیق ایجاد نمی کند.

نبردی بزرگ با نقش های کوچک برای شخصیت ها

بخش عمده پایان فصل سوم به تامبلتون اختصاص دارد، اما این زمان طولانی لزوما به رشد شخصیت ها یا ایجاد لحظه های تعیین کننده برای آن ها منجر نمی شود. اولف سفید، مطابق تصویری که سریال از او ساخته، بخش قابل توجهی از درگیری را مست و بیهوش در یک مستراح سپری می کند. با این حال، تصمیم ناگهانی او برای چرخاندن اژدهایش علیه هر دو طرف، بیشتر شبیه واکنشی لحظه ای است تا خیانتی که وزن دراماتیک لازم را داشته باشد.

هیو نیز در این نبرد عمدتا برای سوگواری همسرش حضور دارد و فرصت چندانی برای اثرگذاری مستقل پیدا نمی کند. حتی دایمون و اورموند، با وجود جایگاهشان در دو سوی جنگ، در نهایت در نقش هایی کم اثر ظاهر می شوند: چند دشمن را از میان برمی دارند و سپس یکی کشته می شود و دیگری از میدان کنار می رود.

فرصت از دست رفته برای دایرون دلیر

دایرون دلیر شاید جذاب ترین چهره نبرد تامبلتون باشد؛ شخصیتی که سریال طی یک فصل برای تصمیمی بزرگ و تعیین کننده آماده اش کرده است. او میان فرار کردن و دفاع از مردمی مردد می ماند که برای پادشاهی بی میل، جان خود را از دست می دهند. این تردید می توانست به لحظه ای مهم در مسیر شخصیتی او تبدیل شود.

اما با تبدیل شدن نبرد به کشتاری گسترده، این انتخاب عملا از دایرون گرفته می شود. او تا پایان فصل بدون انجام دادن کاری متناسب با زمینه سازی های قبلی باقی می ماند. در نتیجه، تامبلتون نه تنها برای بسیاری از شخصیت ها سرنوشت روشنی نمی سازد، بلکه بخشی از وعده روایی فصل را نیز ناتمام می گذارد.

تفاوت با «آتش و خون» و احتمال ادامه ماجرا

این برداشت از نبرد تامبلتون فاصله زیادی با رویدادهای «آتش و خون» دارد. در کتاب، دو نبرد جداگانه در تامبلتون رخ می دهد و درگیری نهایی می تواند در ادامه داستان مورد استفاده قرار بگیرد. بنابراین، ممکن است فصل چهارم فرصت دیگری برای پرداختن به پیامدهای این نبرد و تکمیل مسیر برخی شخصیت ها فراهم کند.

با این حال، پایان فصل سوم در شکل فعلی، بیشتر از آنکه تماشاگر را درگیر سرنوشت یک جناح یا شخصیت کند، او را با تصویری از خشونت بی هدف روبه رو می سازد. نبرد تامبلتون از نظر فنی می تواند یکی از بزرگ ترین نمایش های جنگی سریال باشد، اما نبود شخصیت قابل حمایت و کم رنگ بودن نقش های اصلی، اثر احساسی آن را محدود می کند.

منبع: SlashFilm