نقد انیمیشن Lucy Lost؛ جادوی استودیو جیبلی در دل جنگ جهانی

نقد اختصاصی: انیمیشن جدید اولیویه کلر، فراتر از یک اقتباس ساده، تجربه‌ای مسحورکننده در سبک «جیبلی» است.

آثار «مایکل مورپورگو»، نویسنده برجسته بریتانیایی، همواره بستر مناسبی برای تولید درام‌های خانوادگیِ اصیل و تکان‌دهنده بوده‌اند؛ از «اسب جنگی» (War Horse) گرفته تا انیمیشن تحسین‌شده‌ی «پادشاهی کنسوکه» (Kensuke’s Kingdom). به نقل از ورایتی حالا این سنت با انیمیشن «Lucy Lost» ادامه پیدا کرده است؛ اثری که اولین تجربه کارگردانی «اولیویه کلر» (Olivier Clert)، انیماتور فرانسوی است و با جسارتی تحسین‌برانگیز به سراغ اقتباس از رمانِ سال ۲۰۱۴ مورپورگو، یعنی «گوش دادن به ماه» (Listen to the Moon) رفته است.

سفری به اعماقِ یک معمای تاریخی

«Lucy Lost» در سال ۱۹۱۵ می‌گذرد؛ زمانی که شعله‌های جنگ جهانی اول تمام اروپا را در بر گرفته، اما در جزایر آرام و دورافتاده‌ی «سیلی» (Isles of Scilly) در سواحل کورنوال، طنینِ این درگیری به شکلی متفاوت حس می‌شود. داستان حول محور «لوسی»، دختر ۱۱ ساله‌ای می‌چرخد که به دلیل ضربات روحی، دچار هالوسیناسیون‌های عجیب می‌شود. او دوستی خیالی به نام «میلی» دارد که ادعا می‌کند از آمریکا و از دل زمان و مکان عبور کرده تا به ملاقات او بیاید.

فیلم با آرامشی فریبنده شروع می‌شود؛ یک پرتره‌ی بوکولیک (روستایی) از تنهاییِ دوران کودکی. اما کلر و همکار نویسنده‌اش، «هلن بلاک‌من»، خیلی زود دست به کار می‌شوند تا ساختارِ رواییِ اثر را در هم بشکنند. داستان ورق می‌خورد، زمان تغییر می‌کند و روایت در چرخشی غافلگیرکننده، تکه‌های پازلِ زندگیِ لوسی و برادرش «آلفی» را کنار هم می‌چیند.

سبک بصری؛ ادای دینی به جیبلی، اما با امضای شخصی

نمی‌توان «انیمیشن لوسی لاست» را دید و به یاد شاهکارهای استودیو جیبلی نیفتاد. طراحی کاراکترها با آن سادگیِ خطی و سرهای بزرگ روی بدن‌های ظریف، به وضوح متاثر از سبکِ این استودیوی افسانه‌ای است. با این حال، کلر یک «حسِ جهان‌وطنی» (Cosmopolitan) را به کار تزریق کرده است. مناظر طبیعی جزیره با چنان دقتی طراحی شده‌اند که گویی در حال تماشای یک نقاشی رمانتیک قرن نوزدهمی هستید؛ ترکیبی از رنگ‌های سنگی و معدنیِ آسمان و دریا که به فیلم عمق و بافتی تماشایی بخشیده است.

موسیقیِ «آن-سوفی ورسناین» (Anne-Sophie Versnaeyen) نیز ستون فقراتِ احساسیِ فیلم است. از نوای خلوت و مینیمالِ سازهای زهی تا ضرب‌آهنگ‌های ارکسترالِ حماسی که در لحظات اوج، مثل غرق شدن تراژیک کشتی «لوسیتانیا»، مخاطب را همراهی می‌کند؛ این موسیقی نشان می‌دهد که چگونه فیلم از یک حکایت کوچکِ محلی به یک درامِ تاریخیِ بزرگ تبدیل می‌شود.

حکم نهایی

«لوسی لاست» در کمتر از ۹۰ دقیقه، ثابت می‌کند که برای گفتنِ یک داستانِ بزرگ، نیازی به ساعت‌ها زمان نیست. این انیمیشن با جسارتِ روایی‌اش، مخاطبانِ جوان و حتی بزرگسال را به چالشی لذت‌بخش دعوت می‌کند. لوسیِ گم‌شده، نه فقط یک انیمیشنِ خانوادگی، بلکه یک اثرِ هنریِ فکرشده است که بدون شک در فصلِ جوایز انیمیشن، نامی از آن خواهیم شنید

«بیشتر بخون، بیشتر لذت ببر!»

سجاد عبادت دوست

تو دنیای فیلم‌ و سریال، دنبال آثار خفن می‌گردم و سعی می‌کنم تجربه‌ی دیدنشونو توی واید شات برای شما جذاب تر کنم.