نقد راهب دیوانه در بتمن: شوالیه شنل پوش

اقتباس های تازه می توانند برداشت مخاطبان از یک شخصیت کمیک را برای سال ها شکل دهند. بعضی دشمنان بتمن، مانند جوکر، به واسطه حضور مکرر در فیلم ها و سریال ها به چهره هایی شناخته شده تبدیل شده اند.

در مقابل، شخصیت های کمتری شناخته شده نیز با نخستین اقتباس خود می توانند جایگاه تازه ای در ذهن مخاطبان پیدا کنند.

«بتمن: شوالیه شنل پوش» | Batman: Caped Crusader در فصل دوم به سراغ یکی از همین چهره ها رفته است: راهب دیوانه یا The Mad Monk.

این شخصیت نخستین بار در سال ۱۳۱۸ و شماره ۳۱ کمیک Detective Comics مقابل بتمن قرار گرفت. سریال از این فرصت استفاده نمی کند و راهب دیوانه را به شخصیتی تک قسمتی و کم عمق تقلیل می دهد.

برای تماشا کلیک کنید!

راهب دیوانه؛ یکی از نخستین دشمنان بتمن

راهب دیوانه دومین ابرشروری بود که بتمن در تاریخ کمیک با او روبه رو شد. در داستان اولیه، او جولی مدیسون، نامزد بتمن در دوران طلایی، را هیپنوتیزم می کند. بتمن سپس او و همراهش دالا را تا مجارستان دنبال می کند و در آنجا می فهمد که این دو در واقع خون آشام هستند.

همین پیشینه، راهب دیوانه را به گزینه ای مناسب برای فضای «بتمن: شوالیه شنل پوش» تبدیل می کند. این سریال که ادامه ای معنوی برای «بتمن: مجموعه پویانمایی» به شمار می رود، تصویری نوآر و الهام گرفته از دهه ۱۹۴۰ از شوالیه تاریکی ارائه می دهد و به ریشه های قدیمی تر او توجه دارد. بنابراین حضور شخصیتی متعلق به سال های آغازین انتشار بتمن می توانست با هویت سریال هماهنگ باشد.

نویسنده منبع می گوید پیش از تماشای فصل دوم انتظار داشته است سریال از عناصر هیولایی راهب دیوانه استفاده کند؛ حتی احتمال ترکیب او با یکی دیگر از دشمنان هیولایی بتمن، یعنی من بت، را مطرح کرده بود. اما نتیجه نهایی به چنین مسیری نمی رود.

یک فرقه، یک خدای خفاش و یک افشای ناامیدکننده

راهب دیوانه در قسمت چهارم فصل دوم با عنوان The Devil’s Due ظاهر می شود. در این قسمت، گروهی از فرقه گرایان به رهبری او، بتمن را به قتل متهم می کنند. اعضای فرقه، از جمله دالا، اشیای ارزشمند را می دزدند تا آنها را به بارباتوس تقدیم کنند؛ خدای باستانی خفاشی که گفته می شود زیر شهر گاتهام در خواب است.

اشاره به بارباتوس برای طرفداران دی سی آشناست. این نام در رویداد کمیکی Dark Nights: Death Metal نیز به عنوان فرمانروای دارک مالتی ورس استفاده شده است.

این ارجاع می تواند یک Easter egg جالب باشد، اما همزمان نشان می دهد که نسخه سریال فاصله قابل توجهی با همتای کمیکی خود دارد.

در پایان قسمت مشخص می شود که راهب دیوانه نه خون آشام است و نه موجودی فراطبیعی. او شیادی است که از باورهای اعضای فرقه سوءاستفاده می کند و در نهایت به دست دالا کشته می شود. از نگاه نویسنده، این مرگ هم ناگهانی است و هم یکی از معدود فرصت های داستان برای پرداخت جدی به شخصیت راهب دیوانه را از بین می برد.

چرا حذف وجه فراطبیعی راهب دیوانه مهم است؟

ایده اصلی راهب دیوانه شاید در داستان نخستین سال ۱۳۱۸ ساده به نظر برسد، اما تقابل او با بتمن ظرفیت قابل توجهی دارد: موجودی که خود نماد شب و ترس است، در برابر موجودی واقعی از دل تاریکی قرار می گیرد. چنین تقابلی می توانست باور بتمن به جهانی منطقی و قابل توضیح را به چالش بکشد.

این جنبه در داستان کمیکی Batman and The Mad Monk که در سال ۱۳۸۵ و در قالب یک مینی سری شش قسمتی منتشر شد، گسترش پیدا کرد. آن داستان بازگویی ماجرای اصلی است و راهب دیوانه را نیکولای تپس، رهبر فرقه ای خون آشام، معرفی می کند؛ شخصیتی که جولی مدیسون را هدف می گیرد و دالا نیز خدمتکار وفادار اوست.

سریال فقط بخش فرقه ای این پیشینه را حفظ می کند و عناصر جذاب تر را کنار می گذارد. در نتیجه، راهب دیوانه دیگر نخستین مواجهه بتمن با نیروهای ماورایی نیست و به جای بازتابی تاریک از قهرمان یا چالشی برای جهان بینی کارآگاهی او، به یک تهدید هفتگی تبدیل می شود.

شخصیتی تک قسمتی بدون تاثیر جدی بر بتمن

«بتمن: مجموعه پویانمایی» نیز قسمت هایی درباره دشمنان تک قسمتی داشت، اما تفاوت مهم این بود که آن سریال به مرور مجموعه ای از شرورهای تکرارشونده و به یادماندنی ساخت. در مورد «بتمن: شوالیه شنل پوش»، پایان داستان راهب دیوانه عملا امکان بازگشت او را از بین می برد و شخصیت فرصت پیدا نمی کند جایگاه مهم تری در جهان سریال به دست آورد.

البته قسمت می کوشد به موضوعاتی مانند ذهنیت فرقه ای و سوءاستفاده از باورهای مذهبی بپردازد، اما این موضوعات جای پرداخت خود راهب دیوانه را نمی گیرند. او در این نسخه خون آشام نیست، قدرت فراطبیعی ندارد و مهم تر از همه، چیز تازه ای درباره بتمن آشکار نمی کند.

دشمنان بتمن فقط برای ایجاد یک مانع داستانی وارد قصه نمی شوند؛ بهترین آنها بخشی از شخصیت، ترس ها یا جهان بینی او را آشکار می کنند. راهب دیوانه می توانست چنین نقشی داشته باشد، اما «شوالیه شنل پوش» از این ظرفیت استفاده نمی کند و نخستین حضور تلویزیونی یکی از قدیمی ترین دشمنان بتمن را به تجربه ای کم اثر تبدیل می کند.

منبع اصلی: این مطلب با بازنویسی تحریریه وایدشات بر اساس مقاله ComicBook.com تهیه شده است.