معرفی ایگان تارگرین در خاندان اژدها

در مرکز خاندان اژدها، مانند بازی تاج و تخت، نبردی طولانی برای قدرت و کنترل تخت آهنین جریان دارد. با این حال، این سریال پیش درآمد بیش از آن که بر سیاست کلی قلمرو تمرکز کند، به درگیری خانوادگی میان اعضای خاندان تارگرین می پردازد. چنین داستانی زمانی بیشترین تاثیر را دارد که مدعیان هر دو طرف، همزمان ضعف ها و ویژگی های قابل درکی داشته باشند.

در نگاه نخست، رینیرا تارگرین چهره اصلی جناح سیاه و ایگان رهبر جناح سبز است. البته جناح سبز از درگیری داخلی بیشتری رنج می برد؛ ایموند نیز سودای تاج و تخت را دارد و اورموند هایتاور تلاش می کند دیمون را وارد معادله قدرت کند. با این حال، ایگان تارگرین در خاندان اژدها پس از رینیرا مهم ترین ادعای رسمی را برای نشستن بر تخت آهنین دارد. بنابراین، کیفیت پرداخت این شخصیت مستقیما بر پیچیدگی نبرد اژدهایان اثر می گذارد.

معرفی ایگان در فصل اول؛ مانعی که سریال از آن عبور نکرد

مشکل اصلی ایگان به نخستین حضور جدی او در سریال بازمی گردد. نسخه بزرگسال این شخصیت با بازی تام گلین کارنی، در صحنه ای معرفی شد که در آن از تجاوز او به یکی از خدمتکاران قلعه سرخ پرده برداشته می شود. آلیسنت هایتاور نیز تلاش می کند این جنایت را پنهان کند؛ تصمیمی که از همان ابتدا تصویری بسیار تیره و دشوار برای بازگشت از ایگان می سازد.

این مسئله بعدها با اشاره به حضور منظم ایگان در گودال های مبارزه کودکان در فلی باتم سنگین تر می شود. سریال حتی تلویحا نشان می دهد که برخی از کودکانی که در این محیط حضور دارند ممکن است فرزندان او باشند. در نتیجه، مخاطب با شخصیتی روبه رو است که نه فقط یک تصمیم اشتباه، بلکه مجموعه ای از رفتارهای آسیب زا و غیرقابل دفاع را در گذشته خود دارد.

سریال های فانتزی معمولا از مسیر رستگاری برای پیچیده تر کردن شخصیت های منفی استفاده می کنند، اما این مسیر همیشه جواب نمی دهد. نمونه شناخته شده آن جیمی لنیستر در بازی تاج و تخت است. جیمی در قسمت اول برن را از بالای برج به پایین می اندازد، اما برن زنده می ماند، جیمی بعدها با عواقب تصمیمش روبه رو می شود و نشانه هایی از پشیمانی در او شکل می گیرد. این تغییر، خطاهای جیمی را پاک نمی کند، اما به مخاطب امکان می دهد مسیر تحول او را دنبال کند.

ایگان هنوز چنین مسیری را طی نکرده است. حتی اگر او در ادامه از رفتارهای خود ابراز پشیمانی کند یا برای جبران آن ها تلاش کند، شدت اعمال اولیه اش همچنان مانع بزرگی خواهد بود. مهم تر این که فصل های بعدی، دست کم بر اساس این دیدگاه، هنوز نشانه کافی از پشیمانی واقعی او ارائه نکرده اند.

فصل سوم چه تصویری از ایگان ارائه می دهد؟

خاندان اژدها در فصل دوم و فصل سوم تلاش می کند ایگان را از یک شخصیت تک بعدی فاصله دهد. رابطه عمیق او با اژدهایش سانفایر، سوگواری او پس از مرگ پسرش و رویارویی اش با پیامدهای تصمیم هایش، لایه هایی تازه به شخصیت او اضافه می کنند.

فصل سوم حتی ایگان را به موقعیت های پایین تری می برد و اجازه می دهد لاریس به شکلی صریح به او بگوید که انسان بدی است. این مواجهه، دست کم در سطح ایده، می توانست نقطه شروعی برای خودشناسی ایگان باشد. در قسمت هفتم نیز دیدار دوباره او با سانفایر در یکی از هیجان انگیزترین لحظه های فصل، ایگان را به عنوان تهدیدی جدی برای رینیرا مطرح می کند.

این تغییرات باعث می شوند ایگان جالب تر شود، اما لزوما او را به شخصیتی تبدیل نمی کنند که مخاطب بخواهد از او حمایت کند. عمق بیشتر با قابلیت همدلی یکی نیست. گذشته ایگان آن قدر سنگین است که رنج های شخصی، رابطه عاطفی با اژدها یا شکست های سیاسی به تنهایی نمی توانند آن را جبران کنند.

چرا این مسئله تعادل نبرد اژدهایان را برهم می زند؟

یکی از جذابیت های بازی تاج و تخت این بود که مخاطب می توانست در مقاطع مختلف با چند نیروی رقیب همراه شود. هیچ جناحی کاملا بی نقص نبود و همین ابهام، درگیری های سیاسی و نظامی را غیرقابل پیش بینی می کرد. خاندان اژدها نیز می توانست از همین ویژگی استفاده کند.

اما وقتی مهم ترین چهره جناح سبز با چنین معرفی اولیه ای وارد داستان می شود، امکان جابه جایی همدلی مخاطب کاهش پیدا می کند. در فصل سوم، ضعف های رینیرا و رهبری ناموفق او می تواند بخشی از تماشاگران را نسبت به شایستگی اش برای حکومت مردد کند. با این حال، این تردید لزوما به حمایت از ایگان منجر نمی شود؛ زیرا گزینه جایگزین از ابتدا چنان آسیب دیده معرفی شده که انتخاب او برای بسیاری از مخاطبان دشوار باقی می ماند.

در میان اعضای جناح سبز، دیمون می تواند شانس بیشتری برای جلب حمایت عمومی داشته باشد، اما طبق این دیدگاه، خود او نیز مدعی اصلی تخت آهنین نیست. همین وضعیت باعث می شود نبرد رینیرا و ایگان، با وجود تلاش سریال برای ایجاد پیچیدگی، بیشتر به سود رینیرا سنگینی کند.

ایگان می توانست رقیب پیچیده تری باشد

مشکل خاندان اژدها این نیست که ایگان شخصیتی بی نقص نیست؛ برعکس، ضعف های اخلاقی و سیاسی او بخشی از جذابیت بالقوه اش هستند. مسئله این است که معرفی اولیه، خطوطی را پشت سر او قرار داده که سریال تاکنون نتوانسته به شکل قانع کننده ای از آن ها عبور کند.

اگر ایگان از ابتدا با ترکیبی متوازن تر از خودخواهی، بی تجربگی، ترس و قابلیت همدلی معرفی می شد، سقوط یا تغییر او می توانست تاثیر بیشتری داشته باشد. در وضعیت فعلی، فصل سوم می کوشد وجه انسانی تری از او نشان دهد، اما این تلاش بیشتر شخصیت را جالب می کند تا قابل حمایت.

نبرد اژدهایان زمانی بیشترین تاثیر را خواهد داشت که مخاطب بتواند دست کم برای هر دو طرف، استدلالی قابل فهم پیدا کند. رینیرا ممکن است انتخاب مناسبی برای حکومت نباشد، اما مشکلات ایگان باعث می شوند این مقایسه پیش از آن که واقعا آغاز شود، به سود او تمام شود. این همان نقطه ضعفی است که حتی تلاش های تازه سریال برای بازسازی ایگان هنوز نتوانسته اند برطرف کنند.

جمع بندی

فصل سوم خاندان اژدها ایگان تارگرین را انسانی تر و چندوجهی تر از گذشته نشان می دهد، اما پیچیده تر شدن یک شخصیت لزوما به معنای قابل حمایت شدن او نیست. معرفی ایگان در فصل اول چنان سنگین بوده که رنج ها و شکست های بعدی او هنوز نمی توانند تعادل اخلاقی نبرد میان جناح سیاه و جناح سبز را برقرار کنند.

منبع اصلی: این مطلب با بازنویسی تحریریه وایدشات بر اساس مقاله ComicBook.com تهیه شده است.