۱۰ فیلم شبیه جومانجی؛ ماجراجویی هایی که شما را وارد یک دنیای دیگر می کنند

هیچ گزینه ای به اندازه زاتورا به هسته اصلی جومانجی نزدیک نیست: یک بازی رومیزی، دستورهایی که باید اجرا شوند و خانه ای که ناگهان از جهان عادی جدا می شود.

تفاوت این است که جنگل جای خود را به خلأ فضا، بارش شهاب سنگ و موجودات بیگانه داده است. جان فاورو ماجرا را با جلوه های ملموس و فضای خانوادگی جمع و جور پیش می برد؛ بنابراین خطرها واقعی تر از ظاهر دیجیتالی بسیاری از فیلم های مشابه حس می شوند. در تماشای دوباره، رابطه پرتنش دو برادر بیشتر از هیولاها در ذهن می ماند. بعضی شوخی ها و ریتم ابتدایی سن فیلم را نشان می دهند، اما زاتورا هنوز مستقیم ترین پاسخ به جستجوی فیلم شبیه جومانجی است.

شباهت اصلی این فیلم به جومانجی از گروه نامتعارف قهرمانان و جهانی می آید که هر گوشه آن قانون، تله یا موجود تازه ای دارد. یک دزد خوش زبان، جنگجویی خشن، جادوگری کم اعتماد به نفس و تغییرشکل دهنده ای جوان مجبورند مثل اعضای یک تیم بازی نقش آفرینی کنار هم کار کنند.

فیلم بدون آنکه دانش قبلی از D&D بخواهد، قواعد فانتزی را در دل شوخی و کنش توضیح می دهد و وقفه های عاطفی را هم کوتاه نگه می دارد. نقطه قوت واقعی، هماهنگی بازیگران و طراحی موقعیت هایی است که راه حلشان از زور بازو مهم تر است. داستان شرور اصلی چندان تازه نیست، اما اجرای سرزنده اجازه نمی دهد ماجرا سنگین یا پیچیده شود.

مرد آزاد از زاویه ای معکوس به ایده جومانجی نزدیک می شود: این بار قهرمان از جهان واقعی وارد بازی نمی شود، بلکه می فهمد تمام زندگی اش داخل یک بازی ویدیویی گذشته است. قوانین مرحله، امتیاز، ظاهر بازیکنان و تکرار روزانه شهر بخشی از کمدی هستند و تغییر رفتار یک شخصیت فرعی، کل سیستم را به هم می ریزد.

رایان رینولدز انرژی لازم را دارد و جودی کومر پیوند میان جهان واقعی و دیجیتال را باورپذیر نگه می دارد. من نیمه اول و کشف تدریجی قواعد را از نبرد شلوغ پایان بیشتر دوست دارم؛ جایی که ارجاع های تجاری کمی جای خلاقیت اولیه را می گیرند. با این حال، برای فضای بازی محور انتخابی روشن و خوش ریتم است.

مسابقه ای بزرگ در یک جهان مجازی، معماهایی با قوانین پنهان و گروهی از بازیکنان که بیرون بازی زندگی های کاملا متفاوتی دارند؛ این سه عنصر بازیکن شماره یک آماده را به جومانجی های جدید نزدیک می کنند.

استیون اسپیلبرگ مسیر یافتن کلیدها را مثل یک سواری طولانی در شهربازی می سازد و هر مرحله شکل تازه ای دارد. جذابیت فیلم در حرکت مداوم و حس کشف است، نه در عمق شخصیت ها؛ اعضای گروه به اندازه طراحی جهان مجازی فرصت رشد پیدا نمی کنند. انبوه ارجاع های فرهنگ عامه گاهی تصویر را شلوغ می کند، ولی معماها و رقابت تیمی همچنان کار می کنند. برای کسی که وجه بازی و مرحله بندی جومانجی را می خواهد، انتخاب مناسبی است.

جنگل آمازون، نقشه یک گنج افسانه ای، نفرینی قدیمی و دو همراه که مدام با هم کل کل می کنند، جنگل کروز را از نظر حال و هوا به بخش های ماجراجویانه جومانجی پیوند می دهد. شیمی امیلی بلانت و دواین جانسون بار اصلی فیلم را می کشد و سفر رودخانه ای هر چند دقیقه مانع تازه ای سر راهشان می گذارد.

طراحی ماجرا آشناست و رد پای ایندیانا جونز و دزدان دریایی کارائیب پنهان نمی شود، اما لحن خانوادگی و شوخی های پیاپی به آن هویت قابل قبولی می دهند. ضعف اصلی، زمان طولانی و پرده پایانی پر از جلوه های دیجیتال است. وقتی فیلم روی قایق، جنگل و گفت و گوی دو شخصیت اصلی می ماند، سرگرم کننده تر عمل می کند.

گروهی از نوجوانان ناسازگار ناخواسته به دل جنگل می افتند و برای عبور از تله ها، معماها و قواعد یک تمدن گمشده باید همکاری کنند. همین ترکیب، دورا و شهر گمشده طلایی را بیشتر از ظاهر کودکانه اش به جومانجی نزدیک می کند.

فیلم نسبت به منبع کارتونی خود آگاه است و از خوش بینی افراطی دورا شوخی می سازد، بدون اینکه شخصیت را تحقیر کند. ایزابلا مرسد اجرای پرانرژی اما کنترل شده ای دارد و معماها برای تماشای خانوادگی به اندازه کافی ساده و متنوع هستند. بعضی جلوه ها ارزان به نظر می رسند و خطر هیچ وقت خیلی جدی نمی شود، اما ریتم جمع و جور و طنز خودآگاه باعث شده فیلم برای بزرگسال همراه خانواده هم قابل تحمل، و گاهی واقعا بامزه باشد.

در عشق و هیولاها خبری از بازی نیست، اما جهان بیرون درست مثل یک مرحله ناشناخته عمل می کند: هر موجود قانون رفتاری خودش را دارد و یک تصمیم اشتباه می تواند سفر را تمام کند.

جوئل، قهرمانی کم تجربه و ترسو، پناهگاه امن را ترک می کند و در مسیر با همراهانی روبه رو می شود که نگاهش به بقا را تغییر می دهند. طراحی هیولاها شخصیت دارد و فیلم میان شوخی، خطر و بلوغ عاطفی تعادل کم یابی می سازد. آنچه برای من انتخابش را قطعی می کند، خوش قلبی فیلم است؛ حتی در فضای آخرالزمانی از بدبینی آسان دوری می کند. انگیزه عاشقانه آغاز سفر ساده به نظر می رسد، اما مسیر به تدریج مهم تر از مقصد می شود.

یک پیام رمزگذاری شده، جزیره ای که نباید وجود داشته باشد و گروهی که پس از سقوط راه بازگشت ندارد، پایه های سفر ۲ را می سازند. شباهت به جومانجی بیشتر در مقیاس فانتزی طبیعت دیده می شود: جانوران اندازه معمول ندارند و جزیره طبق منطقی عجیب کار می کند.

حضور دواین جانسون و جاش هاچرسون نیز برای مخاطب جومانجی حس آشنایی ایجاد می کند. فیلم کوتاه و بی دردسر پیش می رود و برای تماشای خانوادگی سنگینی اضافه ندارد، اما شخصیت ها سطحی اند و جلوه های تصویری امروز مصنوعی تر دیده می شوند. اینجا کیفیت به اندازه شباهت موضوعی بالا نیست؛ با این حال، برای مخاطبی که دقیقا جنگل رنگارنگ، فرار گروهی و خطرهای سبک می خواهد، هنوز کار راه انداز است.

موزه پس از غروب به جهانی بسته با قوانین مخصوص تبدیل می شود؛ اشیا جان می گیرند، گروه های تاریخی با هم درگیر می شوند و نگهبان تازه کار باید پیش از صبح نظم را برگرداند.

این ساختار مرحله ای و آشوب کنترل شده، حسی شبیه دور افتادن شخصیت های جومانجی از زندگی عادی دارد. بن استیلر نقش قهرمان سردرگم را ساده نگه می دارد و رابین ویلیامز گرمای لازم را به میان شوخی های فیزیکی می آورد. فیلم از نظر قصه پیچیده نیست و بخشی از طنزش پس از دو دهه کهنه شده، اما ایده مرکزی هنوز قدرت دارد. جذابیت اصلی در کشف تدریجی قواعد موزه است؛ هر ویترین می تواند دوست، دشمن یا راه حل دردسر بعدی باشد.

در مورمور، باز شدن چند کتاب همان نقشی را دارد که انداختن تاس در جومانجی بازی می کند: موجودات خیالی آزاد می شوند و تنها راه متوقف کردنشان پیروی از قاعده ای مشخص است.

سه نوجوان همراه نسخه ای اغراق شده از آر. ال. استاین در شهری پر از گرگینه، آدم برفی و عروسک شرور می دوند. جک بلک لحن میان ترس کودکانه و کمدی را خوب پیدا می کند و فیلم تقریبا هیچ مکث طولانی ندارد. همین سرعت گاهی به ضررش تمام می شود؛ هیولاها فرصت اثرگذاری پیدا نمی کنند و شوخی ها پراکنده اند. با این حال، حس گروهی، فرارهای زنجیره ای و دنیایی که ناگهان قواعد عادی اش را از دست داده، جای آن را در این فهرست توجیه می کند.