نقد قسمت آخر فصل دوم سریال لندمن؛ اگه زندگی بهت فشار میاره این قسمت رو ببین

قسمت آخر فصل دوم لندمن برای من فقط یک فینال خوب و هیجان انگیز نبود. این قسمت درباره مردی است که تقریبا همه چیز یکجا روی سرش خراب می شود و درست در لحظه ای که دیگر چیزی برای تحمل کردن ندارد، باید تصمیم بگیرد دوباره همان آدمی شود که یک بار زندگی اش را باخته بود یا این بار جور دیگری با شکست روبه رو شود.

اگر این روزها احساس میکنی زندگی زیادی بهت فشار می آورد، اگر فکر میکنی یک تنه بار چند نفر را به دوش میکشی یا مشکلات بدون اینکه فرصت نفس کشیدن داشته باشی یکی پس از دیگری سراغت می آیند، پیشنهاد میکنم قسمت آخر فصل دوم لندمن را ببینی. حداقل برای من، این اپیزود فقط سرگرم کننده نبود؛ بعد از تمام شدنش حس بهتری داشتم.

هشدار اسپویل: در ادامه بخش های مهمی از داستان قسمت آخر فصل دوم لندمن لو میرود.

تامی نوریس با بازی بیلی باب تورنتون در تمام این دو فصل تقریبا یک کار انجام داده است: حل کردن مشکلات دیگران. یک روز باید بحران چاه های نفت را جمع کند، یک روز مشکلات شرکت را حل کند، روز دیگر با کارتل سر و کله بزند و وقتی فکر میکند حداقل یکی از این مشکلات تمام شده، خانواده اش بحرانی تازه پیش پایش میگذارند.

تامی از آن آدم هایی است که همه وقتی به بن بست میرسند سراغشان میروند؛ چون مطمئن هستند بالاخره راهی پیدا میکند. اما در پایان فصل دوم، خود این مرد به بن بست رسیده است.

کامی بعد از اختلافی که با تامی بر سر آینده M-Tex دارد او را اخراج میکند. برای خیلی ها از دست دادن یک شغل فقط به معنای پیدا کردن شغلی دیگر است، اما برای تامی این اتفاق خاطره بسیار تلخ تری را زنده میکند. دفعه قبل که زندگی کاری اش فروپاشید، خودش هم همراه آن فروپاشید. به الکل پناه برد و زندگی مشترکش را از دست داد. این بار اما تصمیم گرفته همان آدم قبلی نباشد.

هنوز فرصت نکرده با این بحران کنار بیاید که مشکل بزرگتری سراغش می آید. کوپر، پسرش، بعد از درگیری با مردی که قصد تعرض به آریانا را داشته، با خطر اتهام قتل روبه رو می شود. مرد بعد از درگیری جان باخته و حالا پلیس میخواهد بفهمد کتک هایی که کوپر به او زده تا چه اندازه در مرگش نقش داشته است.

در همین شرایط آنجلا با تامی تماس میگیرد و از او میپرسد چرا درباره اخراجش چیزی نگفته است. تامی که همیشه برای هر مشکلی پاسخی دارد، این بار خودش هم نمیداند قرار است چه اتفاقی بیفتد. با این حال به او میگوید: «این دفعه میخوام بجنگم. بهم اعتماد کن.»

خدایا، چیز دیگه ای هم داری؟

تامی تماس را قطع میکند و تازه یادش می افتد که حتی فرصت نکرده درباره گرفتاری کوپر چیزی به آنجلا بگوید. بعد دیگر تحملش تمام می شود و رو به آسمان میکند: «خدایا، چیز دیگه ای هم داری؟ همشو بریز سرم.»

هنوز حرفش تمام نشده که یکی از عجیب ترین و به نظر من بهترین لحظات فینال اتفاق می افتد. درست مقابل ماشین تامی یک تصادف زنجیره ای عظیم شکل میگیرد. ماشین ها یکی پس از دیگری به هم میکوبند و برای چند ثانیه همه چیز تبدیل به آشوب کامل میشود، اما تامی و ماشینش از این تصادف جان سالم به در میبرند.

از نظر اجرا هم سکانس فوق العاده است. زمان بندی برخوردها، فیلمبرداری و تدوین باعث میشود چند ثانیه واقعا نفس را در سینه حبس کنیم. اما چیزی که باعث شد این صحنه برای من ماندگار شود فقط کیفیت اجرای تصادف نبود؛ چیزی بود که خودم از آن برداشت کردم.

تامی چند ثانیه قبل از خدا خواسته بود هر چه مانده روی سرش بریزد و انگار دنیا بلافاصله جوابش را میدهد: هنوز میتواند بدتر شود. با این حال من یک معنای دیگر هم در این صحنه دیدم. همه چیز اطراف تامی به هم میریزد، ولی خودش هنوز آنجاست؛ زنده و سالم وسط تمام آن آشوب.

انگار یک جواب دیگر هم وجود دارد: هنوز تمام نشده. هنوز فرصت داری.

این فقط برداشت شخصی من از سکانس است. حتی میتوان این تصادف را یک شوخی سیاه بزرگ میان تامی و خدا دید. اما وقتی آن را کنار اتفاقاتی که بعد از آن برای تامی می افتد میگذارم، سخت است که برای خودم آن را فقط یک شوخی یا یک سکانس اکشن ببینم.

تولد یک تامی نوریس جدید

برای من تامی بعد از آن تصادف همان آدم چند دقیقه قبل نیست. احساس کردم این سکانس نوعی مرگ و تولد دوباره برای شخصیت اوست.

دو فصل است او را میبینیم که برای دیگران کار میکند؛ مشکلات دیگران را حل میکند، چاه های دیگران را نجات میدهد و مسئول بحران هایی است که اغلب خودش آنها را به وجود نیاورده است. اما حالا برای اولین بار تصمیم میگیرد بازی خودش را شروع کند.

تامی با کمک سرمایه گالینو مسیر راه انداختن CTT Oil Exploration & Cattle را باز میکند؛ شرکتی که کوپر رئیس آن می شود و بسیاری از آدم های وفادار زندگی تامی هم به آن میپیوندند. اینجا همان جایی است که عنوان Landman برای من معنای تازه ای پیدا میکند. نه به این معنا که تامی تا امروز لندمن نبوده، بلکه برای اولین بار قرار است تجربه ای را که سال ها برای ساختن امپراتوری دیگران خرج کرده، برای ساختن آینده خودش و خانواده اش به کار بگیرد.

برای اولین بار تامی فقط یک مدیر بحران نیست. حالا خودش یکی از صاحبان بازی است.

آزادی ای که شاید خیلی گران تمام شود

اما تیلور شریدان اجازه نمیدهد این شروع تازه بیش از حد شیرین باشد. تامی برای راه انداختن کار جدید مجبور میشود از گالینو سرمایه بگیرد؛ مردی که کمکش بدون تهدید و هزینه نیست.

این تناقض برای فصل بعد جذاب است. تامی برای اینکه از کار کردن برای دیگران آزاد شود، به پول یکی از خطرناک ترین آدم های زندگی اش تکیه میکند. یعنی استقلال او از همان روز اول کاملا مستقل نیست.

از این به بعد اگر یک چاه، قرارداد یا تصمیم اشتباه پیش برود، تامی فقط مشکل یک شرکت دیگر را حل نمیکند؛ این بار همه چیز به خودش، پسرش و آدم هایی مربوط است که به او اعتماد کرده اند.

تاج و تخت تامی نوریس

پایان فصل دوم من را ناخواسته یاد Yellowstone انداخت. در آن سریال قدرت خانواده داتون از زمین می آمد و بخش بزرگی از داستان درباره حفظ همان قلمرو بود. حالا احساس میکنم لندمن هم آرام آرام به نقطه مشابهی میرسد؛ فقط این بار به جای مزرعه و زمین با چاه نفت، قرارداد، سرمایه و آدم های خطرناک طرف هستیم.

شاید CTT برای تامی همان چیزی شود که مزرعه Yellowstone برای جان داتون بود: قلمروی خودش. با این تفاوت که تامی این قلمرو را به ارث نبرده و باید آن را از صفر بسازد.

اما چیزی که بیشتر از تمام این ماجراهای نفتی در ذهنم ماند، همان تامی ای است که وسط جاده ایستاده بود. چند دقیقه قبل فکر میکرد تمام بدبختی های ممکن یکجا روی سرش خراب شده اند. از خدا خواست اگر چیز دیگری دارد آن را هم به او بدهد و دنیا تقریبا همین کار را کرد. ولی وقتی همه چیز تمام شد، تامی هنوز سر جایش بود.

شاید پیام فینال هم این نباشد که اگر بجنگی همه چیز درست میشود. مشکلات تامی تمام نشده اند؛ شاید تازه شروع شده باشند. شاید حرف اصلی این باشد که زندگی قرار نیست همیشه دست از سرت بردارد و وسط تمام چیزهایی که از دست داده ای، ممکن است چیزهایی هم وجود داشته باشند که هنوز داری و از بس درگیر بحران بعدی هستی دیگر آنها را نمیبینی.

خانواده، دوستان، آدم هایی که وقتی دیگر رئیسشان نیستی باز هم کنارت می ایستند و یک فرصت دیگر برای شروع کردن.

گاهی پیروزی این نیست که زندگی دیگر بهت ضربه نزند. گاهی پیروزی همین است که بعد از ضربه، هنوز سر جایت ایستاده باشی.

نظر شما چیست؟ در بخش کامنت ها برای ما بنویسید!