کریستوفر نولان دوباره بازگشته است، اما اینبار برای قضاوت توسط منتقدان جهانی. با انتشار نقدهای اولیه فیلم «اودیسه» (The Odyssey)، حالا بهتر میدانیم که با چه حماسه عظیم و پرهزینهای طرف هستیم.منتقدان دنیا درباره «اودیسه» چه میگویند؟ نقدهای منتشر شده، این اثر ۱۷۳ دقیقهای را فیلمی توصیف کردهاند که به همان اندازه که میتواند خستهکننده باشد، نفسگیر و هیجانانگیز است. در ادامه، به نقل از اسلش فیلم چکیدهای از بازتابهای بینالمللی این فیلم بحثبرانگیز را بررسی میکنیم
کریستوفر نولان دیگر فیلم «کوچک» نمیسازد. «اودیسه» آنقدر وسیع و جاهطلبانه است که گاهی تماشاگر را زیر بار سنگینِ شکوه بصریاش دفن میکند. نولان در اینجا توانسته نوعی شفافیت احساسی را به تصویر بکشد که در آثار سرد و منطقی قبلیاش کمتر دیده بودیم؛ لحظات پایانی فیلم چنان تکاندهنده است که گویی نفس را در سینه تماشاگر حبس میکند.
بازی با زمان؛ امضای همیشگی نولان
همانطور که انتظار میرفت، نولان از ساختارِ «قصهگویی در قصه» هومر استفاده کرده تا بار دیگر با مفهوم «زمان» بازی کند. روایت فیلم با فلشبکها و فلاشفورواردها میان سالها در نوسان است و داستان اودیسئوس (با بازی مت دیمون) را دنبال میکند که ده سال پس از جنگ تروآ، هنوز راهی به خانه (ایتاکا) پیدا نکرده است. در همین حال، در خانه او، خواستگارانِ بیرحم (با بازی درخشان و نفرتانگیز رابرت پتینسون) در حال توطئه برای ازدواج با پنلوپه (آن هاتاوی) هستند.
نقاط قوت و ضعف: از درخشش دیمون تا لغزش هلند
نقشآفرینیها در «اودیسه» خیرهکننده است. مت دیمون در نقش اودیسئوس، جنگجویی خسته و تسخیرشده است که بار سنگین گناه را به دوش میکشد. آن هاتاوی (پنلوپه) و شارلیز ترون (کالیپسو) نیز لایههای عمیقی به داستان بخشیدهاند.
اما برخلاف این درخشش، تام هلند در نقش تلماکوس (پسر اودیسئوس)، ضعیفترین حلقه زنجیره بازیگران است. اجرایی که تا حد زیادی تخت و خنثی به نظر میرسد و در میان بزرگانِ حاضر در صحنه، کاملاً گم شده است.
چرا تماشای اودیسه روی پرده IMAX واجب است؟
سکانسهای اکشن فیلم اگرچه گاهی به خاطر تدوینهای سریع و نزدیک (نزدیک به سبک انتزاعی) کمی گیجکننده میشوند، اما عظمت بصری فیلم — که با همکاری همیشگی نولان با فیلمبردارش «هویته ون هویتما» ثبت شده — و موسیقی تپنده «لودویگ گورانسون» که با استفاده از سینتیسایزرهای مودی ساخته شده، تجربهای را رقم میزند که تنها روی پردههای عظیم IMAX معنا پیدا میکند. نکته جالب توجه، استفاده نولان از دیالوگهای محاورهای امروزی است که با وجود غریب بودن در ابتدا، به تدریج در فضای اسطورهای فیلم جا میافتد.
- تاریخ اکران: ۱۷ ژوئیه ۲۰۲۶ (۲۶ تیر ۱۴۰۵).
- مدت زمان: ۱۷۳ دقیقه (حدود ۲ ساعت و ۵۳ دقیقه).
- سبک روایی: غیرخطی و متکی بر فلشبکهای داستانی.
- ویژگی بصری: استفاده از زبان محاورهای امروزی (vernacular) در دیالوگها که انتخابی جسورانه از سوی نولان برای این حماسه باستانی است.
- تم اصلی: پیامدهای وجودی جنگ و جستوجوی نور در تاریکی.
سوالات متداول (FAQ)
۱. آیا «اودیسه» بهترین فیلم نولان است؟
طبق نقدهای اولیه، خیر، اما فیلمی است که تنها نولان میتوانست با این حجم از وسعت و تکنیک بسازد.
۲. فضای فیلم چطور است؟
فیلم به شدت حماسی، گاهی کند (به دلیل تدوینِ پرفراز و فرود) و در لحظات پایانی، از نظر احساسی بسیار کوبنده است.
۳. بازیگران اصلی چه کسانی هستند؟
مت دیمون، آن هاتاوی، تام هلند، رابرت پتینسون، شارلیز ترون، الیوت پیج، زندایا، لوپیتا نیونگو و جان برنتال.
۴. آیا «اودیسه» وفادار به منبع اصلی (هومر) است؟
نولان به ساختار اصلی وفادار مانده اما تغییراتی در پایانبندی اعمال کرده که فیلم را از منبع اصلی متمایز میکند.
سجاد عبادت دوست
تو دنیای فیلم و سریال، دنبال آثار خفن میگردم و سعی میکنم تجربهی دیدنشونو توی واید شات برای شما جذاب تر کنم.
WIDESHOT CONVERSATION
گفت و گو درباره این مقاله
دیدگاه های دقیق و محترمانه، گفت و گو را ارزشمندتر می کنند.با حساب کاربری خود وارد شوید تا نظرتان را برای تحریریه و دیگر خوانندگان بنویسید.
هنوز نظری منتشر نشده است
اولین نفری باشید که درباره این مقاله گفت و گو را آغاز می کند.