بهترین انیمیشن های دیزنی برای بازسازی لایو‌اکشن؛ از آتلانتیس تا سیارهٔ گنج

دیزنی طی سال‌های اخیر سرمایه‌گذاری سنگینی روی بازسازی لایو‌اکشن انیمیشن‌های محبوب خود انجام داده است؛ تصمیمی که گاهی به موفقیت‌های بزرگ تجاری منجر شده و گاهی هم واکنش‌های ضدونقیضی از سوی منتقدان و تماشاگران به همراه داشته است.

فیلم‌هایی مانند Aladdin و Lilo & Stitch توانستند در گیشه عملکرد قدرتمندی داشته باشند. از سوی دیگر، بهترین انیمیشن های دیزنی مانند Beauty and the Beast و Cruella نیز با استقبال قابل‌توجه منتقدان روبه‌رو شدند. اما در نقطهٔ مقابل، بعضی از این بازسازی‌ها نه‌تنها نتوانستند نظر منتقدان را جلب کنند، بلکه از نظر تجاری نیز ناامیدکننده ظاهر شدند.

عملکرد ضعیف بازسازی لایو‌اکشن Moana بار دیگر این پرسش را مطرح کرده است که آیندهٔ دیزنی در زمینهٔ بازسازی آثار انیمیشنی باید چگونه باشد. آیا این استودیو باید همچنان به سراغ شناخته‌شده‌ترین کلاسیک‌های خود برود؟ یا بهتر است فرصت را به فیلم‌هایی بدهد که هنوز در سایهٔ آثار مشهورتر قرار دارند؟

شاید یکی از مهم‌ترین درس‌های عملکرد ضعیف Moana این باشد که بازسازی یک انیمیشن موفق نباید بیش از حد سریع انجام شود. فاصلهٔ کوتاه میان نسخهٔ اصلی و نسخهٔ لایو‌اکشن می‌تواند احساس تکرار و بی‌دلیل‌بودن پروژه را در مخاطب ایجاد کند؛ به‌خصوص زمانی که نسخهٔ جدید، تفاوت چشمگیری با فیلم اصلی ندارد.

بازسازی‌های آینده همچنین نباید صرفاً نسخه‌ای نمایشی و تقریباً پلان‌به‌پلان از انیمیشن اولیه باشند. بسیاری از نماهایی که در انیمیشن چشمگیر به نظر می‌رسند، در قالب لایو‌اکشن الزاماً جذاب‌تر نخواهند شد. انیمیشن آزادی بصری بسیار بیشتری دارد و در بسیاری از موارد، محدودیت‌های بودجه‌ای جلوه‌های ویژه در آن به شکل متفاوتی عمل می‌کند.

به همین دلیل، گزینه‌های هوشمندانه‌تر برای بازسازی می‌توانند فیلم‌هایی باشند که اگرچه ارزشمند و خلاقانه‌اند، اما در حد Beauty and the Beast یا The Lion King به‌عنوان شاهکارهای دست‌نخوردنی شناخته نمی‌شوند. در چنین شرایطی، فیلم‌ساز آزادی بیشتری برای بازآفرینی جهان، شخصیت‌ها و لحن اثر خواهد داشت.

در ادامه، پنج انیمیشن دیزنی را بررسی می‌کنیم که می‌توانند نامزدهای جذابی برای یک بازسازی لایو‌اکشن باشند.

۵. Atlantis: The Lost Empire؛ ماجراجویی در قلب یک تمدن گمشده

انیمیشن Atlantis: The Lost Empire محصول سال ۲۰۰۱ یکی از آثار کمتر دیده‌شده اما جاه‌طلبانهٔ دیزنی است. این فیلم داستان گروهی از ماجراجویان را دنبال می‌کند که برای کشف تمدن افسانه‌ای آتلانتیس راهی سفری خطرناک می‌شوند.

یکی از مهم‌ترین مزیت‌های این فیلم برای بازسازی لایو‌اکشن، جهان داستانی آن است. شهر زیرآبی آتلانتیس می‌تواند در صورت برخورداری از طراحی تولید و جلوه‌های ویژهٔ مناسب، به یکی از جذاب‌ترین دنیاهای فانتزی سینمای معاصر تبدیل شود.

البته ساخت چنین فیلمی احتمالاً نیازمند استفادهٔ گسترده از جلوه‌های کامپیوتری خواهد بود و همین مسئله می‌تواند بودجهٔ پروژه را افزایش دهد. بااین‌حال، اگر تیم سازنده بتواند شهر زیرآبی، فناوری‌های ناشناخته و موجودات این جهان را با دقت به تصویر بکشد، نتیجه می‌تواند از نظر بصری بسیار چشمگیر باشد.

آتلانتیس و فرصت رهایی از مقایسه‌های سنگین

یکی از امتیازهای مهم Atlantis: The Lost Empire این است که برخلاف بسیاری از کلاسیک‌های دیزنی، میلیون‌ها مخاطب نسخهٔ اصلی را به‌عنوان فیلمی دست‌نیافتنی و نوستالژیک در ذهن ندارند. بنابراین، بازسازی آن با فشار کمتری برای بازتولید دقیق همه‌چیز روبه‌رو خواهد بود.

نسخهٔ لایو‌اکشن می‌تواند در حال‌وهوایی شبیه به مجموعهٔ Pirates of the Caribbean ساخته شود؛ یعنی یک ماجراجویی عظیم در جهانی فانتزی، با گروهی از شخصیت‌های متفاوت، رازهای باستانی و خطرهایی که در هر مرحله بزرگ‌تر می‌شوند.

با این حال، نباید فراموش کرد که سبک بصری انیمیشن اصلی یکی از مهم‌ترین نقاط قوت آن بود. خطوط طراحی، رنگ‌بندی و ظاهر خاص شخصیت‌ها هویت منحصربه‌فردی به فیلم داده بودند. بازسازی لایو‌اکشن باید راهی پیدا کند تا این زیبایی‌شناسی را به جهان واقعی منتقل کند؛ کاری که پس از موفقیت جهان بصری مجموعهٔ Avatar، چالش‌برانگیزتر نیز به نظر می‌رسد.

برای ساخت نسخه‌ای موفق از Atlantis، دیزنی به فیلم‌سازی visionär و صاحب‌سبک نیاز دارد؛ کارگردانی که صرفاً قصد تبدیل تصاویر کارتونی به قاب‌های واقع‌گرایانه را نداشته باشد، بلکه بتواند روح ماجراجویانه و طراحی متمایز اثر اصلی را حفظ کند.

۴. The Hunchback of Notre Dame؛ تاریکیِ باشکوه در دل پاریس

The Hunchback of Notre Dame محصول سال ۱۹۹۶، برخلاف سایر فیلم‌های این فهرست، در دوران رنسانس دیزنی ساخته شد؛ دوره‌ای که آثار بزرگی مانند The Lion King، Beauty and the Beast و Aladdin در آن تولید شدند.

با وجود این، «گوژپشت نتردام» جایگاه متفاوتی در میان انیمیشن‌های دیزنی دارد. فیلم از دل داستان کلاسیک ویکتور هوگو اقتباس شده و از نظر مضمونی یکی از تاریک‌ترین پروژه‌های این استودیو به شمار می‌رود.

داستان فیلم دربارهٔ کازیمودو، ناقوس‌زن منزوی کلیسای نوتردام، است؛ شخصیتی که سال‌ها از جامعه دور نگه داشته شده و تحت سلطهٔ کلود فرولو زندگی می‌کند. فضای تاریخی پاریس، معماری نوتردام، تضاد طبقاتی و مضمون‌هایی مانند سرکوب، تعصب و تنهایی، ظرفیت زیادی برای یک درام لایو‌اکشن جدی و پرجزئیات دارند.

چرا تاریکی فیلم می‌تواند در لایو‌اکشن بهتر عمل کند؟

فضای سنگین و گوتیک The Hunchback of Notre Dame از جمله عناصری است که می‌تواند در قالب لایو‌اکشن قدرت بیشتری پیدا کند. کوچه‌های پاریس، فضای کلیسا، جشن‌های خیابانی و سایهٔ سنگین فرولو می‌توانند به خلق فیلمی دیدنی و اتمسفریک کمک کنند.

از سوی دیگر، بعضی از عناصر نسخهٔ انیمیشنی ظرفیت بازطراحی دارند. برای نمونه، شخصیت‌های گارگویل‌ها در فیلم اصلی برای برخی مخاطبان از بخش‌های بحث‌برانگیز اثر بودند. یک بازسازی می‌تواند این شخصیت‌ها را از نظر روایت و طراحی به شکل پخته‌تری ارائه کند.

البته چنین تغییراتی زمانی ارزشمند خواهند بود که هدفشان صرفاً واقع‌گرایی ظاهری نباشد. بازسازی خوب باید عناصر انیمیشن را بهبود دهد یا گسترش دهد؛ نه اینکه فقط آن‌ها را بدون دلیل به دنیای لایو‌اکشن منتقل کند.

«Hellfire»؛ برگ برندهٔ موسیقایی فیلم

موسیقی در The Hunchback of Notre Dame نقش بسیار مهمی دارد و ترانهٔ Hellfire یکی از قدرتمندترین و ماندگارترین قطعات مرتبط با یک ضدقهرمان در آثار دیزنی محسوب می‌شود.

بازسازی‌های لایو‌اکشن موفقی مانند Beauty and the Beast و The Little Mermaid نشان داده‌اند که موسیقی می‌تواند همچنان یکی از ستون‌های اصلی چنین پروژه‌هایی باشد. اگر نسخهٔ جدید «گوژپشت نتردام» بتواند ترانه‌های اصلی را حفظ کند و بازیگرانی داشته باشد که از نظر بازی و آواز توانایی اجرای آن‌ها را داشته باشند، این فیلم می‌تواند به اثری منحصربه‌فرد تبدیل شود.

البته به‌دلیل مضمون‌های تاریک و پیچیدهٔ داستان، دیزنی باید مراقب باشد که نسخهٔ جدید بیش از حد ساده‌سازی نشود. «گوژپشت نتردام» زمانی موفق خواهد بود که جسارت کند و با بخش‌های دشوار داستان، برخوردی جدی داشته باشد.

۳. The Black Cauldron؛ فرصتی برای ساخت یک فانتزی تاریک دیزنی

The Black Cauldron محصول سال ۱۹۸۵ یکی از متفاوت‌ترین و پرریسک‌ترین انیمیشن‌های تاریخ دیزنی است. داستان فیلم دربارهٔ پسری روستایی به نام تاران است که درگیر مأموریتی بزرگ می‌شود: او باید دیگ افسانه‌ای سیاه را نابود کند و در برابر پادشاه شاخ‌دار بایستد.

فیلم هنگام اکران با واکنش‌های دشواری روبه‌رو شد. فضای تاریک، خشونت، موجودات ترسناک و مضامین سنگین آن باعث شد بسیاری از والدین در دههٔ ۱۹۸۰ دربارهٔ مناسب‌بودن اثر برای کودکان نگرانی داشته باشند. در نهایت، فیلم در گیشه شکست خورد و نتوانست جایگاه مورد انتظار خود را به دست آورد.

اما همین ویژگی‌ها می‌توانند دلیل مناسبی برای بازسازی آن باشند.

چرا شکست نسخهٔ اصلی یک مزیت است؟

The Black Cauldron برخلاف بسیاری از آثار کلاسیک دیزنی، آن‌قدر در ذهن مخاطبان تثبیت نشده است که بازسازی آن با مقایسه‌ای دائمی و سنگین روبه‌رو شود. این موضوع به دیزنی اجازه می‌دهد داستان را با آزادی بیشتری بازآفرینی کند.

چیزی که در دههٔ ۱۹۸۰ برای این فیلم بیش از حد تاریک و خطرناک به نظر می‌رسید، امروز می‌تواند به نقطهٔ قوت نسخهٔ جدید تبدیل شود. سینمای فانتزی مدرن نشان داده است که مخاطبان می‌توانند از داستان‌های ماجراجویانهٔ پیچیده‌تر، جهان‌های تیره و شخصیت‌های خاکستری استقبال کنند.

آثاری مانند Dungeons & Dragons: Honor Among Thieves نشان دادند که فانتزی ماجراجویانه می‌تواند در قالب لایو‌اکشن سرگرم‌کننده و موفق باشد. همچنین پروژه‌هایی مانند Masters of the Universe نشان داده‌اند که استودیوها همچنان به دنبال احیای جهان‌های فانتزی و شخصیت‌های کلاسیک هستند؛ حتی اگر این آثار همیشه مطابق انتظار در گیشه عمل نکنند.

پادشاه شاخ‌دار؛ یک شرور مناسب برای جلوه‌های ویژه

پادشاه شاخ‌دار می‌تواند یکی از جذاب‌ترین جنبه‌های بازسازی باشد. طراحی این شخصیت در نسخهٔ جدید می‌تواند با همان رویکردی انجام شود که برای زنده‌کردن شخصیت اسkeletor در اقتباس‌های فانتزی استفاده می‌شود؛ یعنی ترکیبی از گریم، طراحی تولید و جلوه‌های بصری.

اگر کارگردانی مناسب پشت پروژه قرار بگیرد، فضای وهم‌آلود و مرموز The Black Cauldron می‌تواند به یک فانتزی تاریک و باشکوه تبدیل شود؛ فیلمی که به‌جای تکرار فرمول‌های آشنا، بخش متفاوت و جسورانه‌تری از هویت دیزنی را نمایندگی کند.

۲. Meet the Robinsons؛ یک کمدی علمی‌تخیلی دربارهٔ خانواده و آینده

انیمیشن Meet the Robinsons در سال ۲۰۰۷ اکران شد؛ دوره‌ای که دیزنی از نظر تجاری با شرایط چندان مطلوبی روبه‌رو نبود. بسیاری از پروژه‌های این استودیو در آن سال‌ها با مشکلات مالی مواجه شدند و در مقایسه با سلطهٔ روزافزون آثار پیکسار، کمتر مورد توجه قرار گرفتند.

«ملاقات با خانوادهٔ رابینسون» فیلمی سرگرم‌کننده با ایده‌ای جذاب بود، اما در گذار از دوران انیمیشن سنتی به عصر انیمیشن‌های کامپیوتری دههٔ ۲۰۰۰، تا حدی زیر سایهٔ آثار پیکسار قرار گرفت.

چرا ساخت نسخهٔ لایو‌اکشن می‌تواند به فیلم کمک کند؟

فیلم از نظر داستانی ظرفیت زیادی برای تبدیل‌شدن به یک کمدی علمی‌تخیلی لایو‌اکشن دارد. ایدهٔ سفر در زمان، خانواده‌ای عجیب و آینده‌ای پر از اختراع‌های غیرمنتظره می‌تواند یادآور حال‌وهوای Back to the Future باشد.

نسخهٔ جدید می‌تواند از ساختاری مشابه یک ماجراجویی خانوادگی استفاده کند؛ داستانی که هم کودکان را سرگرم کند و هم برای بزرگسالان، مضمون‌هایی مانند حسرت گذشته، ترس از آینده، شکست و اهمیت خانواده را به همراه داشته باشد.

یکی از مزیت‌های دیگر این پروژه، امکان بهبود جلوه‌های بصری است. انیمیشن کامپیوتری سال ۲۰۰۷، با وجود جذابیت‌هایش، از نظر کیفیت تصویر و جزئیات با استانداردهای امروز فاصله دارد. بسیاری از صحنه‌های فیلم می‌توانند در قالب لایو‌اکشن جلوه‌ای تازه پیدا کنند.

دایناسوری با سر بزرگ و بازوهای کوچک

یکی از لحظات طنزآمیز و به‌یادماندنی فیلم، حضور تیرانوسوروس رکس و شکایت معروف او دربارهٔ داشتن «سر بزرگ و بازوهای کوچک» است. تصور یک دایناسور واقع‌گرایانه که با لحنی جدی از این مشکل شکایت می‌کند، می‌تواند در نسخهٔ لایو‌اکشن همچنان خنده‌دار باشد.

بااین‌حال، موفقیت بازسازی نباید فقط به جلوه‌های ویژه یا شوخی‌های تصویری وابسته باشد. قلب داستان و مضمون عاطفی آن، یعنی اهمیت خانواده و نگاه امیدوارانه به آینده، بخش مهمی از هویت Meet the Robinsons است و باید در نسخهٔ جدید حفظ شود.

۱. Treasure Planet؛ بهترین گزینه برای یک ماجراجویی فضایی عظیم

در میان گزینه‌های این فهرست، Treasure Planet احتمالاً جذاب‌ترین انتخاب برای بازسازی لایو‌اکشن است. این انیمیشن محصول سال ۲۰۰۲، داستان کلاسیک Treasure Island نوشتهٔ رابرت لویی استیونسن را به آینده‌ای دور منتقل می‌کند.

در جهان فیلم، به‌جای کشتی‌های دریایی با سفینه‌هایی روبه‌رو هستیم که ظاهر و ساختارشان از کشتی‌های بادبانی کلاسیک الهام گرفته است. همین ترکیب عجیب میان دزدان دریایی، سفر فضایی و فناوری آینده‌نگر، به فیلم هویتی منحصربه‌فرد می‌دهد.

چرا «سیارهٔ گنج» برای لایو‌اکشن مناسب است؟

یکی از بهترین ویژگی‌های Treasure Planet این است که داستان آن از یک ماجراجویی کلاسیک و شناخته‌شده سرچشمه می‌گیرد، اما جهانش کاملاً تازه و متفاوت است. یک نسخهٔ لایو‌اکشن می‌تواند این ایده را با بودجه‌ای بزرگ به یکی از چشمگیرترین ماجراجویی‌های فضایی دیزنی تبدیل کند.

تماشای سفینه‌هایی با ظاهر کشتی‌های بادبانی، سفر میان سیارات، بندرهای فضایی و جهان‌های ناشناخته در قالب لایو‌اکشن می‌تواند تجربه‌ای بسیار تماشایی باشد. چیزی که در زمان اکران نسخهٔ انیمیشنی عجیب و نامتعارف به نظر می‌رسید، امروزه می‌تواند دقیقاً همان عنصری باشد که فیلم را متمایز می‌کند.

فرصتی برای استفاده از زیبایی‌شناسی استیم‌پانک

نسخهٔ لایو‌اکشن Treasure Planet می‌تواند به‌طور جدی روی حال‌وهوای استیم‌پانک تمرکز کند؛ سبکی که ترکیبی از فناوری آینده، طراحی صنعتی، فلز، چرخ‌دنده و عناصر ویکتوریایی است.

این رویکرد می‌تواند به فیلم اجازه دهد هم به رمان اصلی ادای احترام کند و هم هویتی مستقل داشته باشد. جهان Treasure Planet نباید صرفاً نسخه‌ای فضایی از یک داستان دزدان دریایی باشد؛ بلکه باید به یک جهان کامل با فرهنگ، فناوری، طبقات اجتماعی و قوانین خاص خود تبدیل شود.

در میان آثار پیشنهادی، «سیارهٔ گنج» بیش از همه ظرفیت تبدیل‌شدن به یک بلاک‌باستر پرهزینه را دارد؛ فیلمی که می‌تواند ماجراجویی فضایی، فانتزی، داستان بلوغ و روابط عاطفی را در یک بستهٔ سینمایی جمع کند.

دیزنی از بازسازی‌های لایو‌اکشن چه درسی باید بگیرد؟

مسئلهٔ اصلی دیزنی فقط انتخاب فیلم مناسب نیست؛ شیوهٔ بازسازی نیز اهمیت زیادی دارد. تجربهٔ چند سال اخیر نشان داده است که مخاطبان الزاماً با هر اثر آشنایی که با بازیگران واقعی ساخته شود، هیجان‌زده نمی‌شوند.

۱. فاصلهٔ زمانی اهمیت دارد

اگر نسخهٔ لایو‌اکشن خیلی زود پس از انیمیشن اصلی ساخته شود، مخاطب ممکن است احساس کند با محصولی غیرضروری روبه‌رو است. بازسازی باید دلیل مشخصی برای وجود خود داشته باشد و صرفاً از محبوبیت فیلم اصلی استفاده نکند.

در مورد فیلم‌هایی مانند Atlantis: The Lost Empire، The Black Cauldron و Treasure Planet، فاصلهٔ زمانی طولانی‌تر می‌تواند به نفع پروژه باشد؛ زیرا نسل تازه‌ای از مخاطبان ممکن است برای نخستین‌بار با داستان آن‌ها آشنا شوند.

۲. بازسازی نباید کپی برابر اصل باشد

یکی از مشکلات نسخه‌های لایو‌اکشن، تلاش برای تکرار قاب‌ها و لحظات مشهور انیمیشن اصلی است. درحالی‌که انیمیشن و لایو‌اکشن زبان‌های متفاوتی دارند و هرکدام باید از ظرفیت‌های خاص خود استفاده کنند.

بازسازی موفق باید داستان و شخصیت‌ها را بشناسد، اما از بازآفرینی خلاقانه نترسد. تغییر در لحن، گسترش شخصیت‌های فرعی، ساخت جهان داستانی و افزودن لایه‌های روایی تازه می‌تواند نسخهٔ جدید را از یک کپی ساده جدا کند.

۳. آثار کمتر دیده‌شده، آزادی بیشتری ایجاد می‌کنند

بازسازی Beauty and the Beast یا The Lion King تقریباً همیشه با نسخهٔ اصلی مقایسه خواهد شد؛ زیرا این فیلم‌ها برای میلیون‌ها نفر بخشی از خاطرات کودکی هستند. کوچک‌ترین تغییر می‌تواند واکنش‌های شدیدی ایجاد کند.

اما فیلم‌هایی مانند The Black Cauldron، Treasure Planet و Atlantis: The Lost Empire فضای بیشتری برای تجربه و نوآوری دارند. آن‌ها طرفداران وفادار خود را دارند، اما به اندازهٔ کلاسیک‌های مشهور دیزنی زیر ذره‌بین نیستند.

آیا بازسازی بهترین انیمیشن های دیزنی می‌تواند گیشهٔ دیزنی را نجات دهد؟

هیچ فیلمی صرفاً به‌دلیل تعلق به برند دیزنی موفقیت خود را تضمین‌شده نمی‌بیند. هزینهٔ بالای تولید، جلوه‌های ویژه و بازاریابی گسترده باعث می‌شود یک لایو‌اکشن فانتزی برای سودآوری به فروش قابل‌توجهی نیاز داشته باشد.

بااین‌حال، انتخاب یک انیمیشن کمتر دیده‌شده می‌تواند دو مزیت ایجاد کند:

• پروژه از مقایسهٔ مستقیم با یک شاهکار محبوب فاصله می‌گیرد؛
• فیلم می‌تواند مخاطبان قدیمی و تماشاگران تازه را هم‌زمان هدف قرار دهد.

برای نمونه، Treasure Planet ظرفیت تبدیل‌شدن به یک ماجراجویی فضایی متفاوت را دارد، Atlantis: The Lost Empire می‌تواند یک فانتزی اکتشافی زیرآبی باشد و The Black Cauldron نیز امکان ساخت یک فانتزی تاریک‌تر را فراهم می‌کند.

البته موفقیت این فیلم‌ها به عواملی مانند انتخاب کارگردان، فیلمنامه، طراحی جهان، میزان استفاده از جلوه‌های ویژه و استراتژی اکران بستگی دارد. اگر دیزنی بخواهد این آثار را صرفاً به‌عنوان محصولات نوستالژیک بازاریابی کند، احتمالاً بخشی از ظرفیت آن‌ها از بین خواهد رفت. اما اگر به آن‌ها اجازه دهد هویت مستقل خود را پیدا کنند، این پروژه‌ها می‌توانند مسیر تازه‌ای برای بازسازی‌های آینده باز کنند.

جمع‌بندی

بازسازی لایو‌اکشن انیمیشن‌های دیزنی همچنان می‌تواند ایده‌ای جذاب باشد، اما موفقیت آن به انتخاب هوشمندانهٔ پروژه و رویکرد خلاقانهٔ سازندگان بستگی دارد. تکرار صرفاً تصویری آثار کلاسیک، دیگر به‌تنهایی برای جذب مخاطب کافی نیست.

Atlantis: The Lost Empire با شهر زیرآبی و ماجراجویی فانتزی خود، The Hunchback of Notre Dame با فضای گوتیک و موسیقی قدرتمندش، The Black Cauldron با ظرفیت ساخت یک فانتزی تاریک، Meet the Robinsons با سفر در زمان و مضمون خانوادگی و Treasure Planet با جهان فضایی استیم‌پانکی، هرکدام می‌توانند مسیر متفاوتی برای دیزنی ایجاد کنند.

این فیلم‌ها شاید در زمان اکران اولیه به‌اندازهٔ آثار بزرگ‌تر دیزنی دیده نشده باشند، اما دقیقاً همین موضوع می‌تواند نقطهٔ قوت آن‌ها باشد. اگر دیزنی به‌جای بازسازی مکانیکی، به سراغ بازآفرینی جسورانه برود، شاید یکی از این پنج انیمیشن بتواند به موفقیتی تبدیل شود که کمتر کسی انتظارش را دارد.

منبع: ComicBook

سجاد عبادت دوست

تو دنیای فیلم‌ و سریال، دنبال آثار خفن می‌گردم و سعی می‌کنم تجربه‌ی دیدنشونو توی واید شات برای شما جذاب تر کنم.