بهترین فیلم های مرد عنکبوتی؛ رتبه بندی فیلم های اسپایدرمن از بدترین تا بهترین

مشکل اصلی این دنباله کمبود ایده نیست؛ برعکس، فیلم آن قدر خط داستانی و شخصیت وارد قاب می کند که هیچ کدام فرصت شکل گرفتن ندارند.

شیمی اندرو گارفیلد و اما استون همچنان زنده ترین بخش اثر است و لحظه های احساسی پایانی وزن قابل توجهی دارند، اما الکترو، گرین گابلین و مقدمه چینی برای مجموعه های بعدی مدام مسیر روایت را قطع می کنند. صحنه های تاب خوردن و حرکت دوربین هنوز دیدنی اند، ولی فیلم بیشتر شبیه ویترینی از برنامه های آینده سونی است تا داستانی کامل. به همین دلیل، پایین ترین جای فهرست به آن می رسد.

سومین فیلم سم ریمی هنوز چند صحنه درخشان دارد؛ به ویژه شکل گیری مرد شنی و مضمون بخشش که با جهان اخلاقی سه گانه هماهنگ است.

مشکل از جایی آغاز می شود که فیلم می خواهد هم زمان داستان مرد شنی، ونوم، هری آزبورن و فساد درونی پیتر را جمع کند. این تراکم، لحن را از ملودرام جدی به کمدی ناخواسته می برد و ریتم را به هم می زند. با این حال، فیلم از نظر انرژی بصری و پایان بندی کاملا شکست خورده نیست. در تماشای دوباره، ضعف هایش روشن ترند اما جاه طلبی و امضای ریمی هنوز آن را از رتبه آخر نجات می دهند.

دور از خانه وقتی روی میستریو و بازی های ادراکی او تمرکز می کند، به یکی از خلاقانه ترین فیلم های لایواکشن مرد عنکبوتی تبدیل می شود. سکانس های توهمی هم طراحی جذابی دارند و هم ناامنی پیتر را به تصویر می کشند.

با این حال، بخش بزرگی از فیلم زیر سایه میراث تونی استارک قرار دارد و پیتر کمتر فرصت پیدا می کند هویتی مستقل بسازد. کمدی سفر دانش آموزی گاهی خوب عمل می کند، اما در چند نقطه کشدار و قابل پیش بینی می شود. نتیجه سرگرم کننده است، ولی در مقایسه با فیلم های بالاتر، شخصیت اصلی هنوز بیش از حد به جهان بزرگ تر مارول وابسته می ماند.

بازگویی دوباره داستان پیدایش، بزرگ ترین مانع فیلم مارک وب است؛ بسیاری از نقاط روایی آشنا هستند و راز مربوط به والدین پیتر هرگز به اندازه ای که فیلم وعده می دهد جذاب نمی شود.

در مقابل، اندرو گارفیلد در لباس مرد عنکبوتی چابک، شوخ و فیزیکی است و رابطه او با گوئن استیسی طبیعی تر از بسیاری از عاشقانه های ابرقهرمانی شکل می گیرد. طراحی حرکت ها و حضور مرد عنکبوتی در خیابان حس ملموسی دارد، اما لیزارد شخصیت شرور ماندگاری نیست. این فیلم از دنباله اش منسجم تر و انسانی تر است، هرچند هنوز برای اثبات ضرورت یک بازسازی تازه تلاش می کند.

بازگشت به خانه هوشمندانه از تکرار داستان پیدایش فاصله می گیرد و پیتر را در مقیاس مدرسه، محله و اشتباه های نوجوانانه نگه می دارد. مایکل کیتون با بازی کنترل شده، والچر را به دشمنی قابل فهم تبدیل می کند و سکانس گفت وگوی داخل خودرو هنوز یکی از پرتنش ترین لحظه های مجموعه است.

فیلم ریتم خوب و طنز طبیعی دارد، اما وابستگی فناوری لباس به تونی استارک بخشی از مهارت شخصی مرد عنکبوتی را کم رنگ می کند. این نسخه شروع تمیزی برای تام هالند است؛ سبک، خوش ساخت و قابل تماشا، ولی از نظر عمق احساسی به بهترین آثار فهرست نمی رسد.

فیلم سال ۲۰۰۲ هنوز به دلیل وضوح عاطفی و لحن صادقانه اش دوام آورده است. سم ریمی از اغراق کمیکی نمی ترسد و همین انتخاب به گرین گابلین ویلم دفو حضوری بزرگ و به یادماندنی می دهد. بعضی جلوه های ویژه و دیالوگ ها امروز قدیمی به نظر می رسند، اما مسیر تبدیل پیتر به قهرمان با ریتمی روشن و بدون حاشیه طی می شود.

چیزی که هنوز جواب می دهد، جدیت فیلم در برابر مسئولیت و پیامد انتخاب هاست. این اثر شاید پیچیدگی دنباله را نداشته باشد، اما پایه ای محکم ساخت و نشان داد یک فیلم ابرقهرمانی می تواند هم عامه پسند باشد و هم شخصیت محور.

راهی به خانه نیست می توانست به مجموعه ای از حضورهای نوستالژیک تبدیل شود، اما بهترین لحظه هایش زمانی شکل می گیرند که پیتر باید هزینه تصمیم های خود را بپردازد.

بازگشت چهره های آشنا فقط تزئینی نیست و به بلوغ نسخه تام هالند کمک می کند. ضعف فیلم در منطق ناپایدار طلسم و اتکای شدید به آشنایی قبلی مخاطب با چند مجموعه است؛ به تنهایی به اندازه فیلم های بالاتر کامل نیست. با این حال، ضربه احساسی پرده آخر واقعی است و پایان، شخصیت را به نقطه ای می رساند که سال ها انتظارش را داشتیم. این فیلم رویدادی بزرگ است که هسته انسانی خود را هم حفظ می کند.

دنباله اسپایدرورس از نظر طراحی بصری حتی بلندپروازانه تر از قسمت اول است؛ هر جهان با رنگ، بافت و ضرباهنگ مخصوص خود روایت می شود و تصویر فقط پس زمینه نیست، بخشی از احساس شخصیت هاست.

تعارض مایلز با ایده سرنوشت از دل هویت او بیرون می آید و میگل اوهارا نیز صرفا مانعی فیزیکی نیست. فیلم گاهی از انبوه شخصیت ها و جزئیات بصری اش سرمست می شود و پایان ناتمام آن، تجربه را وابسته به قسمت بعد نگه می دارد. با این حال، در شخصیت پردازی گوئن و گسترش جهان، کاری می کند که کمتر دنباله ابرقهرمانی توانسته انجام دهد.

مرد عنکبوتی ۲ مسئله قهرمانی را به بحران زندگی روزمره پیوند می زند؛ پیتر خسته است، پول ندارد، رابطه هایش آسیب دیده و حتی قدرت هایش به تردید درونی او واکنش نشان می دهند. دکتر اختاپوس هم آینه ای از همین کشمکش است و فیلم برای ساختن او وقت کافی می گذارد.

اکشن قطار هنوز از نظر روایت فضایی و افزایش تدریجی تنش نمونه است. چند لحظه ملودراماتیک ممکن است برای مخاطب امروز پررنگ به نظر برسند، اما ریمی از احساس خجالت نمی کشد. این فیلم کامل ترین نسخه لایواکشن شخصیت است و فقط به دلیل نوآوری بزرگ رتبه اول، یک پله پایین تر قرار می گیرد.

رتبه اول به فیلمی می رسد که هم زبان بصری انیمیشن را جلو برد و هم معنای مرد عنکبوتی بودن را گسترش داد. مایلز نه نسخه جایگزین پیتر، بلکه نوجوانی با ترس ها، خانواده و ریتم فرهنگی خودش است.

فیلم میان شوخی، اکشن و سوگ تعادل دقیقی پیدا می کند و هر شخصیت فرعی کارکرد مشخصی در رشد او دارد. سبک کمیک بوکی فقط ظاهر متفاوت نیست؛ قاب بندی، چاپ رنگی، نرخ حرکت و نوشته های روی تصویر همگی روایت را پیش می برند. برای من، مزیت تعیین کننده این است که فیلم بدون تکیه بر نوستالژی، روح شخصیت را بازسازی می کند و در عین آشنایی، کاملا تازه به نظر می رسد.