فیلم های شبیه بک رومز (Backrooms)؛ ۱۲ فیلم ترسناک با فضاهای عجیب

گاهی برای ترسیدن نیازی به هیولا نداریم. کافی است وارد یک راهروی معمولی شویم و هرچه جلوتر می رویم، به انتهای آن نرسیم. فیلم بک رومز (Backrooms) دقیقا از همین ایده استفاده می کند؛ مکان هایی آشنا که دیگر از قوانین معمول جهان پیروی نمی کنند.

یک در در زیرزمین فروشگاه مبلمان، راه را به شبکه ای از اتاق های بی پایان باز می کند و از آنجا به بعد حتی پیدا کردن مسیر برگشت هم به آرزویی بزرگ تبدیل می شود. اگر بعد از تماشای بک رومز دنبال همان حس عجیب هستید، این ۱۲ فیلم ترسناک با فضاهای غیرعادی را از دست ندهید.

خروج ۸ (Exit 8)

تصور کنید می خواهید از مترو خارج شوید، اما هر بار که از یک راهرو عبور می کنید دوباره به همان نقطه قبلی برمی گردید. فیلم ژاپنی خروج ۸ دقیقا با همین موقعیت ساده شروع می شود.

مردی در یک راهروی زیرزمینی گرفتار شده و برای پیدا کردن خروجی باید کوچک ترین تغییرات محیط اطرافش را تشخیص بدهد.

گاهی یک تابلوی متفاوت یا اتفاقی غیرعادی کافی است تا همه چیز از نو شروع شود. اگر از راهروهای تکراری بک رومز خوشتان آمده، ساخته گنکی کاوامورا احتمالا نزدیک ترین انتخاب به همان تجربه است.

مکعب (Cube)

چند غریبه بدون آنکه بدانند چطور به آنجا رسیده اند، در مجموعه ای از اتاق های مکعبی شکل بیدار می شوند. هر اتاق چند خروجی دارد، اما هیچ کس نمی داند پشت در بعدی چه چیزی انتظارش را می کشد.

بعضی اتاق ها نیز تله های مرگباری دارند که کار فرار را سخت تر می کنند. فیلم مکعب محصول ۱۹۹۷ به کارگردانی وینچنزو ناتالی، از همان ترسی استفاده می کند که بک رومز روی آن دست گذاشته است؛ اینکه در ساختمانی گرفتار شوید که نه نقشه اش را می دانید و نه دلیل حضورتان در آن را.

ویواریوم (Vivarium)

خریدن خانه معمولا یکی از تصمیم های مهم زندگی است، اما برای تام و جما به یکی از بدترین تصمیم های ممکن تبدیل می شود. آنها برای دیدن خانه ای به محله ای تازه ساز می روند؛ جایی که تمام خانه هایش شبیه یکدیگر هستند.

مشکل زمانی شروع می شود که زوج جوان تصمیم می گیرند محله را ترک کنند، اما هر مسیری را انتخاب می کنند دوباره به همان خانه برمی گردند.

فیلم ویواریوم محصول ۲۰۱۹، با بازی جسی آیزنبرگ و ایموجن پوتس، نشان می دهد گاهی یک محله آرام و مرتب می تواند از یک ساختمان متروکه هم ترسناک تر باشد.

حادثه (The Incident)

اگر یک راه پله هیچ وقت تمام نشود چه اتفاقی می افتد؟ فیلم مکزیکی حادثه به کارگردانی آیزاک ازبان، دو داستان را دنبال می کند.

در یکی از آنها دو جوان و یک مامور پلیس در راه پله ساختمانی گرفتار می شوند و در دیگری خانواده ای در جاده ای قرار می گیرد که ظاهرا پایانی ندارد. شخصیت ها می توانند حرکت کنند، اما هیچ کدام از مسیرها آنها را به مقصد نمی رساند.

شباهت فیلم به بک رومز فقط در محیط های تکراری نیست؛ هر دو ما را با این سوال روبه رو می کنند که اگر راه خروجی وجود نداشته باشد، چه باید کرد؟

پایانش همین است (It Ends)

چهار دوست جوان برای خوردن غذا سوار ماشین می شوند و راه می افتند. تا اینجا همه چیز عادی است، اما کمی بعد وارد جاده ای می شوند که هرچقدر در آن رانندگی می کنند، تمام نمی شود.

بدتر اینکه بیرون از ماشین هم خطرهایی انتظارشان را می کشد که شناخت درستی از آنها ندارند. فیلم It Ends به کارگردانی الکساندر اولوم، به جای راهروهای زرد و اتاق های خالی، یک جاده معمولی را به کابوس تبدیل می کند.

اینجا هم درست مثل بک رومز، مشکل اصلی پیدا کردن راه برگشت به دنیای آشناست.

اسکینامارینک (Skinamarink)

دو کودک نیمه شب از خواب بیدار می شوند و متوجه می شوند پدرشان ناپدید شده است. کمی بعد درها و پنجره های خانه هم به شکل عجیبی ناپدید می شوند. از اینجا به بعد، خانه دیگر همان مکانی نیست که بچه ها می شناختند.

فیلم اسکینامارینک ساخته کایل ادوارد بال، با نماهای طولانی از سقف، دیوارها، راهروهای تاریک و گوشه های خالی خانه، ترسی غیرمعمول می سازد.

اگر در بک رومز بیشتر از خود موجودات، از سکوت و خالی بودن اتاق ها می ترسیدید، این فیلم احتمالا حسابی به کارتان می آید. البته برای تماشایش باید کمی صبور باشید.

برخوردهای گورستانی (Grave Encounters)

گروهی که برای یک برنامه تلویزیونی درباره ارواح کار می کنند، تصمیم می گیرند یک شب را در بیمارستان روانی متروکه ای بگذرانند. قرار است همه چیز را با دوربین ضبط کنند و احتمالا چند صحنه ترسناک هم برای مخاطبان برنامه تهیه کنند.

اما خیلی زود متوجه می شوند بیمارستان آن طور که فکر می کردند خالی نیست. راهروها به مسیرهای عجیبی منتهی می شوند و پیدا کردن خروجی به مشکلی جدی تبدیل می شود.

فیلم برخوردهای گورستانی محصول ۲۰۱۱، از دوربین های دستی و محیط بسته بیمارستان استفاده می کند تا حس گم شدن در بک رومز را به شکلی خشن تر بازسازی کند.

۱۴۰۸ (1408)

مایک انسلین نویسنده ای است که درباره مکان های تسخیرشده تحقیق می کند، اما خودش اعتقادی به ارواح ندارد. او تصمیم می گیرد یک شب را در اتاق ۱۴۰۸ هتل دلفین بگذراند؛ اتاقی که مدیر هتل به شدت تلاش می کند منصرفش کند.

مایک به هشدارها اهمیت نمی دهد و وارد اتاق می شود، غافل از اینکه بیرون آمدن از آن به این سادگی ها نیست. فیلم ۱۴۰۸ با بازی جان کیوسک و ساموئل ال. جکسون، نمونه خوبی از وحشتی است که تمام قدرتش را از یک مکان مشخص می گیرد. درست مانند بک رومز، اینجا هم خود ساختمان دشمن اصلی شخصیت است.

همان طور که در بالا، در پایین (As Above, So Below)

زیر خیابان های پاریس، مجموعه بزرگی از تونل ها و دخمه های زیرزمینی وجود دارد که بخش هایی از آنها با استخوان انسان ها پر شده است.

گروهی از کاوشگران برای پیدا کردن چیزی ارزشمند وارد این تونل ها می شوند، اما هرچه جلوتر می روند، محیط اطرافشان عجیب تر می شود.

فیلم As Above, So Below محصول ۲۰۱۴، با استفاده از دوربین روی دست و فضاهای تنگ زیرزمینی، حس گرفتار شدن را به خوبی منتقل می کند. تفاوتش با بک رومز این است که به جای اتاق های خالی و روشن، با راهروهای تاریک و استخوان های مردگان طرف هستیم.

گونجیام: تیمارستان تسخیرشده (Gonjiam: Haunted Asylum)

چند جوان کره ای برای پخش زنده اینترنتی وارد یک بیمارستان روانی متروکه می شوند. هدفشان این است که اتفاقات ترسناک ساختمان را ثبت کنند و مخاطبان بیشتری به دست بیاورند.

البته برنامه آنها خیلی زود از کنترل خارج می شود. گونجیام ساخته جونگ بوم شیک در سال ۲۰۱۸، بخش زیادی از ترسش را از دوربین هایی می گیرد که شخصیت ها با خودشان حمل می کنند.

همین زاویه دید باعث می شود مخاطب هم احساس کند در راهروهای بیمارستان گرفتار شده است. اگر تصاویر دوربین های قدیمی و فضای مستندگونه بک رومز را دوست داشتید، گونجیام انتخاب مناسبی است.

درخشش (The Shining)

جک تورنس همراه همسر و پسر کوچکش برای مراقبت از هتلی بزرگ در فصل زمستان به آنجا می رود. قرار است چند ماه دور از شلوغی شهر زندگی کند و روی نوشته هایش کار کند، اما هتل اورلوک به تدریج چهره دیگری از خودش نشان می دهد.

استنلی کوبریک در فیلم درخشش محصول ۱۹۸۰، از راهروهای طولانی، اتاق های خالی و سکوت هتل برای ساختن ترس استفاده می کند. تماشای پسر کوچک خانواده که با سه چرخه از راهروهای هتل عبور می کند، به خوبی نشان می دهد چگونه یک مکان به ظاهر معمولی می تواند احساس ناامنی ایجاد کند.

بی پایان (The Endless)

دو برادر که سال ها پیش از یک گروه مذهبی عجیب فرار کرده اند، پس از دریافت پیامی مرموز تصمیم می گیرند دوباره به محل زندگی اعضای آن گروه برگردند.

در ابتدا همه چیز آرام به نظر می رسد، اما اتفاقاتی رخ می دهد که توضیح ساده ای برایشان وجود ندارد. فیلم بی پایان ساخته جاستین بنسون و آرون مورهد، بیشتر از اینکه به دنبال ترساندن ناگهانی مخاطب باشد، آرام آرام حس عجیبی از گرفتار شدن در موقعیتی غیرقابل درک ایجاد می کند.

اینجا برخلاف بک رومز خبری از اتاق های بی پایان نیست، اما همان ترس از جهانی که قوانینش را نمی شناسیم حضور دارد.

با وایدشات همراه باشید!

اسماعیل بهمئی

سلام، من اسماعیل بهمئی هستم. سینما برای من فقط یک سرگرمی نیست؛ بلکه راهی برای کشف داستان‌ها و نگاه‌های متفاوت به جهان است. سال‌هاست که آثار مختلف را دنبال می‌کنم و در این وبلاگ تلاش می‌کنم تجربه و دیدگاه خودم را در قالب نقد، تحلیل و معرفی با دیگر علاقه‌مندان به اشتراک بگذارم.