فیلم هایی که در متاکریتیک امتیاز ۱۰۰ گرفته اند | آیا واقعا بی نقص هستند؟

گرفتن امتیاز ۱۰۰ از سایت متاکریتیک اتفاقی است که نصیب تعداد بسیار محدودی از فیلم ها شده است. وقتی به فهرست این آثار نگاه میکنیم، نام فیلم های مشهوری مانند پدرخوانده، همشهری کین، کازابلانکا و پنجره عقبی دیده میشود.

اما سوال جالب این است که آیا این فیلم ها واقعا بی نقص هستند؟ آیا فیلمی که منتقدان آن را تحسین کرده اند، لزوما برای تماشاگر امروزی هم جذاب و سرگرم کننده است؟

در این مقاله سراغ آثار دارای امتیاز ۱۰۰ متاکریتیک میرویم، داستان هر کدام را به شکل کوتاه معرفی میکنیم و بررسی میکنیم چه ویژگی هایی باعث شده چنین جایگاهی پیدا کنند.

همچنین مشخص میکنیم کدام فیلم ها برای شروع مناسب تر هستند و تماشای کدام آثار ممکن است به صبر بیشتری نیاز داشته باشد.

امتیاز ۱۰۰ متاکریتیک دقیقا به چه معناست؟

سایت متاکریتیک نقدهای منتشرشده توسط منتقدان حرفه ای را جمع آوری میکند و به هر فیلم امتیازی بین صفر تا ۱۰۰ میدهد. این عدد که متاسکور نام دارد، بر اساس میانگین وزنی نقدها و روش تعدیل امتیاز محاسبه میشود.

بنابراین برخلاف تصور رایج، متاسکور ۱۰۰ لزوما به این معنا نیست که تمام منتقدان بدون استثنا نمره کامل داده اند.

برای مثال، فیلم پدرخوانده در متاکریتیک امتیاز ۱۰۰ دارد، اما در میان نقدهای ثبت شده برای آن، نقدی با امتیاز ۸۰ هم دیده میشود. امتیاز کاربران نیز جداگانه محاسبه میشود و تاثیری بر متاسکور ندارد.

در زمان بررسی این مقاله، فهرست عمومی بهترین آثار سینمایی متاکریتیک شامل ۱۴ عنوان با متاسکور ۱۰۰ است؛ البته یکی از آنها در اصل مجموعه ای تلویزیونی است که جداگانه معرفی میشود.

نکته دیگر اینکه امتیاز برخی فیلم های قدیمی مربوط به اکران مجدد آنهاست، نه لزوما نخستین نمایش سینمایی.

۱. پدرخوانده (The Godfather)

فیلم پدرخوانده محصول ۱۹۷۲ به کارگردانی فرانسیس فورد کاپولا، داستان خانواده کورلئونه را روایت میکند؛ خانواده ای قدرتمند که بخش بزرگی از فعالیت های جنایی نیویورک را کنترل میکند.

ویتو کورلئونه با بازی مارلون براندو رئیس خانواده است، اما یکی از جذاب ترین بخش های داستان مربوط به مایکل با بازی آل پاچینو است؛ جوانی که ابتدا تمایلی به حضور در فعالیت های خلافکارانه خانواده ندارد.

جذابیت پدرخوانده فقط به بازیگران مشهورش محدود نمیشود. فیلم شخصیت های متعددی دارد که تصمیم هایشان پیامدهای مهمی ایجاد میکنند. داستان خانوادگی و جنایی آن به خوبی با یکدیگر ترکیب شده اند و حتی گفتگوهای طولانی هم اغلب برای پیشرفت داستان اهمیت دارند.

البته فیلم نزدیک به سه ساعت زمان دارد و ریتم آن همیشه سریع نیست. با این حال اگر به داستان های مافیایی و شخصیت پردازی علاقه دارید، پدرخوانده یکی از مناسب ترین انتخاب های این فهرست است.

صفحه پدرخوانده در متاکریتیک

۲. همشهری کین (Citizen Kane)

همشهری کین محصول ۱۹۴۱ به کارگردانی اورسن ولز، با مرگ یک روزنامه دار بسیار ثروتمند به نام چارلز فاستر کین آغاز میشود. آخرین کلمه ای که کین پیش از مرگ بر زبان می آورد، خبرنگاری را به جستجوی گذشته او میکشاند.

داستان از طریق خاطرات افراد مختلف روایت میشود و به تدریج جنبه های متفاوت شخصیت کین آشکار میشوند.

یکی از دلایل اهمیت فیلم، شیوه متفاوت روایت و فیلمبرداری آن است. استفاده از عمق میدان، زاویه های غیرمعمول دوربین و جابه جایی میان دوره های مختلف زندگی شخصیت اصلی، برای زمان خودش ویژگی های قابل توجهی داشته است.

اما آیا همشهری کین هنوز سرگرم کننده است؟ معمای مرکزی آن میتواند کنجکاوی ایجاد کند، ولی نباید انتظار یک فیلم معمایی سریع و پر از غافلگیری داشته باشید. بخش زیادی از جذابیت اثر به شناخت شخصیت کین مربوط میشود.

برای علاقه مندان سینمای کلاسیک انتخاب مهمی است، اما احتمالا همه تماشاگران امروزی به یک اندازه با آن ارتباط برقرار نمیکنند.

صفحه همشهری کین در متاکریتیک

۳. پنجره عقبی (Rear Window)

پنجره عقبی محصول ۱۹۵۴ یکی از جذاب ترین فیلم های آلفرد هیچکاک است. داستان درباره عکاسی به نام جف با بازی جیمز استوارت است که پایش شکسته و مجبور است مدتی در خانه بماند.

او برای سرگرم شدن، همسایه های ساختمان روبرو را تماشا میکند، اما به تدریج شک میکند یکی از آنها مرتکب قتل شده است.

نکته جالب اینکه بخش بزرگی از فیلم در یک آپارتمان اتفاق می افتد. با این حال هیچکاک با اطلاعات محدودی که در اختیار شخصیت اصلی و تماشاگر میگذارد، تعلیق خوبی میسازد.

ما هم همراه جف رفتار همسایه ها را زیر نظر میگیریم و سعی میکنیم بفهمیم واقعا قتلی اتفاق افتاده یا همه چیز حاصل خیال پردازی اوست.

پنجره عقبی از آن فیلم های کلاسیکی است که همچنان میتواند مخاطب را سرگرم کند. داستان ساده و قابل فهمی دارد، شخصیت هایش جذاب هستند و بدون نیاز به صحنه های اکشن بزرگ، کنجکاوی ایجاد میکند.

صفحه پنجره عقبی در متاکریتیک

۴. کازابلانکا (Casablanca)

کازابلانکا محصول ۱۹۴۲ به کارگردانی مایکل کورتیز، داستان مردی به نام ریک با بازی همفری بوگارت را روایت میکند که در دوران جنگ جهانی دوم صاحب یک کافه شبانه در شهر کازابلانکاست.

زندگی او با ورود ایلسا، زنی از گذشته اش، دوباره پیچیده میشود. ایلسا همراه همسرش که از اعضای مقاومت علیه نازی هاست، تلاش میکند از شهر خارج شود.

فیلم بیش از هر چیز بر رابطه شخصیت ها و تصمیم دشواری که پیش روی آنها قرار میگیرد تکیه دارد. دیالوگ های جذاب، فضای کافه و تنش ناشی از جنگ، داستان عاشقانه را از یک رابطه معمولی فراتر میبرند.

کازابلانکا برای کسانی که به داستان های عاشقانه و شخصیت محور علاقه دارند، انتخاب خوبی است. البته سبک بازیگری و بعضی گفتگوهای آن به سینمای قدیم تعلق دارند، اما داستان اصلی همچنان قابل دنبال کردن است.

خوشبختانه فیلم آنقدر طولانی نیست که این تفاوت سبک به مشکل بزرگی تبدیل شود.

صفحه کازابلانکا در متاکریتیک

۵. سرگیجه (Vertigo)

سرگیجه محصول ۱۹۵۸ یکی دیگر از فیلم های آلفرد هیچکاک است. داستان درباره اسکاتی، کارآگاه سابق پلیس با بازی جیمز استوارت است که از ارتفاع میترسد.

او مامور میشود زنی مرموز به نام مادلین را تعقیب کند، اما خیلی زود علاقه اش به این زن باعث میشود درگیر اتفاقات غیرمنتظره ای شود.

جذابیت سرگیجه در این است که فیلم فقط به دنبال حل کردن یک معما نیست. هرچه جلوتر میرویم، شخصیت اسکاتی و رفتارهایش اهمیت بیشتری پیدا میکنند.

هیچکاک با استفاده از رنگ ها، موسیقی و حرکت دوربین، فضای متفاوتی ایجاد کرده است.

با این حال سرگیجه فیلمی نیست که از ابتدا تا انتها با سرعت پیش برود. بعضی صحنه های تعقیب طولانی هستند و داستان برای ساختن فضای مرموز زمان میگذارد.

اگر به فیلم های روانشناختی علاقه دارید، این ویژگی جذاب است. اما اگر دنبال معمایی سریع شبیه فیلم های جنایی امروزی هستید، احتمالا پنجره عقبی شروع مناسب تری برای آشنایی با هیچکاک خواهد بود.

صفحه سرگیجه در متاکریتیک

۶. بدنام (Notorious)

بدنام محصول ۱۹۴۶ سومین فیلم آلفرد هیچکاک در این فهرست است. داستان درباره زنی به نام آلیشیا با بازی اینگرید برگمن است که از سوی ماموران اطلاعاتی آمریکا برای نفوذ به گروهی مرتبط با نازی ها در آمریکای جنوبی انتخاب میشود.

او باید اعتماد افراد خطرناکی را جلب کند، در حالی که رابطه عاطفی پیچیده ای هم با ماموری به نام دولین، با بازی کری گرانت، دارد.

یکی از نقاط قوت فیلم، ترکیب داستان جاسوسی با رابطه عاشقانه است. شخصیت ها همیشه نمیتوانند احساسات واقعی خودشان را بیان کنند و همین موضوع تصمیم هایشان را دشوارتر میکند.

بدنام نسبت به بعضی فیلم های دیگر این فهرست داستان جمع و جورتری دارد. موقعیت های جاسوسی، رازهای خانه و خطر لو رفتن هویت آلیشیا میتوانند حتی برای مخاطب امروزی تعلیق ایجاد کنند.

اگر فیلم های جاسوسی و عاشقانه را دوست دارید، بدنام ارزش امتحان کردن دارد.

صفحه بدنام در متاکریتیک

۷. داستان توکیو (Tokyo Story)

داستان توکیو محصول ۱۹۵۳ به کارگردانی یاسوجیرو اوزو، درباره زوجی سالمند است که برای دیدن فرزندانشان به توکیو سفر میکنند. اما فرزندان آنقدر گرفتار زندگی روزمره هستند که فرصت چندانی برای پدر و مادر خود ندارند.

در این میان، عروس خانواده توجه بیشتری به آنها نشان میدهد.

فیلم داستان پیچیده ای ندارد و اتفاقات بزرگ و غیرمنتظره در آن کم هستند. بیشتر زمان آن صرف گفتگوهای خانوادگی و رفتارهای ساده شخصیت ها میشود. نکته مهم این است که اوزو بدون اغراق، فاصله میان نسل ها و تنهایی والدین سالمند را نشان میدهد.

داستان توکیو احتمالا یکی از آرام ترین فیلم های این فهرست است. اگر به داستان های خانوادگی واقع گرایانه علاقه دارید، میتواند اثر تاثیرگذاری باشد.

اما اگر از فیلم انتظار تعلیق، هیجان و اتفاقات پی در پی دارید، بهتر است بدانید اینجا با تجربه کاملا متفاوتی روبرو هستید.

صفحه داستان توکیو در متاکریتیک

۸. یوزپلنگ (The Leopard)

یوزپلنگ محصول ۱۹۶۳ به کارگردانی لوکینو ویسکونتی است. داستان در سیسیل قرن نوزدهم اتفاق می افتد و زندگی شاهزاده ای اشرافی را دنبال میکند که با تغییرات سیاسی و اجتماعی ایتالیا روبرو شده است.

او میبیند قدرت و جایگاه خانواده های قدیمی در حال تغییر است و نسل جوان نگاه متفاوتی به آینده دارد.

یکی از ویژگی های مهم فیلم، طراحی صحنه و لباس های آن است. قصرها، مهمانی ها و زندگی اشرافی با جزئیات زیادی بازسازی شده اند. ویسکونتی زمان زیادی را صرف نمایش روابط و تغییر موقعیت شخصیت ها میکند.

اما باید توجه داشت که یوزپلنگ فیلمی طولانی و آرام است. بخش زیادی از جذابیت آن به فضای تاریخی، بازی بازیگران و تغییرات شخصیت ها مربوط میشود. اگر به درام های تاریخی پر از نبرد علاقه دارید، ممکن است انتظار متفاوتی از آن داشته باشید.

امتیاز ۱۰۰ ثبت شده در متاکریتیک مربوط به نسخه اکران مجدد فیلم در سال ۲۰۰۴ است.

صفحه یوزپلنگ در متاکریتیک

۹. دنباله رو (The Conformist)

دنباله رو محصول ۱۹۷۰ به کارگردانی برناردو برتولوچی، داستان مردی به نام مارچلو را روایت میکند که در ایتالیای فاشیستی زندگی میکند. او مامور میشود به پاریس برود و در ماموریتی علیه استاد سابق خود مشارکت کند.

داستان فیلم جنبه سیاسی دارد، اما بخش مهمی از آن درباره شخصیت مارچلو و تصمیم هایی است که برای پذیرفته شدن در جامعه میگیرد. فیلمبرداری، استفاده از نور و معماری ساختمان ها هم نقش مهمی در شکل دادن به فضای داستان دارند.

دنباله رو برای علاقه مندان تریلرهای سیاسی و شخصیت های پیچیده میتواند جذاب باشد. با این حال شیوه روایت آن همیشه سرراست نیست و بعضی صحنه ها بیش از آنکه داستان را جلو ببرند، روی فضای بصری و رفتار شخصیت ها تمرکز دارند.

متاکریتیک امتیاز ۱۰۰ را برای صفحه ای ثبت کرده که به اکران مجدد فیلم مربوط است. بنابراین نباید این امتیاز را بدون توجه به نسخه ثبت شده به تمام اکران های آن تعمیم داد.

صفحه دنباله رو در متاکریتیک

۱۰. لورنس عربستان (Lawrence of Arabia)

لورنس عربستان محصول ۱۹۶۲ به کارگردانی دیوید لین، داستان تی. ای. لورنس با بازی پیتر اوتول را دنبال میکند؛ افسر بریتانیایی که در جریان جنگ جهانی اول وارد تحولات نظامی و سیاسی سرزمین های عربی میشود.

یکی از مهم ترین ویژگی های فیلم، مقیاس بزرگ تولید آن است. تصاویر کویر، حرکت نیروهای نظامی و نبردهای گسترده هنوز هم تماشایی هستند. اما فیلم فقط به نمایش صحنه های بزرگ متکی نیست و شخصیت لورنس و تغییر رفتار او نیز اهمیت زیادی دارند.

بزرگ ترین مانع برای بعضی تماشاگران، مدت زمان فیلم است. لورنس عربستان در نسخه ثبت شده نزدیک به چهار ساعت زمان دارد و بخش هایی از آن آرام پیش میروند. اگر از فیلم های حماسی و تاریخی لذت میبرید، احتمالا این زمان قابل تحمل خواهد بود. اما برای تماشاگرانی که داستان های کوتاه و سریع را ترجیح میدهند، انتخاب آسانی نیست.

امتیاز ۱۰۰ متاکریتیک مربوط به اکران مجدد چهلمین سالگرد فیلم در سال ۲۰۰۲ است.

صفحه لورنس عربستان در متاکریتیک

۱۱. پسرانگی (Boyhood)

پسرانگی محصول ۲۰۱۴ به کارگردانی ریچارد لینکلیتر، داستان بزرگ شدن پسری به نام میسون را از کودکی تا ورود به دانشگاه دنبال میکند.

ویژگی متفاوت فیلم این است که ساخت آن دوازده سال طول کشیده و بازیگران اصلی در طول این مدت واقعا بزرگ تر شده اند.

این روش تولید جذاب است، اما موفقیت فیلم فقط به آن وابسته نیست. روابط خانوادگی، مشکلات مدرسه، تغییر محل زندگی و تجربه های نوجوانی بخش های اصلی داستان هستند. اتفاقات آن بیشتر شبیه زندگی روزمره اند تا یک فیلم پر از حادثه.

پسرانگی برای مخاطبی که از داستان های واقع گرایانه و شخصیت محور لذت میبرد، میتواند تجربه خوبی باشد.

اما اگر دنبال داستانی با هدف مشخص، دشمن اصلی یا غافلگیری های بزرگ هستید، شاید ریتم فیلم بیش از حد آرام به نظر برسد. در واقع جذابیت اصلی آن تماشای تغییر آدم ها در طول زمان است.

صفحه پسرانگی در متاکریتیک

۱۲. سه رنگ: قرمز (Three Colors: Red)

سه رنگ: قرمز محصول ۱۹۹۴ به کارگردانی کریشتوف کیشلوفسکی، آخرین قسمت از سه گانه سه رنگ است. داستان درباره مدل جوانی به نام والنتین است که به شکلی اتفاقی با قاضی بازنشسته و گوشه گیری آشنا میشود.

رابطه این دو به تدریج شکل متفاوتی پیدا میکند و در کنار آن، زندگی شخصیت های دیگری نیز دنبال میشود.

فیلم از اتفاقات ظاهرا تصادفی برای مرتبط کردن آدم ها استفاده میکند. گفتگوهای والنتین و قاضی، بخش مهمی از جذابیت داستان هستند و به شناخت بهتر شخصیت ها کمک میکنند.

سه رنگ: قرمز در مقایسه با فیلم های پرهیجان، ریتم آرام تری دارد. با این حال برای علاقه مندان داستان های معمایی و روابط انسانی میتواند جذاب باشد.

اگر دوست دارید فیلمی ببینید که بعد از پایان درباره ارتباط شخصیت هایش فکر کنید، انتخاب مناسبی است؛ اما نباید انتظار یک تریلر پرحادثه داشته باشید.

صفحه سه رنگ: قرمز در متاکریتیک

۱۳. فانی و الکساندر (Fanny and Alexander)

فانی و الکساندر محصول ۱۹۸۲ به کارگردانی اینگمار برگمان، داستان دو کودک از خانواده ای ثروتمند و علاقه مند به تئاتر در سوئد را روایت میکند.

پس از مرگ پدر، زندگی آنها تغییر میکند و ازدواج دوباره مادرشان با اسقفی سختگیر، مشکلات تازه ای به وجود می آورد.

یکی از ویژگی های جذاب فیلم، تفاوت محیط گرم و پرجنب و جوش خانواده با فضای سرد و محدودکننده خانه جدید است. داستان از نگاه کودکان روایت میشود و تخیل آنها هم در شکل گرفتن فضای فیلم نقش دارد.

فانی و الکساندر از آن آثاری است که برای لذت بردن از آن باید به شخصیت ها و جزئیات روابطشان توجه کرد. فیلم آرام پیش میرود و برای مخاطبی که فقط دنبال اتفاقات هیجان انگیز است، شاید انتخاب مناسبی نباشد.

این اثر نسخه بلند تلویزیونی هم دارد، اما متاسکور ۱۰۰ این فهرست به نسخه سینمایی اکران مجدد سال ۲۰۰۴ مربوط میشود.

صفحه فانی و الکساندر در متاکریتیک

یک مورد متفاوت؛ ده فرمان (Dekalog)

ده فرمان یا دکالوگ ساخته کریشتوف کیشلوفسکی در سال ۱۹۸۸، در اصل مجموعه ای تلویزیونی شامل ده قسمت است، نه یک فیلم سینمایی بلند معمولی. با این حال متاکریتیک آن را در فهرست آثار سینمایی خود قرار داده و متاسکور ۱۰۰ برایش ثبت کرده است.

داستان درباره ساکنان یک مجموعه آپارتمانی در لهستان است که هر کدام با مشکلات و تصمیم های دشواری روبرو میشوند.

قسمت ها داستان های مستقلی دارند، اما فضای مشترک و حضور بعضی شخصیت ها آنها را به یکدیگر مرتبط میکند.

دکالوگ بیشتر برای کسانی مناسب است که به درام های شخصیت محور، داستان های کوتاه و موقعیت های اخلاقی پیچیده علاقه دارند. انتظار اکشن یا روایت پرحادثه از آن نداشته باشید. همچنین تماشای تمام مجموعه حدود ده ساعت زمان میخواهد.

صفحه ده فرمان در متاکریتیک

آیا امتیاز ۱۰۰ یعنی این فیلم ها واقعا بی نقص هستند؟

با نگاه کردن به این فهرست مشخص میشود که آثار دارای متاسکور ۱۰۰ شباهت زیادی به یکدیگر ندارند.

پدرخوانده داستانی جنایی و خانوادگی است، پنجره عقبی معمایی پرتعلیق دارد و داستان توکیو درباره روابط ساده یک خانواده صحبت میکند.

همچنین بعضی آثار به دلیل نوآوری های فنی و تاثیرشان بر تاریخ سینما تحسین شده اند، در حالی که برخی دیگر بیشتر به خاطر شخصیت پردازی و روایت جذابشان مورد توجه قرار گرفته اند.

برای همین بهتر است امتیاز ۱۰۰ را تضمینی برای لذت بردن از فیلم ندانیم. ممکن است فیلمی از نظر کارگردانی بسیار موفق باشد، ولی داستان آرامش برای بعضی مخاطبان جذاب نباشد. از طرف دیگر اثری با متاسکور پایین تر شاید دقیقا همان فیلم سرگرم کننده ای باشد که دنبالش هستید.

تماشای کدام فیلم را اول شروع کنیم؟

اگر تازه میخواهید تماشای فیلم های کلاسیک را شروع کنید، پیشنهاد من این است که از اثری متناسب با سلیقه خودتان آغاز کنید.

برای علاقه مندان داستان های جنایی و شخصیت های قدرتمند، پدرخوانده انتخاب مناسبی است. اگر فیلم معمایی و پرتعلیق دوست دارید، پنجره عقبی احتمالا شروع جذاب تری خواهد بود.

برای داستان های عاشقانه، کازابلانکا و بدنام گزینه های خوبی هستند.

کسانی که به فیلم های تاریخی بزرگ علاقه دارند میتوانند سراغ لورنس عربستان بروند، البته بهتر است برای مدت طولانی آن وقت کافی کنار بگذارند.

پسرانگی هم برای علاقه مندان داستان های خانوادگی و واقع گرایانه انتخاب مناسب تری است.

در مقابل، داستان توکیو، یوزپلنگ و فانی و الکساندر را بیشتر به کسانی پیشنهاد میکنم که با فیلم های آرام و شخصیت محور ارتباط خوبی دارند. برای این آثار بهتر است با انتظار تماشای یک فیلم پرحادثه سراغشان نروید.

حرف آخر

فیلم هایی که در متاکریتیک امتیاز ۱۰۰ گرفته اند، مجموعه جالبی از آثار کلاسیک و معاصر سینما هستند.

بعضی از آنها مانند پدرخوانده و پنجره عقبی هنوز داستان هایی جذاب و پرتعلیق دارند، در حالی که ارزش برخی دیگر بیشتر در شیوه روایت، شخصیت پردازی و جایگاهشان در تاریخ سینما دیده میشود.

اما یک نکته را نباید فراموش کنیم: امتیاز کامل منتقدان به معنای رضایت تمام تماشاگران نیست.

بهترین کار این است که ابتدا با داستان و حال و هوای هر فیلم آشنا شویم و بعد بر اساس سلیقه خودمان انتخاب کنیم. قرار نیست فقط به خاطر عدد ۱۰۰ از فیلمی لذت ببریم.

منابع

فهرست رسمی بهترین فیلم های تاریخ متاکریتیک

متاکریتیک چگونه متاسکور را محاسبه میکند؟

آیا امتیاز کاربران در متاسکور تاثیر دارد؟

لینک صفحه اختصاصی تمام آثار نیز در پایان معرفی آنها قرار داده شده است. امتیازها براساس فهرست عمومی و صفحات متاکریتیک بررسی شده اند و ممکن است در آینده تغییر کنند.

با وایدشات همراه باشید!