بهترین بازی های سینمایی ۲۰۲۶ تا اینجا؛ 7 اجرای ماندگار

سینمای سال ۲۰۲۶ تا اینجا مجموعه ای متنوع از فیلم های پرمخاطب، بحث برانگیز و کم سر و صدا را به نمایش گذاشته است.

در کنار آثاری که درباره بازگشت تماشاگران به سالن های سینما امید ایجاد کرده اند، فیلم هایی هم دیده شده اند که واکنش های کاملا متفاوتی برانگیخته اند.

همین تنوع، فرصت مناسبی برای توجه به بازیگرانی فراهم کرده که به فیلم هایشان جان داده اند.

این فهرست، از نگاه نویسنده منبع، ۹ اجرای شاخص سال را گرد آورده است. بعضی از این بازی ها در آثار محبوب و فراگیر دیده می شوند و بعضی دیگر به فیلم هایی تعلق دارند که کمتر مورد توجه قرار گرفته اند.

معیار اصلی، فقط شهرت بازیگر یا موفقیت تجاری فیلم نیست؛ بلکه کیفیت حضور او در شکل دادن به لحن، احساس و هویت اثر است.

امیلی بلانت؛ «روز افشا»

بازگشت استیون اسپیلبرگ به علمی تخیلی بیگانه محور در «روز افشا» واکنش های دوگانه ای برانگیخت. بعضی تماشاگران انرژی خلاقانه فیلمساز را تحسین کردند و بعضی دیگر رویکرد اثر را بیش از حد قدیمی دانستند.

با این حال، اجرای امیلی بلانت یکی از نقاط قوتی است که حتی منتقدان فیلم هم به آسانی نمی توانند نادیده بگیرند.

بلانت ویژگی های عجیب و گاه نامتعارف فیلم را به تجربه ای انسانی پیوند می زند. شخصیت او باید با آسیب های دوران کودکی، اطلاعات بیگانه، زبان های تازه و موقعیت های کمیک کنار بیاید.

بازیگر در تمام این سطوح، از جنبه جسمانی تا عاطفی، کنترل خود را حفظ می کند. صداقت و انعطاف پذیری او باعث شده شخصیت اصلی فیلم از دل ایده های فانتزی، حضوری ملموس پیدا کند.

نیک کوریروسی؛ «پسرهای ناپا»

«پسرهای ناپا» یک کمدی آلترناتیو خاص است؛ فیلمی که با ضد شوخی، طنز تند و حال و هوای عمدا نامتعارف خود، از همان ابتدا مخاطب را به چالش می کشد. نیک کوریروسی، که نویسنده، کارگردان و بازیگر اصلی فیلم است، در نخستین نقش اصلی بلند خود کاملا با لحن اثر هماهنگ می شود.

او در نقش جک جونیور، کلیشه دوست بی پروا و دردسرساز را با نوعی گستاخی آزاردهنده و طنزی بی رحم ترکیب می کند.

حضور کوریروسی همزمان یادآور یک کمدین پرانرژی و نسخه ای تیره از جیم کری است. این بازی به دلیل تجاری نبودن و سازش نکردن با سلیقه عمومی، ویژگی متمایز خود را حفظ می کند.

رالف فاینز؛ «۲۸ سال بعد: معبد استخوان»

دکتر ایان کلسون در فیلم «۲۸ سال بعد» ابتدا شبیه شایعه ای درباره مردی دیوانه در سرزمین آلوده بود، اما در «معبد استخوان» به یکی از شخصیت های اصلی تبدیل می شود.

رالف فاینز این مرد را که از استخوان مردگان استخوانخانه ای ساخته و هر روز خود را با ید می پوشاند تا مبتلایان او را از خودشان بدانند، با ترکیبی از وقار، غریبگی و مهربانی به تصویر می کشد.

فاینز در کلسون هم تهدید را پیدا می کند و هم گرما را. رابطه عجیب او با سامسون، یک مبتلای قدرتمند، باعث می شود شخصیت از قالب یک دیوانه کلیشه ای فراتر برود و حالتی میان پزشک، صاحب حیوان و دوست پیدا کند.

بازیگر همچنین در تک گویی های شبه مسیحایی شخصیت، مرز میان خنده دار بودن و نگران کننده بودن را پیوسته جابه جا می کند.

مت جانسون و جی مک کارول؛ «فیلم گروه نیروانا: نمایش گروه»

مت جانسون و جی مک کارول در اقتباس سینمایی مجموعه «گروه نیروانا: نمایش گروه» یک زوج جدانشدنی هستند.

این پروژه ادامه مسیری است که از سریال اینترنتی و سپس مجموعه تلویزیونی آغاز شد؛ کمدی مستندنما درباره دو عضو گروهی کوچک که می خواهند اجرای خود را در یک کافه تورنتو به اندازه کنسرتی عظیم جلوه دهند.

بخش مهمی از جذابیت فیلم به تدوین و ترفندهای فیلمبرداری مربوط می شود، اما انرژی لازم برای پیش رفتن ماجرا از بازی این دو نفر می آید.

آن ها هنگام تعامل با آدم هایی که از شوخی اصلی خبر ندارند، شخصیت های خود را حفظ می کنند و از واکنش های پیش بینی نشده داستان می سازند. نتیجه، کمدی ای است که در کنار لحظات ابزورد، از نظر احساسی نیز اثرگذار می شود.

جان لگوییزامو؛ «اودیسه»

در «اودیسه» کریستوفر نولان، نام هایی مانند مت دیمون، ان هتوی و تام هالند توجه زیادی جلب می کنند، اما جان لگوییزامو در نقش خوک بان، اومائوس، حضوری ماندگار دارد.

اومائوس مردی است که پس از دو دهه انتظار و امید فرساینده، همچنان به تلماخوس برای رسیدن به بلوغ کمک می کند و همزمان در دفاع از خانه اش شکست می خورد.

بازی لگوییزامو بر خویشتن داری بنا شده است. او که اغلب با نقش های پرتحرک و اغراق آمیز شناخته می شود، اینجا با سکوت و سکون کار می کند.

گریم سالمندی و لنزهای مات بخشی از تغییر چهره او هستند، اما تحول اصلی در درون بازیگر اتفاق می افتد. در فیلمی سرشار از شکوه فنی، ظرافت اوست که بیش از همه باقی می ماند.

ایندی ناوارته و جیمز اورتیز؛ از وحشت تا جادوی سینما

ایندی ناوارته در فیلم ترسناک «وسواس» مرکز ثقل عناصر نامتعارف اثر است؛ از ایده نفرین و طنز سیاه گرفته تا فضای ناآرام و هراس انگیز فیلم. او در نقش نیکی، انرژی بی ثبات و خطرناکی ایجاد می کند که هم خنده دار است و هم اضطراب آور.

ناوارته بدون توضیح دادن بیش از حد درباره وضعیت فراطبیعی شخصیت، ابهام آن را حفظ می کند و میان جنبه عاطفی، فیزیکی، کمیک و ترسناک نقش تعادل برقرار می سازد.

در «پروژه هیل مری»، جیمز اورتیز با اجرای راکی، موجود بیگانه سنگ مانندی که همکار رایان گاسلینگ می شود، بخش مهمی از بار فیلم را بر دوش می کشد.

اورتیز عروسک گردان اصلی بدن و سر این موجود پنج دست است و صدای او را نیز ارائه می دهد.

نتیجه، شخصیتی است که با وجود نداشتن چهره انسانی، ویژگی هایی قابل تشخیص و نوعی گرمای عاطفی پیدا می کند. ترکیب جلوه های عملی و دیجیتال، در اینجا یادآور توانایی سینما برای خلق شگفتی است.

رابرت پتینسون و ست روگن؛ دو چهره متفاوت از اضطراب و شکست

رابرت پتینسون در «درام» در کنار زندایا، تصویری عصبی و دستپاچه از مردی عادی ارائه می دهد که با راز گذشته نامزدش روبه رو شده است.

فیلم کریستوفر بورگلی، تصویری تند و ناراحت کننده از رابطه و قضاوت اجتماعی می سازد و پتینسون به تدریج اضطراب، ناامنی و ناتوانی شخصیتش در مواجهه با موقعیت پیچیده را پررنگ تر می کند.

او با بازی خود، تصویر ستاره خوش چهره و بی دردسر را عمدا زیر سوال می برد.

ست روگن نیز در «دعوت» از شخصیت کمیک آشنایش فاصله می گیرد. او نقش جو، موسیقیدان سابقا امیدوارکننده ای را بازی می کند که پس از یک موفقیت کوتاه، در حس شکست فرو رفته و در یک هنرستان تدریس می کند.

روگن بیشتر با واکنش های صورت و سکوت هایش بازی می کند و انرژی مرد شوخ و معاشرتی را به تلخی و رنجی فروخورده تبدیل می سازد.

فیلم اجازه می دهد جو شخصیتی دوست نداشتنی باشد و روگن نیز از این جنبه ناخوشایند عقب نمی نشیند.

منبع: SlashFilm

با وایدشات همراه باشید!