نقد فیلم پایان خیابان اوک (The End of Oak Street) | تبلیغات زیاد برای یک فیلم بد

فیلم پایان خیابان اوک از آن فیلم هایی بود که شخصا انتظار بیشتری از آن داشتم. ایده فیلم در نگاه اول می تواند جذاب باشد و حضور دایناسورها هم طبیعتا این انتظار را ایجاد می کند که حداقل با یک فیلم سرگرم کننده و پرتنش طرف باشیم.

اما هر چقدر فیلم جلوتر می رود، ضعف هایش در جلوه های ویژه، شخصیت پردازی، داستان و کارگردانی بیشتر خودش را نشان می دهد. نتیجه این شده که فیلمی که می خواهد جدی و پرتنش باشد، در بسیاری از صحنه ها ناخواسته بیشتر شبیه یک کمدی می شود.

ایده اصلی فیلم درباره خانواده ای است که ناگهان خودشان را در شرایطی می بینند که دنیای اطرافشان به دوران دایناسورها گره خورده و حالا باید برای زنده ماندن تلاش کنند.

ایده بدی نیست و معمولا فیلم هایی که چنین موقعیت هایی دارند، حتی اگر داستان خیلی قدرتمندی هم نداشته باشند، می توانند برای عده ای سرگرم کننده باشند.

اما وقتی قرار نیست فیلمنامه نقطه قوت اصلی باشد، حداقل باید چیزهای دیگری مثل جلوه های ویژه، حس خطر و صحنه های بقا این ضعف را جبران کنند. پایان خیابان اوک دقیقا در همین جا شکست می خورد.

یکی از بزرگ ترین مشکلات فیلم جلوه های ویژه آن است. مشکل فقط این نیست که CGI در بعضی صحنه ها ضعیف به نظر می رسد؛ مشکل این است که دایناسورها در بسیاری از لحظات وزن، قدرت و خطری را که باید داشته باشند منتقل نمی کنند.

حرکت و حضورشان در محیط آنقدر باورپذیر نیست که بتوان آنها را جدی گرفت. بعضی از دایناسورها آنقدر گوگولی هستند که از یک جایی به بعد آدم فکر می کند دارد برنامه کودک تماشا می کند.

این مسئله وقتی بیشتر به چشم می آید که امسال مستند The Dinosaurs را هم دیده ایم؛ اثری که حداقل از نظر نمایش دایناسورها توانست حس عظمت، جزئیات و حضور واقعی آنها را منتقل کند.

مقایسه مستقیم این دو شاید از نظر جنس اثر کاملا عادلانه نباشد، اما اختلاف کیفیت اجرا آنقدر زیاد است که برای من بعضی لحظات پایان خیابان اوک بیشتر شبیه یک توهین طنزآمیز به دایناسورها بود تا نمایش موجوداتی که قرار است از دیدنشان بترسیم.

مشکل بزرگ تر این است که وقتی فیلم نتواند دایناسورها را خطرناک نشان دهد، تقریبا تمام تنش داستان هم از بین می رود. یکی از اولین نمونه هایش صحنه روبرو شدن با جنازه خانم هادلستون است.

این صحنه باید یکی از اولین لحظاتی باشد که فیلم خشونت و خطر واقعی این موجودات را به ما نشان می دهد، اما نحوه نمایش جنازه بیشتر این حس را می دهد که یک انسان با چاقو به او حمله کرده تا یک دایناسور. وقتی یکی از اولین برخوردهای جدی با خطر اینقدر غیرقابل باور از آب درمی آید، سخت است که تهدیدهای بعدی فیلم را جدی بگیریم.

این مشکل در صحنه های درگیری با دایناسورها حتی شدیدتر می شود. مهم ترین نمونه برای من همان جایی است که گرگ با یک چکش به جان دایناسوری غول پیکر می افتد و عملا آن را از پا درمی آورد.

مسئله فقط خنده دار بودن این صحنه نیست. وقتی موجودی که فیلم قرار است به عنوان یک تهدید مرگبار معرفی کند با چنین سادگی شکست می خورد، تمام قواعد خطر در جهان فیلم زیر سوال می رود. بعد از آن دیگر سخت است که در صحنه بعدی نگران باشیم یک دایناسور قرار است چه بلایی سر شخصیت ها بیاورد.

شخصیت پردازی هم کمک چندانی به فیلم نمی کند. دنیس شخصیتی است که رمان می نویسد و در نوشته هایش به نوعی از زندگی فعلی خودش فرار می کند.

همین مسئله باعث ناراحتی گرگ از او می شود و در ظاهر می تواند کمی به شخصیت دنیس عمق بدهد. مشکل اینجاست که فیلم تقریبا همه چیز را خیلی مستقیم بیان می کند.

به جای اینکه از رفتار، روابط و جزئیات شخصیت بفهمیم دنیس چه حسی نسبت به زندگی اش دارد، خود فیلم خیلی واضح جواب را جلوی ما می گذارد. در نتیجه جایی برای زیرمتن یا کشف شخصیت باقی نمی ماند.

آدری هم مشکل مشابهی دارد. فیلم علاقه او به کارل ساگان و ستاره شناسی را بارها به ما یادآوری می کند، اما این ویژگی آنقدر طبیعی وارد شخصیت نشده که احساس کنیم واقعا بخشی از هویت اوست.

بیشتر مواقع به نظر می رسد آدری به ستاره شناسی علاقه مند شده تا فیلمنامه شخصی داشته باشد که اطلاعات علمی مورد نیاز داستان را از طریق او به تماشاگر توضیح دهد. بیرون رفتن های شبانه او برای نگاه کردن به ستاره ها هم به تنهایی کافی نیست تا این علاقه را به یک ویژگی باورپذیر و عمیق تبدیل کند.

در میان شخصیت ها، گرگ برای من کمی بهتر از بقیه کار می کند. او مردی است که کارش را به خاطر تعدیل نیرو از دست داده و حالا برای تامین خانواده اش پیک پیتزا شده است. فیلم همچنین نشانه هایی از مشکل او با الکل به ما می دهد، مسئله ای که روی رابطه اش با دنیس هم تاثیر گذاشته است.

با این حال گرگ حداقل شخصیت مشخص تری دارد. او کسی است که می خواهد خانواده اش سرپا بماند و حتی در بدترین شرایط همچنان به نجات و امید باور دارد. او و پسرش برایان از معدود شخصیت هایی هستند که امید را کاملا کنار نمی گذارند و همین باعث می شود بتوان کمی بیشتر با گرگ ارتباط برقرار کرد.

به شخصه تنها جایی که فیلم واقعا توانست مرا غافلگیر کند، صحنه مرگ گرگ بود. مرگ او یکی از معدود اتفاقاتی است که کمی احساس واقعی وارد داستان می کند، چون برخلاف بسیاری از اتفاقات قبلی، حداقل برای لحظه ای حس می کنیم فیلم حاضر است یکی از شخصیت هایی را که کمی به او نزدیک شده ایم از ما بگیرد.

اما فیلم خیلی زود دوباره به همان منطق عجیب خودش برمی گردد. اوج این مسئله برای من جایی است که یک پسربچه هنوز می خواهد از برایان به خاطر اتفاقی که قبلا برای برادرش افتاده انتقام بگیرد.

مشکل فقط بچگانه بودن این دعوا نیست. دنیا عملا به شرایطی رسیده که همه هر لحظه ممکن است توسط یک دایناسور خورده شوند، اما این شخصیت هنوز همان دعوای قدیمی را با همان جدیت دنبال می کند.

در چنین شرایطی انتظار می رود اولویت آدم ها کاملا تغییر کند. وقتی بقای خودت و خانواده ات در خطر است، پیگیری چنین انتقامی آن هم وسط این وضعیت واقعا غیرقابل باور می شود. فیلم حتی تا حدی خودش به مسخره بودن این موقعیت اشاره می کند، اما همین که چنین خط داستانی تا این مرحله باقی مانده، خودش عجیب است. از این مسخره تر دیگر نمی شود.

مشکل پایان خیابان اوک این است که تقریبا تمام ضعف هایش به یک نقطه مشترک می رسند: فیلم نمی تواند خطری را که خودش ساخته جدی نگه دارد.

جلوه های ویژه دایناسورها را ترسناک نمی کند، نحوه مقابله شخصیت ها با آنها منطق خطر را از بین می برد و بعضی تصمیم های فیلمنامه هم باعث می شود شخصیت ها در موقعیت هایی رفتار کنند که با شرایطی که در آن قرار دارند همخوانی ندارد.

برای همین صحنه هایی که باید استرس زا باشند، بارها ناخواسته خنده دار می شوند.

حرف آخر

فیلم پایان خیابان اوک ایده ای دارد که می توانست حداقل یک فیلم بقای سرگرم کننده درباره دایناسورها از آب دربیاید، اما به نظر من در اجرای همان ایده هم موفق نیست.

ضعف جلوه های ویژه، شخصیت پردازی سطحی، منطق متزلزل بعضی صحنه ها و ناتوانی فیلم در حفظ حس خطر باعث شده من نتوانم آن را جدی بگیرم.

شخصا توصیه چندانی به دیدن آن نمی کنم و فکر می کنم سر و صدایی که اطراف فیلم شکل گرفته بیشتر از چیزی است که نتیجه نهایی شایسته آن باشد.

با این حال اگر صرفا دنبال یک سرگرمی ساده و بی ادعای دایناسوری باشید و از آن انتظار زیادی نداشته باشید، شاید بتوان یک بار تماشایش کرد.

با وایدشات همراه باشید!