نقد قسمت نهم فصل چهارم تد لاسو | یک برد شیرین، یک پایان تلخ

قسمت نهم فصل چهارم Ted Lasso برای من یکی از بهترین قسمت های این فصل بود. بالاخره خود فوتبال هم هیجان داشت، چند خط داستانی مهم جلو رفت و پایان قسمت هم واقعا تلخ بود.

چیزی که بیشتر از همه دوست داشتم این بود که قسمت خیلی ساده نشان میداد زندگی همیشه طبق برنامه ما جلو نمیرود. ممکن است در یک روز بهترین خبر زندگی ات را بشنوی و چند ساعت بعد با یک خبر بد تمام حالت عوض شود.

بالاخره خود فوتبال هم مهم شد

تیم زنان ریچموند برای صعود باید بریستول سیتی را شکست بدهد، ولی مسابقه را خیلی بد شروع میکند و دو گل عقب می افتد.

جما برمیگردد و تاثیر خودش را میگذارد، ولی چیزی که بیشتر دوست داشتم این بود که این بار تیم فقط منتظر یک بازیکن نیست تا همه چیز را حل کند.

شنون، بوتس و بقیه هم نقش دارند و ریچموند بازی 2 بر صفر باخته را 4 بر 2 میبرد و صعودش را قطعی میکند.

چند قسمت قبل ایرادم این بود که هنوز خیلی نمیدانستم این تیم دقیقا چطور فوتبال بازی میکند. بیشتر درباره روابط بازیکنان و سخنرانی های تد حرف میزدیم.

ولی اینجا بالاخره خود مسابقه هم بخشی از داستان بود.

از همه مهم تر، تیم زنان ریچموند دیگر شبیه گروهی از بازیکنان تازه نیست. کم کم واقعا تبدیل به یک تیم شده اند.

می بالاخره سوار اتوبوس شد

یکی از بهترین بخش های قسمت برای من مربوط به می بود.

وقتی نمیتواند خودش را به مسابقه برساند، تد از او میخواهد با اتوبوس تیم سفر کند.

می در رختکن درباره گذشته اش حرف میزند و میگوید در دوره ای بزرگ شده که زنان عملا فرصت فوتبال بازی کردن مثل امروز را نداشتند.

به نظرم این صحنه خیلی خوب بود.

فصل چهارم بارها درباره تفاوت فوتبال زنان و مردان حرف زده، ولی اینجا موضوع فقط پول و امکانات نیست.

می به بازیکنانی نگاه میکند که دارند چیزی را تجربه میکنند که برای خودش فقط یک آرزو بوده است.

به همین دلیل حرفش برای من تاثیر بیشتری از خیلی از سخنرانی های انگیزشی داشت.

البته از همان لحظه ای که سریال ناگهان اینقدر روی می تمرکز کرد، کمی شک کردم که قرار است اتفاق خوبی برایش نیفتد!

وقتی یک سریال ناگهان شروع میکند یک شخصیت فرعی را خیلی دوست داشتنی تر از همیشه نشان بدهد، آدم باید نگران شود.

روی و کیلی؛ از سریال ترکی رسیدیم به بچه!

رابطه روی و کیلی هم بالاخره وارد مرحله جدیدی میشود.

کیلی متوجه میشود باردار است و قرار است از روی بچه دار شود.

واکنش روی هم خوب بود و نشان داد چقدر نسبت به فصل های اول تغییر کرده است.

مخصوصا صحنه ای که کیلی نباید مسابقه را ببیند و روی با وسایل آرایشی برایش بازی را گزارش میکند، یکی از معدود لحظات این قسمت بود که واقعا خندیدم.

این همان کمدی ای است که از Ted Lasso دوست دارم؛ هم بامزه است و هم از دل خود شخصیت ها بیرون می آید.

ولی یک ایراد هم دارم.

چند قسمت رابطه روی و کیلی را مثل سریال ترکی کش دادیم، قسمت قبل بالاخره دوباره به هم رسیدند و حالا ناگهان بچه هم در راه است!

کمی احساس میکنم نویسندگان یادشان افتاده فصل دارد تمام میشود و باید سریع همه چیز را جمع کنند.

خود اتفاق خوب است، ولی دوست داشتم کمی بیشتر خود رابطه جدیدشان را ببینیم و بعد سراغ چنین اتفاق بزرگی برویم.

زلدا بالاخره صورت حسابش را آورد

چند قسمت بود یک سوال درباره زلدا داشتم:

این همه کمک قرار است چه قیمتی داشته باشد؟

بالاخره جوابش را گرفتیم.

ربکا و هیگینز فکر میکردند روپرت پشت تلاش برای خرید سهام ریچموند است، ولی مشخص میشود کسی که در حال جمع کردن سهام باشگاه است خود زلدا است.

و راستش را بخواهید، اصلا خیلی غافلگیر نشدم.

زلدا از همان اول زیادی خوب بود!

هر جا ریچموند مشکل داشت ظاهر میشد، پول خرج میکرد یا با یک تماس همه چیز را درست میکرد.

قرار نبود همه این کارها بدون هیچ هدفی باشد.

این خط داستانی برای قسمت آخر جذاب است، ولی به نظرم کمی دیر شروع شده است. فقط یک قسمت باقی مانده و حالا باید بفهمیم زلدا دقیقا چه میخواهد و ربکا قرار است چه کار کند.

امیدوارم همه چیز در قسمت آخر با عجله جمع نشود.

شیرین ترین برد و تلخ ترین خبر

ریچموند بازی را میبرد.

صعود قطعی میشود.

همه خوشحالند.

می هم میبیند تیم زنانی که اینقدر دوستشان دارد بالاخره موفق شده است.

و بعد خبر میرسد که می از دنیا رفته است.

این پایان برایم واقعا تلخ بود.

می هیچ وقت شخصیت اصلی سریال نبود، ولی همیشه آنجا بود.

پشت بار.

کنار هواداران.

گاهی عصبانی، گاهی خوشحال و همیشه بخشی از ریچموند.

به نظرم بعضی آدم ها دقیقا همین طور وارد زندگی ما میشوند.

کار خیلی بزرگی نمیکنند و همیشه مرکز توجه نیستند، ولی آنقدر به حضورشان عادت میکنیم که وقتی نیستند تازه میفهمیم چقدر مهم بوده اند.

بار کراون اند انکر بدون می احتمالا دیگر همان بار قبلی نیست.

از طرف دیگر، اگر قرار بود داستان می همین جا تمام شود، حداقل روز خوبی برای رفتنش بود.

با تیم سفر کرد، وارد رختکن شد، با بازیکنان حرف زد و موفقیت تیم زنان ریچموند را دید.

تلخ بود، ولی پایان بدی برای شخصیتش نبود.

زندگی منتظر تمام شدن جشن نمیماند

چیزی که بیشتر از همه از این قسمت گرفتم همین تضاد بود.

کیلی میفهمد قرار است مادر شود.

روی یکی از بهترین خبرهای زندگی اش را میشنود.

تیم زنان ریچموند صعود میکند.

و در همان روز می از دنیا میرود.

گاهی زندگی دقیقا همین قدر عجیب است.

اتفاق بد صبر نمیکند خوشحالیمان تمام شود و اتفاق خوب هم همیشه منتظر تمام شدن روزهای بد نمیماند.

ممکن است یک ساعت خوشحال ترین آدم دنیا باشی و یک ساعت بعد یک خبر تمام حالت را عوض کند.

به نظرم Ted Lasso وقتی درباره همین چیزهای ساده زندگی حرف میزند هنوز بهترین نسخه خودش است.

حرف آخر

قسمت نهم برای من یکی از بهترین قسمت های فصل چهارم بود.

بالاخره مسابقه فوتبال هیجان داشت، تیم زنان ریچموند بیشتر شبیه یک تیم واقعی شده اند، داستان روی و کیلی جلو رفت و می هم بعد از چند فصل فرصتی پیدا کرد کمی بیشتر از شخصیت همیشگی پشت بار باشد.

هنوز مشکلات فصل را دارم.

داستان روی و کیلی بیش از حد کش پیدا کرد و حالا برعکس کمی سریع جلو میرود. ماجرای زلدا هم دیر وارد مرحله اصلی شده است و حتی پایان می هم از اواسط قسمت کمی قابل حدس بود.

ولی با تمام اینها از قسمت لذت بردم.

هم سرگرم کننده بود، هم چند بار خندیدم، هم مسابقه اش هیجان داشت و هم پایانش ناراحتم کرد.

و این دقیقا همان تعادلی است که از Ted Lasso میخواهم.

اول سرگرمم کند و بعد اگر در میان آن چیزی هم درباره زندگی یادم داد، چه بهتر.

شاید مهم ترین حرف قسمت هم خیلی ساده باشد:

گاهی همان روزی که چیزی به دست می آوریم، چیز دیگری را از دست میدهیم.

پس شاید بد نباشد آدم هایی را که هنوز کنارمان هستند کمی بیشتر جدی بگیریم.

می بالاخره سوار اتوبوس شد.

حیف که آخرین بارش بود.

با وایدشات همراه باشید!