نقد قسمت هشتم فصل چهارم تد لاسو | فوتبال گریه هم داره

بعضی وقت ها دیدن Ted Lasso من را یاد کتاب های مدرسه زندگی آلن دوباتن می اندازد. حرف هایی ساده درباره زندگی میزند که شاید خیلی از آنها را از قبل بدانیم، ولی وقتی همان حرف ها وسط یک داستان سرگرم کننده قرار میگیرند تاثیر بیشتری دارند.

قسمت هشتم فصل چهارم هم دقیقا چنین حالتی دارد. قسمت خیلی خنده داری نیست و حتی بخش زیادی از آن تلخ و تراژیک است، ولی از دل همین اتفاق تلخ چند حرف خوب درباره گریه کردن، شکست خوردن و مهم تر از همه تنها نگذاشتن آدم ها در روزهای سخت بیرون می آید.

هشدار اسپویل: در ادامه بخش هایی از قسمت هشتم فصل چهارم Ted Lasso لو میرود، پس پیشنهاد میکنم ابتدا قسمت را ببینید و بعد ادامه متن را بخوانید.

وقتی همه چیز خوب پیش میرود، سریال سریع از رویش رد میشود

ابتدای قسمت شاهد اوج گرفتن تیم زنان Richmond هستیم.

در یک سری تصاویر مونتاژی میبینیم که Lady Greyhounds مسابقه پشت مسابقه برنده میشوند و در جدول بالا می آیند.

جالب اینجاست که خود سریال خیلی روی این بردها مکث نمیکند.

به نظرم این دوباره نشان میدهد مسئله اصلی Ted Lasso هیچ وقت فقط فوتبال و هیجان بردن نبوده است. وقتی همه چیز خوب پیش میرود، سریال میتواند خیلی سریع از روی آن رد شود.

اتفاق اصلی زمانی شروع میشود که اوضاع خراب میشود.

چون برای Ted Lasso همیشه مهم تر از نتیجه این بوده که آدم ها وقتی شرایط سخت میشود چه تصمیمی میگیرند و چطور با شکست و بحران روبرو میشوند.

و این قسمت خیلی زود چنین بحرانی را ایجاد میکند.

مصدومیت Gemma و یک تصمیم کاملا قابل فهم

Gemma در یکی از مسابقات دو گل زده و برای هتریک در زمین میماند.

چند دقیقه بعد مصدومیت شدیدی برایش اتفاق می افتد.

من در ابتدا وسوسه شدم این اتفاق را نتیجه زیاده خواهی Gemma بدانم، ولی فکر میکنم نگاه منصفانه تر این است که تصمیم او کاملا قابل فهم بوده است.

هر بازیکنی که دو گل زده باشد دوست دارد هتریک کند.

Alice هم اجازه میدهد در زمین بماند و بقیه کادر هم جلوی این تصمیم را نمیگیرند.

مشکل اینجاست که یک تصمیم کاملا قابل فهم میتواند نتیجه بسیار بدی داشته باشد.

و دقیقا همین موضوع است که Alice را به هم میریزد.

در آن لحظه حتی هنوز مشخص نیست مصدومیت Gemma دقیقا چقدر شدید است و چه مدت او را از فوتبال دور میکند.

همین نامعلوم بودن شاید از خود آسیب هم ترسناک تر باشد.

Alice این بار با گذشته خودش روبرو میشود

به نظرم قلب واقعی قسمت هشتم Alice است.

مصدومیت Gemma چیزی را در او زنده میکند که سال ها با خودش حمل کرده است.

Alice خودش هم زمانی بازیکن فوتبال بوده و یک مصدومیت باعث شده دوران حرفه ای اش زودتر از چیزی که میخواسته تمام شود.

برای همین چیزی که برای Gemma اتفاق افتاده، فقط مصدومیت یکی از بازیکنان تیمش نیست.

Alice انگار دوباره بخشی از زندگی خودش را میبیند.

از یک طرف خودش را مقصر میداند که اجازه داده Gemma برای هتریک در زمین بماند و از طرف دیگر میترسد Gemma همان مسیری را برود که خودش رفته است.

اما شاید تلخ ترین بخش تجربه Alice اصلا خود مصدومیت نبوده باشد.

او تعریف میکند که اوایل همه اعضای تیم و دوستانش برای دیدنش می آمدند.

بعد کم کم تعداد عیادت ها کمتر شد.

بعد کمتر.

و در نهایت احساس کرد تنها مانده است و تیم بدون او به زندگی خودش ادامه داده.

این بخش برای من یکی از بهترین حرف های قسمت بود.

خیلی وقت ها وقتی اتفاق بدی برای کسی می افتد، همه در روزهای اول کنارش هستند.

پیام میدهند، تماس میگیرند و سراغش را میگیرند.

اما چند هفته که میگذرد، بقیه دوباره وارد زندگی عادی خودشان میشوند.

در حالی که برای آدمی که آسیب دیده، آن مشکل هنوز تمام نشده است.

Alice دقیقا نمیخواهد این اتفاق برای Gemma بیفتد.

برای همین از Rebecca میخواهد حمایت از او فقط مخصوص روزهای اول نباشد و همه اعضای باشگاه، از بالا تا پایین، حواسشان باشد Gemma احساس نکند فراموش شده است.

در پایان هم همین را میبینیم.

بازیکنان، Rebecca و بقیه به بیمارستان میروند و حتی Rebecca از طریق اینستاگرام Gemma علاقه مندی هایش را پیدا میکند تا چیزهایی برایش ببرد که واقعا دوست دارد.

به نظرم اینجا یکی از ساده ترین و بهترین پیام های اپیزود شکل میگیرد:

گاهی حمایت کردن یعنی نتوانی مشکل کسی را حل کنی، ولی حداقل اجازه ندهی آن مشکل را تنها تحمل کند.

Alice دارد با Gemma حرف میزند یا با خودش؟

Alice یک ترس دیگر هم دارد.

میترسد Gemma بعد از این مصدومیت کلا فوتبال را کنار بگذارد.

چون این دقیقا همان اتفاقی است که برای خودش افتاده است.

او میداند Gemma چقدر فوتبال را دوست دارد و وقتی پا به توپ میشود چقدر زنده به نظر میرسد.

برای همین تلاش میکند این موضوع را به او یادآوری کند.

ولی به نظرم اینجا یک سوال جالب هم وجود دارد:

آیا Alice واقعا دارد با Gemma حرف میزند یا با نسخه جوان خودش؟

Alice فرصت انتخاب زیادی نداشت. مصدومیت فوتبال را از او گرفت.

اما Gemma مسیر دیگری هم در زندگی دارد و حتی به فکر جدی تر کردن کار حقوقی اش است.

پس فکر نمیکنم جواب داستان این باشد که Gemma حتما باید به فوتبال برگردد.

به نظرم حرف مهم تر این است که نباید از روی ترس تصمیم بگیرد.

اگر قرار است فوتبال را کنار بگذارد، باید چون خودش واقعا چنین چیزی میخواهد باشد، نه اینکه ترس از یک مصدومیت تصمیم را به جایش بگیرد.

فوتبال گریه هم داره

یکی از بهترین صحنه های قسمت زمانی است که Ted گریه های Alice و حال خراب تیم را میبیند.

اینجا Ted باز هم یکی از همان سخنرانی های معروف خودش را انجام میدهد.

اما این بار حرفش درباره قوی بودن نیست.

اتفاقا درباره گریه کردن است.

به بازیکنان یادآوری میکند که بزرگ ترین فوتبالیست های دنیا هم در فوتبال گریه کرده اند.

Messi گریه کرده.

Ronaldo گریه کرده.

Maradona گریه کرده.

و خیلی های دیگر.

بعد به همان پیام معروف سریال برمیگردد، ولی این بار آن را کمی تغییر میدهد:

باور داشته باش و خودتو بیرون بریز.

به نظرم این ادامه خیلی خوبی برای قسمت قبلی است.

قسمت قبل درباره BELIEVE AND WIN بود.

حالا سریال میگوید باور داشتن و بردن به این معنی نیست که همیشه باید قوی به نظر برسی.

آدم میتواند قوی باشد و همزمان گریه کند.

میتواند شکست بخورد.

میتواند بترسد.

و حتی میتواند برای مدتی نداند باید چه کار کند.

گاهی نگه داشتن احساسات نشانه قدرت نیست.

فقط باعث میشود همه چیز داخل آدم جمع شود.

Roy و Keeley؛ بالاخره به مقصد رسیدند

بالاخره بعد از این همه کش دادن، داستان Roy و Keeley به جایی میرسد.

در این قسمت این دو باید خودشان را به مراسم بزرگداشت Roy در Chelsea برسانند؛ جایی که قرار است نام Roy به جمع اسطوره های باشگاه اضافه شود.

ولی مسیرشان طبق انتظار به هم میریزد و در نهایت به مراسم نمیرسند.

جالب اینجاست که خود این مسیر برای Roy مهم تر از مقصد میشود.

او در پایان اعتراف میکند چیزی که برایش اهمیت داشته، زمانی بوده که در همین شب عجیب و پردردسر کنار Keeley گذرانده است.

به نظرم این حرف برای شخصیت Roy خیلی مهم است.

Roy همیشه آدمی نتیجه محور بوده.

برد، فوتبال، افتخار و نتیجه برایش اهمیت زیادی داشته است.

حالا مراسمی که قرار بوده گذشته فوتبالی اش را جشن بگیرد از دست میدهد، ولی شب را شکست خورده نمیداند.

چون چیزی را که واقعا برایش اهمیت دارد کنار خودش داشته است.

و بالاخره Roy و Keeley دوباره به هم میرسند.

هنوز فکر میکنم نویسندگان بیش از حد این رابطه را کش دادند، ولی حداقل این بار نتیجه اش لحظه خوبی دارد.

Follow the Anger و بازگشت سایه Rupert

در کنار داستان اصلی، یک ماجرای فرعی هم داریم که احتمالا برای قسمت های آینده اهمیت زیادی پیدا میکند.

Higgins متوجه میشود کسی پنهانی به سهامداران Richmond نزدیک میشود و آنها را تشویق میکند سهامشان را بفروشند.

تحقیقاتش در نهایت او را به Mae میرساند و Mae یک سرنخ ساده به او میدهد:

خشم را دنبال کن.

Follow the Anger.

این سرنخ Higgins را به یک اسم آشنا میرساند:

Rupert.

شوهر سابق Rebecca و کسی که سال هاست رابطه خوبی با Richmond ندارد.

فعلا تمام نشانه ها به سمت Rupert هستند، ولی هنوز معلوم نیست واقعا خودش پشت تمام این ماجرا باشد یا سریال عمدا میخواهد ما را به این سمت هدایت کند.

این خط داستانی از یک جهت دیگر هم جالب است.

Anthony Head، بازیگر نقش Rupert، در 5 ژوئن 2026 و در سن 72 سالگی بر اثر عوارض ذات الریه از دنیا رفت.

بنابراین باید دید سریال برای ادامه این داستان چه تصمیمی گرفته است.

آیا از صحنه هایی که قبلا ضبط شده استفاده میشود؟ Rupert خارج از قاب باقی میماند؟ یا اصلا سرنخ Higgins قرار است اشتباه باشد؟

فعلا جوابش را نمیدانیم و همین موضوع پایان اپیزود را برایم جذاب تر کرد.

حرف آخر

قسمت هشتم فصل چهارم Ted Lasso برای من یکی از قسمت های احساسی این فصل بود.

هنوز هم فصل های قبلی را بیشتر دوست دارم.

دلیلش ساده است.

برای من در فیلم و سریال همیشه سرگرمی اولویت دارد و بعد اگر در دل آن حرف یا درس خوبی هم وجود داشته باشد، چه بهتر.

فصل های قبلی Ted Lasso به نظرم تعادل بهتری بین خنده، سرگرمی و حرف های جدی داشتند.

این فصل بیشتر به سمت پیام ها و درام رفته و کمدی گاهی در حاشیه قرار گرفته است.

ولی قسمت هشتم با وجود این مشکل، یک ویژگی خوب دارد.

پیامش از دل خود داستان بیرون می آید.

Gemma مصدوم میشود.

Alice فرو میریزد.

Ted درباره گریه کردن حرف میزند.

و در نهایت تیم تصمیم میگیرد بازیکن مصدومش را تنها نگذارد.

برای همین درس اخلاقی قسمت این بار خیلی مصنوعی به نظر نمیرسد.

شاید مهم ترین حرف اپیزود این نباشد که «گریه کردن اشکالی ندارد».

شاید حرف مهم ترش این باشد که وقتی زندگی کسی خراب میشود، لازم نیست همیشه راه حل داشته باشیم.

گاهی فقط باید کنارش بمانیم.

و البته اگر وسط فوتبال خواستیم یک دل سیر هم گریه کنیم، ظاهرا اشکالی ندارد.

فوتبال گریه هم داره.

اسماعیل بهمئی

سلام، من اسماعیل بهمئی هستم. سینما برای من فقط یک سرگرمی نیست؛ بلکه راهی برای کشف داستان‌ها و نگاه‌های متفاوت به جهان است. سال‌هاست که آثار مختلف را دنبال می‌کنم و در این وبلاگ تلاش می‌کنم تجربه و دیدگاه خودم را در قالب نقد، تحلیل و معرفی با دیگر علاقه‌مندان به اشتراک بگذارم.