نقد قسمت آخر فصل چهارم تد لاسو | یک پایان خوب با چند ایراد مهم

قسمت آخر فصل چهارم تد لاسو (Ted Lasso) با عنوان «Being Alive» پایان نسبتا خوبی برای این فصل بود. چند داستان مهم به نتیجه رسیدند، شخصیت ها تصمیم های تازه ای گرفتند و سریال توانست بخشی از جذابیت قدیمی خودش را حفظ کند.

با این حال، به نظرم این قسمت به اندازه قسمت نهم سرگرم کننده نبود و بعضی داستان ها هم بیش از حد راحت تمام شدند.

مهم ترین اتفاقات قسمت مربوط به خداحافظی با می، تصمیم تد درباره آینده تیم زنان ریچموند، جدایی روی از باشگاه و تلاش ربکا برای حفظ مالکیت ریچموند است. اما چیزی که کمی ناامیدم کرد، کنار گذاشتن دوباره فوتبال بود.

درست بعد از قسمت نهم که یک مسابقه هیجان انگیز داشتیم، انتظار داشتم پایان فصل هم روی فوتبال تمرکز بیشتری داشته باشد.

خداحافظی با می؛ کسی که همیشه آنجا بود

قسمت با مراسم یادبود می در بار کراون اند انکر شروع میشود. تقریبا همه شخصیت های مهم ریچموند دور هم جمع شده اند و در کنار ناراحتی، خاطره تعریف میکنند و شوخی های کوچکی هم دارند.

به نظرم این تصمیم خوبی بود، چون سریال تلاش نکرد مراسم را به زور بیش از حد غمگین کند.

در نقد قسمت نهم نوشته بودم که مرگ می برایم تلخ بود. او شاید نقش بزرگی در اتفاقات داستان نداشت، ولی یکی از شخصیت هایی بود که همیشه حضور داشت و بخشی از هویت ریچموند محسوب میشد. خوشبختانه قسمت آخر هم این موضوع را فراموش نمیکند.

بعدا متوجه میشویم می بارش را برای سه هوادار قدیمی ریچموند گذاشته و سهام دو درصدی خودش در باشگاه را هم به ربکا برگردانده است.

همین موضوع باعث میشود ربکا بتواند مالکیت باشگاه را حفظ کند. راستش از این بخش احساس دوگانه ای داشتم.

از یک طرف دوست داشتم می حتی بعد از مرگش هم در داستان تاثیر داشته باشد، اما از طرف دیگر اینکه وصیت نامه او دقیقا مشکل بزرگ ربکا را حل کند، کمی زیادی حساب شده به نظر میرسید.

با این حال خداحافظی با می را دوست داشتم. او در قسمت نهم بالاخره همراه تیم سفر کرد و موفقیت بازیکنان را دید و حالا هم بخشی از خودش را برای ریچموند باقی گذاشته است.

فوتبال دوباره فراموش شد!

یکی از مهم ترین انتقادهای من به فصل چهارم کم رنگ بودن فوتبال بود. در طول فصل بارها درباره مشکلات شخصی بازیکنان، روابطشان و پیام های انگیزشی صحبت شد، اما گاهی خود فوتبال به حاشیه رفت.

قسمت نهم بالاخره این مشکل را برطرف کرد. تیم زنان ریچموند مقابل بریستول سیتی دو گل عقب افتاد، ولی با یک بازگشت جذاب چهار بر دو پیروز شد. برای همین انتظار داشتم قسمت آخر هم مسابقه هیجان انگیزی داشته باشد.

در این قسمت کیلی با ساختن یک ویدیوی تبلیغاتی موفق میشود ورزشگاه نلسون رود را پر کند. شنون برای اولین بار در ترکیب اصلی قرار میگیرد و جما هم به خاطر مصدومیت مجبور است مسابقه را از بیرون زمین دنبال کند.

همه چیز برای یک پایان فوتبالی خوب آماده است، اما سریال تصمیم میگیرد مسابقه را نشان ندهد و حتی نتیجه آن را هم مشخص نمیکند.

میدانم که ریچموند در قسمت قبل صعودش را قطعی کرده بود و نتیجه این مسابقه اهمیت زیادی نداشت، ولی دلم میخواست بازیکنانی را که در طول فصل با آنها آشنا شده بودیم، یک بار دیگر داخل زمین ببینم.

از طرفی پر شدن ورزشگاه فقط با یک ویدیوی تبلیغاتی هم کمی ساده اتفاق می افتد.

فصل چهارم بارها مشکلات مالی و کمبود تماشاگر در فوتبال زنان را نشان داده بود، اما حالا ناگهان تمام صندلی های ورزشگاه پر میشوند. صحنه قشنگی است، ولی به نظرم میتوانست باورپذیرتر باشد.

تد لاسو بالاخره تصمیم درستی میگیرد

به نظرم بهترین اتفاق قسمت آخر، تصمیم تد برای سپردن سرمربیگری تیم زنان ریچموند به آلیس است. تد خودش به همراه بیرد دستیار او میشود و اجازه میدهد آلیس مسئولیت تیم را بر عهده بگیرد.

این تصمیم را خیلی دوست داشتم، چون آلیس یکی از شخصیت هایی بود که در طول فصل واقعا تغییر کرد. او در ابتدا مربی سختگیری بود که ارتباط خوبی با بازیکنان نداشت.

بعد از مصدومیت جما هم مشکلات شخصی اش بیشتر شدند، اما کم کم یاد گرفت بهتر به حرف بازیکنان گوش بدهد و فقط نگران نتیجه مسابقه نباشد.

تد هم در تمام این مدت تلاش میکرد به او کمک کند. حالا به جای اینکه خودش همچنان در مرکز توجه باشد، فرصت مربیگری را به آلیس میدهد. به نظرم این تصمیم با شخصیت تد کاملا هماهنگ است.

اتفاق خوب دیگر، گفتگوی تد با پسرش هنری درباره خودکشی پدرش است. تد سال ها با این اتفاق درگیر بوده و معمولا سعی میکند ناراحتی هایش را پشت شوخی و مثبت اندیشی پنهان کند.

اما این بار تصمیم میگیرد حقیقت را با پسرش در میان بگذارد. خوشبختانه سریال هم این موضوع را به یک سخنرانی طولانی تبدیل نمیکند و همین تصمیم تد به اندازه کافی اهمیت دارد.

روی و کیلی؛ بالاخره به نتیجه رسیدند

در نقد قسمت های قبلی چند بار از طولانی شدن رابطه روی و کیلی انتقاد کرده بودم. به نظرم نویسندگان بیش از حد این رابطه را کش دادند و زمانی که دوباره این دو نفر به هم رسیدند، ناگهان موضوع بارداری کیلی هم وارد داستان شد.

در قسمت آخر چند صحنه خوب درباره این موضوع وجود دارد. روی نگران است که نتواند پدر خوبی باشد و برای همین از اعضای گروه دایموند داگز کمک میخواهد. برای شخصیتی که معمولا احساساتش را پشت عصبانیت و بداخلاقی پنهان میکند، این نگرانی کاملا طبیعی است.

از طرف دیگر، روی پیشنهاد مربیگری چلسی را قبول میکند و از ریچموند جدا میشود. این تصمیم را منطقی میدانم، چون بعد از مدت ها فرصتی پیدا کرده تا سرمربی یک باشگاه بزرگ شود.

با این حال هنوز فکر میکنم داستان رابطه او و کیلی میتوانست بهتر نوشته شود. حالا که قرار است پدر و مادر شوند، فرصت زیادی برای دیدن شکل تازه رابطه شان نداریم. صحنه های این قسمت خوب هستند، اما وقتی تمام فصل را در نظر میگیرم، احساس میکنم نویسندگان کمی دیر به فکر جمع کردن این داستان افتادند.

زلدا؛ مشکلی که زیادی راحت حل شد

ماجرای زلدا هم بالاخره به نتیجه میرسد. مشخص میشود او میخواهد کنترل باشگاه ریچموند را به دست بگیرد و از مالکیت تیم مردان برای رسیدن به اهداف خودش استفاده کند.

اما ربکا و هیگینز از قبل متوجه نقشه او شده اند و در نهایت هم وصیت نامه می باعث میشود ربکا با داشتن ۵۱ درصد سهام، مالک اصلی باشگاه باقی بماند.

راستش این بخش چندان برایم رضایت بخش نبود. در قسمت نهم نگران بودم که داستان زلدا خیلی دیر وارد مرحله اصلی شده باشد و نویسندگان مجبور شوند در قسمت آخر با عجله آن را تمام کنند. تقریبا همین اتفاق افتاد.

حتی بخشیده شدن زلدا توسط ربکا هم کمی بیش از حد راحت پیش میرود. میدانم که این رفتار با شخصیت ربکا و فضای امیدوارکننده سریال هماهنگ است، ولی بعد از چنین خیانتی انتظار داشتم داستان نتیجه جدی تری داشته باشد.

در کنار این اتفاقات، ربکا از ماتیس خواستگاری میکند و او هم قبول میکند. اتفاق خوشحال کننده ای است، اما باز هم این احساس را داشتم که سریال میخواهد قبل از پایان قسمت، زندگی همه شخصیت ها را مرتب کند.

حرف آخر؛ آیا فصل چهارم ارزش ساخته شدن داشت؟

قسمت آخر فصل چهارم تد لاسو برای من پایان خوبی بود، ولی میتوانست بهتر باشد. بهترین بخش آن تصمیم تد برای سپردن مربیگری تیم به آلیس بود؛ اتفاقی که در طول فصل برایش زمینه سازی شده بود و به نظرم نتیجه مناسبی برای مسیر این دو شخصیت محسوب میشود.

خداحافظی با می هم خوب انجام شد و داستان روی تا حد قابل قبولی به نتیجه رسید. در مقابل، ماجرای زلدا بیش از حد ساده تمام شد، رابطه روی و کیلی همچنان از عجله نویسندگان آسیب میبیند و مسابقه آخر تیم زنان ریچموند هم عملا از داستان حذف شده است.

اما آیا فصل چهارم واقعا ارزش ساخته شدن داشت؟ به نظرم بله. در ابتدا نگران بودم بازگشت تد لاسو فقط تلاشی برای ادامه دادن یک سریال محبوب باشد، ولی تیم زنان ریچموند کم کم توانست هویت مستقلی پیدا کند.

آلیس، جما، شنون و بقیه بازیکنان برایمان آشناتر شدند و حالا دیگر این تیم فقط بهانه ای برای بازگشت تد نیست.

البته من همچنان سه فصل اول را بیشتر دوست دارم. آنها تعادل بهتری بین کمدی، فوتبال و لحظات احساسی داشتند. فصل چهارم گاهی بیش از حد جدی شد و بعضی داستان های فرعی اش هم آنقدر که باید جذاب نبودند، اما در مجموع چند قسمت خوب داشت و توانست بخشی از جذابیت قدیمی خودش را حفظ کند.

به نظرم پایان فصل هم با روح کلی تد لاسو هماهنگ بود. شخصیت ها تغییر کرده اند، بعضی ها از ریچموند میروند و بعضی مسئولیت های تازه ای قبول میکنند. زندگی ادامه دارد و قرار نیست همه چیز همیشه مثل قبل باقی بماند.

فقط یک خواهش از نویسندگان دارم: اگر قرار است فصل پنجمی ساخته شود، لطفا این بار کمی بیشتر فوتبال نشانمان بدهید! بالاخره داریم سریال یک تیم فوتبال را تماشا میکنیم، نه فقط جلسات مشاوره مربیانش.

با وایدشات همراه باشید!