نقد فیلم مرد عنکبوتی: روزی نو (Spider-Man: Brand New Day 2026) | بالاخره پیتر پارکر برگشت

فیلم مرد عنکبوتی: روزی نو (Spider-Man: Brand New Day 2026) برای من یک ویژگی خیلی مهم دارد که باعث شد از بخش زیادی از آن واقعا لذت ببرم. بالاخره دوباره حس کردم دارم فیلم پیتر پارکر را میبینم.

نه شاگرد تونی استارک، نه پسری که باید دنیا را از مولتی ورس نجات بدهد و نه یکی از سه مرد عنکبوتی. فقط پیتر پارکر.

پسری که همه فراموشش کرده اند، در یک آپارتمان کوچک زندگی میکند، بیشتر وقتش را با لباس مرد عنکبوتی میگذراند و ظاهرا فکر کرده بهترین راه برای فرار از تنهایی این است که اصلا دیگر زندگی شخصی نداشته باشد.

این بخش فیلم را خیلی دوست داشتم.

مشکل اینجاست که مارول باز هم نتوانسته کاملا خودش را کنترل کند و هر چه جلوتر میرویم شخصیت های بیشتری وارد داستان میشوند. هالک می آید، پانیشر می آید، اداره کنترل خسارت وارد میشود و فیلم دوباره شروع میکند به ساختن آینده MCU.

با این حال Brand New Day برای من یکی از بهترین فیلم های تام هالند در نقش مرد عنکبوتی است؛ بیشتر به این دلیل که بالاخره خود پیتر اهمیت بیشتری از اتفاق بزرگ بعدی مارول پیدا کرده است.

پیتر پارکر بالاخره واقعا تنها شده

پایان No Way Home را خیلی دوست داشتم. نه به خاطر حضور توبی مگوایر یا اندرو گارفیلد، بلکه بیشتر به خاطر چند دقیقه آخر. پیتر وارد کافی شاپ میشود، ام جی و ند را میبیند و تصمیم میگیرد حقیقت را به آنها نگوید.

بعد به آپارتمان کوچک خودش میرود، لباس ساده ای برای خودش میدوزد و دوباره از پنجره بیرون میپرد. برای من آن چند دقیقه وعده یک مرد عنکبوتی متفاوت بود.

Brand New Day خوشبختانه آن وعده را کاملا فراموش نکرده است. چهار سال گذشته و پیتر تقریبا خودش را از زندگی عادی حذف کرده است. بیشتر زمانش را صرف مرد عنکبوتی بودن میکند و از دور زندگی ام جی و ند را نگاه میکند؛ دو نفری که بدون او جلو رفته اند.

اینجا به نظرم فیلم به ایده جالبی میرسد. پیتر دیگر فقط مرد عنکبوتی نیست چون مسئولیت دارد، بلکه مرد عنکبوتی بودن تبدیل شده به راه فرارش. وقتی ماسک روی صورتش است لازم نیست به این فکر کند که تنهاست.

لازم نیست با ام جی حرف بزند، لازم نیست دوباره دوست پیدا کند و لازم نیست پیتر پارکر باشد. فقط باید مجرم بعدی را پیدا کند.

راستش را بخواهید، این یکی از انسانی ترین ایده هایی است که فیلم های تام هالند تا امروز درباره پیتر داشته اند. خیلی وقت ها آدم میتواند خودش را آنقدر با کار پر کند که دیگر وقتی برای فکر کردن به چیزهایی که اذیتش میکنند باقی نماند.

مشکل این است که بالاخره یک جایی باید ماسک را برداری.

بالاخره مرد عنکبوتی محله را میبینیم

ابتدای فیلم دقیقا همان چیزی بود که بعد از No Way Home میخواستم. مرد عنکبوتی در نیویورک است، با خلافکارها درگیر میشود، مردم عادی را نجات میدهد و با اسکورپیون و خلافکارهای خیابانی سر و کله میزند.

دیگر خبری از شکاف مولتی ورس و نابودی جهان نیست. حتی حضور گروه هایی مثل هند هم در ابتدا بیشتر در همین سطح خیابانی باقی میماند.

این مقیاس کوچک تر برای من خیلی بهتر جواب داد، چون مشکل مرد عنکبوتی هیچ وقت این نبوده که دشمنش به اندازه کافی بزرگ نیست.

این شخصیت وقتی جذاب است که یک روز مجبور باشد جلوی یک خلافکار را بگیرد و همان شب نگران اجاره خانه اش باشد. وقتی دنیا قرار است هر بیست دقیقه نابود شود، دیگر این بخش شخصیت کم کم گم میشود.

اکشن هم بیشتر حس مرد عنکبوتی دارد. او فقط مشت نمیزند، بلکه از تار، محیط، سرعت و چابکی اش استفاده میکند. دستین دنیل کرتون هم در بهترین لحظات اجازه میدهد حرکت ها را ببینیم.

بعضی سکانس ها واقعا حس کمیک دارند و استفاده از حرکت دوربین و تارها باعث میشود اکشن فقط یک مشت CGI شلوغ نباشد.

البته بعدا هالک وارد میشود و دیگر «مرد عنکبوتی محله» تبدیل میشود به «مرد عنکبوتی در حال فرار از یک هیولای سبز چند متری»! مارول بالاخره مارول است.

تام هالند این بار واقعا پیتر پارکر است

به نظرم این بهترین بازی تام هالند در میان فیلم های مرد عنکبوتی خودش است. نه به این دلیل که مدام گریه میکند یا فیلم خیلی تاریک شده، بلکه چون بالاخره پیتر را کمی بزرگ تر احساس کردم.

این همان پسر Homecoming نیست. عمه می را از دست داده، دوستانش او را نمیشناسند و هیچ کس در دنیا حتی نمیداند پیتر پارکر چه کسی بوده است. عجیب تر اینکه خودش این زندگی را انتخاب کرده است.

هالند این تنهایی را خیلی خوب منتقل میکند، مخصوصا در صحنه هایی که از دور ام جی و ند را میبیند و میداند از نظر فنی میتواند وارد زندگی آنها شود، ولی خودش تصمیم گرفته این کار را نکند.

این بار پیتر بیشتر از همیشه با نتیجه تصمیم های خودش زندگی میکند و بازی هالند هم به اندازه کافی خوب است که این تغییر را احساس کنیم.

ولی خوشبختانه پیتر تبدیل به بتمن نشده است! هنوز شوخی میکند، هنوز گاهی دستپاچه میشود و هنوز وقتی نقشه اش خراب میشود همان پیتر قبلی را میبینیم.

به نظرم فیلم تعادل خوبی بین بالغ تر شدن شخصیت و نابود نکردن چیزی که از اول دوست داشتنی اش میکرد پیدا کرده است.

ام جی برگشته، ولی همه چیز مثل قبل نیست

یکی از چیزهایی که واقعا نگرانش بودم بازگشت ام جی و ند بود. میترسیدم فیلم بعد از بیست دقیقه بگوید: خب بچه ها، طلسم تمام شد، همه دوباره همدیگر را یادشان آمد، بریم سراغ فیلم بعدی!

خوشبختانه این اتفاق نمی افتد. ام جی حقیقت را درباره پیتر میفهمد، حتی نامه ای را که پیتر برای توضیح گذشته نوشته بوده پیدا میکند، ولی خواندن آن باعث نمیشود حافظه اش جادویی برگردد.

او حرف پیتر را میفهمد، اما هنوز آن رابطه ای را که ما از فیلم های قبلی یادمان است احساس نمیکند.

این تصمیم را خیلی دوست داشتم، چون پایان No Way Home هنوز قیمت دارد. پیتر نمیتواند فقط اطلاعات گذشته را برای ام جی تعریف کند و انتظار داشته باشد همه چیز درست شود.

خاطره با اطلاعات فرق دارد. ام جی میتواند بداند این آدم قبلا عاشقش بوده، ولی خودش آن عشق را به یاد نمی آورد. همین موضوع چند صحنه بین این دو را خیلی خوب کرده است.

در مورد ند هم فیلم هوشمندانه تر عمل میکند. او پیتر را به یاد نمی آورد، ولی در پایان وقتی دست میدهند، دست دادنشان ناخودآگاه تبدیل به همان حرکت قدیمی دوستی شان میشود. کمی احساساتی است؟ بله. جواب میدهد؟ برای من بله.

جین گری؛ شروری که واقعا شرور نیست

یکی از بزرگ ترین رازهای تبلیغاتی فیلم شخصیت سیدی سینک بود و در نهایت مشخص میشود او جین گری است. این نسخه جین هنوز آن شخصیت معروف ایکس منی نیست که میشناسیم.

او یک جهش یافته جوان با قدرت تله پاتی است که دنبال خواهرش میگردد و اداره کنترل خسارت در مرکز ماجرا قرار دارد. قدرت هایش به او اجازه میدهند ذهن و بدن دیگران را کنترل کند و همین باعث میشود بخش زیادی از فیلم حالتی شبیه تعقیب یک دشمن نامرئی داشته باشد.

ایده بدی نیست. حتی از بعضی شخصیت های منفی معمول مارول بهتر است، چون انگیزه اش را میفهمیم. مشکل من این است که فیلم در بعضی قسمت ها نمیداند باید او را شرور نشان بدهد یا قربانی.

جین کارهای واقعا خطرناکی انجام میدهد، مردم بی گناه را کنترل میکند، پیتر را از نظر روانی شکنجه میدهد و حتی هالک را وارد ماجرا میکند. بعد فیلم انتظار دارد خیلی سریع فراموش کنیم چه کارهایی کرده، چون خودش هم قربانی بوده است. برای من این بخش کمی تمیز جمع میشود.

با این حال سیدی سینک خوب است و مهم تر اینکه حضور جین با داستان شخصی پیتر ارتباط دارد. هر دو تنها هستند، هر دو ارتباطشان با دیگران را از دست داده اند و هر دو به شکلی با مسئله کنترل و حافظه درگیرند.

برای همین حداقل حضورش فقط یک معرفی تبلیغاتی برای ایکس من بعدی نیست.

پانیشر خوب است، هالک هم خوب است، ولی یک لحظه صبر کنید!

اینجا همان جایی است که مشکل اصلی فیلم برای من شروع میشود. پانیشر وارد داستان میشود، بعد بروس بنر می آید، بعد هالک، بعد شخصیت های اداره کنترل خسارت، بعد جین گری و حتی یلنا هم سری میزند.

من یک لحظه با خودم گفتم: قرار نبود بالاخره یک فیلم ساده تر مرد عنکبوتی ببینیم؟

پانیشر اتفاقا خوب استفاده شده است. تفاوت او و پیتر جذاب است. فرانک کسل آدم ها را میکشد و پیتر حاضر نیست چنین کاری کند. تعامل این دو هم چند لحظه بامزه دارد، مخصوصا وقتی مرد عنکبوتی مجبور است جلوی فحش دادن پانیشر را هم بگیرد!

بروس بنر هم از نظر داستانی بی ربط نیست. پیتر احساس میکند کنترل بعضی تغییرات خودش را از دست داده و سراغ کسی میرود که تمام زندگی اش با چنین مشکلی درگیر بوده است.

ولی وقتی جین کنترل هالک را میگیرد و یک مبارزه عظیم شروع میشود، دوباره آن حس فیلم کوچک و خیابانی ابتدای کار کم رنگ میشود.

صحنه بدی نیست و اتفاقا از نظر اکشن خوب است، ولی همان لحظه فهمیدم مارول هنوز نتوانسته کاملا اجازه بدهد پیتر پارکر فقط پیتر پارکر باشد.

مارول باز هم نتوانست جلوی خودش را بگیرد

فیلم 145 دقیقه است و به نظرم واقعا نیازی نبود اینقدر طولانی باشد. تقریبا هر بار که Brand New Day روی خود پیتر تمرکز میکند، دوستش داشتم. پیتر و ام جی، پیتر و ند، تنهایی اش، آپارتمانش، زندگی مرد عنکبوتی و رابطه اش با جین.

اما هر بار که فیلم شروع میکند برای آینده MCU میز بچیند، جذابیتش برای من کمتر میشود.

حتی بعد از تمام شدن داستان اصلی هم صحنه پس از تیتراژ دوباره سراغ آینده میرود. برنامه ردیابی مرد عنکبوتی که ند ساخته، موقعیت اسپایدرمن را از نیویورک دور میکند و در نهایت او را جایی در فضا نشان میدهد.

خب معلوم است! مرد عنکبوتی بیچاره تازه داشت یاد میگرفت چطور دوباره زندگی کند، حالا احتمالا باید برود فضا و با دکتر دووم و نصف MCU درگیر شود!

Brand New Day فیلم خوبی است، ولی لازم نبود اینقدر نگران فیلم بعدی باشد.

حرف آخر

مرد عنکبوتی: روزی نو برای من یکی از بهترین فیلم های مرد عنکبوتی تام هالند بود. شاید از نظر هیجان و اتفاقات بزرگ به No Way Home نرسد، ولی از نظر خود پیتر پارکر بیشتر دوستش داشتم. برای اولین بار مدت زیادی است که احساس کردم فیلم میخواهد بداند این آدم وقتی لباس مرد عنکبوتی را درمی آورد چه کسی است.

پیتر تنهاست، از زندگی شخصی فرار میکند، خودش را پشت مسئولیتش پنهان کرده و کم کم میفهمد هیچ آدمی، حتی مرد عنکبوتی، نمیتواند تمام زندگی را تنها ادامه دهد. این بخش فیلم برای من خیلی خوب جواب داد.

تام هالند هم احتمالا بهترین بازی خودش را در این نقش ارائه میدهد. رابطه اش با ام جی بدون اینکه پایان No Way Home را نابود کند جلو میرود. جین گری شخصیت جالبی است، پانیشر سرگرم کننده است، اکشن خوب است و فیلم چند صحنه واقعا جذاب دارد.

اما همچنان یک مشکل بزرگ وجود دارد. مارول هنوز بلد نیست یک فیلم را فقط درباره همان فیلم نگه دارد. Brand New Day میخواهد هم داستان شخصی پیتر باشد، هم جین گری را معرفی کند، هم پانیشر داشته باشد، هم هالک بیاورد، هم اداره کنترل خسارت را جلو ببرد و هم برای آینده MCU زمینه بچیند. نتیجه فیلم بدی نیست، اتفاقا فیلم خوبی است، فقط میتوانست با حذف بخشی از این شلوغی ها فیلم خیلی بهتری باشد.

اگر بخواهم چهار فیلم مرد عنکبوتی تام هالند را فقط بر اساس علاقه شخصی خودم مقایسه کنم، Brand New Day احتمالا کنار Homecoming و No Way Home در بالای فهرست قرار میگیرد. ولی مهم تر از رتبه بندی این است که بالاخره بعد از چند فیلم احساس کردم تام هالند دیگر فقط «مرد عنکبوتی MCU» نیست. او بالاخره پیتر پارکر شده است.

حالا فقط امیدوارم مارول برای قسمت بعدی پنج ابرقهرمان دیگر را به خانه اش نفرستد.

با وایدشات همراه باشید!