فیلم دونده (Runner 2026) یا همان رانر از آن فیلم هایی است که از همان ابتدا تکلیفش را با مخاطب روشن میکند. قرار نیست داستان پیچیده ای تعریف کند، قرار نیست بعد از تمام شدن فیلم نیم ساعت بنشینیم و درباره معنای زندگی فکر کنیم و اصلا قرار نیست شاهکار سینمای اکشن باشد.
آلن ریچسون باید یک بسته را از یک نقطه به نقطه دیگر برساند، عده زیادی هم میخواهند جلویش را بگیرند و نتیجه چیزی حدود یک ساعت و نیم تعقیب و گریز، کتک کاری، تیراندازی و شوخی های اوون ویلسون است.
و راستش را بخواهید، برای من همین کافی بود.
Runner فیلم خیلی بزرگی نیست، ولی چیزی را که از یک اکشن ساده میخواستم به من داد و تقریبا تمام مدت توانست سرگرمم کند.
یک کبد و این همه دردسر!
داستان درباره هنک مالون با بازی آلن ریچسون است؛ یک سرباز سابق که حالا در استرالیا به عنوان پیک یا همان Runner کار میکند و اجناس مختلف را از یک نقطه به نقطه دیگر میرساند.
ماموریت جدیدش در ظاهر خیلی ساده است. باید یک بسته پزشکی را از فرودگاه بریزبن تحویل بگیرد و به بیمارستانی در گلد کوست برساند.
اما بسته یک کبد پیوندی بسیار کمیاب است که باید در مدت محدودی به دختر هفت ساله ای به نام الی برسد. همراه کبد هم بن بیشاپ با بازی اوون ویلسون است که مسئول انتقال عضو است.
خیلی زود هم مشخص میشود یک کارتل به دنبال همین کبد است و از اینجا دیگر ماموریت ساده ما تبدیل میشود به جنگ جهانی سوم وسط خیابان های استرالیا.
ایده فیلم واقعا ساده است.
کبد باید به بیمارستان برسد.
زمان محدود است.
آدم بدها کبد را میخواهند.
تمام.
ولی به نظرم یکی از نقاط قوت فیلم همین است که خیلی سعی نمیکند این داستان ساده را پیچیده تر از چیزی که هست نشان بدهد.
البته منطق فیلم را اگر زیادی جدی بگیرید احتمالا خیلی زود سردرد میگیرید. یک کارتل مسلح در استرالیا دنبال یک کبد افتاده و هر چند دقیقه یک بار آدم جدیدی با اسلحه از جایی بیرون می آید.
یک جاهایی واقعا با خودم میگفتم خب، این دیگه کمی شورش را درآورد!
ولی فیلم آنقدر سریع جلو میرود که معمولا قبل از اینکه فرصت کنی زیاد درباره این چیزها فکر کنی، ماشین بعدی منفجر شده است.
آلن ریچسون دقیقا برای چنین فیلمی ساخته شده
آلن ریچسون نقش هنک را بازی میکند و واقعا کافی است یک نگاه به این آدم بیندازید تا بفهمید چرا نصف فیلم درباره کتک زدن آدم هاست!
ریچسون از نظر فیزیکی کاملا مناسب چنین نقش هایی است و فیلم هم اصلا خجالت نمیکشد از این ویژگی استفاده کند.
هر چند دقیقه یک نفر سراغ هنک می آید، هنک هم اول سعی میکند خیلی منطقی رفتار کند و بعد که میبیند فایده ندارد، همان کاری را میکند که انتظار داریم.
میزند. ولی خوشبختانه هنک فقط یک نسخه دیگر از ریچر نیست.
میفهمیم او یک سرباز سابق است، یک سال است الکل را کنار گذاشته و هنوز با مرگ دخترش ایزابل کنار نیامده است. همین گذشته باعث میشود ماموریت نجات الی برایش چیزی بیشتر از یک کار عادی باشد.
او نتوانسته دختر خودش را نجات دهد و حالا حاضر است تقریبا خودش را به کشتن بدهد تا این کبد به یک دختر دیگر برسد.
این بخش احساسی فیلم خیلی پیچیده نیست و حتی کمی قابل پیش بینی است، ولی برای من جواب داد.
حداقل دلیل خوبی وجود دارد که چرا هنک میتواند در یک نقطه بگوید ولش کن، این فقط یک بسته است، ولی این کار را نمیکند.
ماموریت برایش شخصی شده است.
اوون ویلسون دقیقا همان چیزی است که فیلم لازم داشت
اگر فیلم فقط آلن ریچسون را داشت که 98 دقیقه آدم ها را میزد، احتمالا خیلی زود خسته کننده میشد.
اینجاست که اوون ویلسون وارد میشود.
بن بیشاپ تقریبا نقطه مقابل هنک است.
هنک آدم کم حرف و اخمویی است که بیشتر ترجیح میدهد مشکل را با مشت حل کند. بن مدام حرف میزند و انرژی کاملا متفاوتی دارد.
ترکیب این دو نفر بخش بزرگی از جذابیت فیلم را میسازد.
شوخی های فیلم همیشه عالی نیستند و قرار نیست از خنده روی زمین بیفتید، ولی حضور اوون ویلسون باعث میشود Runner بیش از حد جدی نشود.
به نظرم اگر این دو بازیگر شیمی خوبی با هم نداشتند، فیلم نصف جذابیت فعلی اش را هم نداشت.
داستان آنقدر ساده است که عملا بخش بزرگی از فیلم روی همین رابطه سوار شده است.
اوایل فقط مجبورند همدیگر را تحمل کنند.
بعد کم کم به هم اعتماد میکنند.
و در نهایت رابطه شان به جایی میرسد که اتفاقی که برای بن می افتد واقعا اهمیت پیدا میکند.
این دقیقا همان کاری است که یک فیلم رفاقتی باید انجام بدهد.
اکشن خوب است، چون فیلم اجازه نمیدهد حوصله ات سر برود
اسکات وا قبل از کارگردانی سابقه بدلکاری داشته و این موضوع در فیلم مشخص است. Runner دائما از یک صحنه اکشن به صحنه بعدی میرود؛ تعقیب و گریز ماشینی، تیراندازی، مبارزه تن به تن و کلی آدم که ظاهرا تنها هدفشان در زندگی کتک خوردن از آلن ریچسون است.
چیزی که بیشتر دوست داشتم این بود که اکشن ها اغلب قابل فهم هستند.
میدانی چه کسی کجاست و چه اتفاقی دارد می افتد.
فیلم مجبور نیست هر مبارزه را با پنجاه کات در چند ثانیه پنهان کند.
مخصوصا برای آلن ریچسون، این مدل اکشن جواب میدهد چون خودش حضور فیزیکی کافی برای فروش مبارزه ها را دارد.
البته مشکل اینجاست که فیلم تقریبا تمام ایده های اکشنش را پشت سر هم خرج میکند.
بعد از مدتی دیگر خیلی تعجب نمیکنی که یک ماشین دیگر از جاده خارج شود یا چند نفر مسلح دیگر جلوی شخصیت ها ظاهر شوند.
ولی چون فیلم حدود 98 دقیقه است، قبل از اینکه این فرمول کاملا خسته کننده شود تمام میشود.
و واقعا بعضی فیلم ها باید از همین Runner یاد بگیرند که لازم نیست هر اکشن ساده ای دو ساعت و نیم طول بکشد.
داستان احمقانه است؟ کمی. ولی آزارم نداد
شخصیت منفی فیلم، دامیان، برای این کبد دلیل شخصی دارد.
بعدا مشخص میشود مادرش دونا به همین عضو نیاز دارد و دامیان حاضر است یک کودک را از کبد محروم کند تا مادر خودش زنده بماند.
ایده بدی نیست، چون حداقل او را از یک خلافکار ساده که فقط دنبال پول است کمی جدا میکند.
اما شخصیت منفی هنوز خیلی عمیق نیست.
وظیفه اصلی اش این است که آدم بفرستد دنبال هنک و هر بار که شکست خورد چند آدم بیشتر بفرستد.
منطق خیلی از اتفاقات هم اگر بخواهیم دقیق بررسی کنیم سوراخ زیاد دارد.
ولی تفاوت مهمی وجود دارد بین فیلمی که ساده است و فیلمی که حوصله آدم را سر میبرد.
Runner ساده است.
خیلی هم ساده است.
ولی تقریبا هیچ وقت کسل کننده نیست.
برای من این اهمیت بیشتری داشت.
این فیلم میداند آمده است که یک شب شما را سرگرم کند، نه اینکه جایزه فیلمنامه سال را ببرد.
پایان فیلم چیزی بیشتر از یک تحویل موفق است
در بخش پایانی، بن در جریان تعقیب و گریز زخمی میشود.
هنک میخواهد او را به بیمارستان برساند، ولی بن حاضر نیست ماموریت را متوقف کند چون هر دقیقه تاخیر میتواند باعث شود کبد دیگر قابل استفاده نباشد.
در نهایت بن از شدت جراحات میمیرد و هنک مجبور میشود بقیه مسیر را بدون او ادامه دهد. کبد به موقع به بیمارستان میرسد و الی نجات پیدا میکند. بعد هم میفهمیم قلب بن برای نجات فرد دیگری اهدا شده است.
این قسمت برای من بهترین بخش احساسی فیلم بود.
چون بن در ابتدای فیلم بیشتر همان آدم پرحرف و بامزه ای است که قرار است هنک را کلافه کند.
ولی وقتی داستان تمام میشود میفهمیم حضورش فقط برای شوخی نبوده است.
فیلم از مفهوم پیوند عضو هم استفاده جالبی میکند.
یک نفر میمیرد تا یک نفر دیگر زنده بماند.
بعد بن هم میمیرد و قلب خودش زندگی فرد دیگری را نجات میدهد.
خیلی ظریف نیست.
ولی لازم هم نبود ظریف باشد.
فیلمی که بیشتر زمانش مردم را با ماشین به در و دیوار میکوبد، در پایان حداقل توانست چند دقیقه هم واقعا احساس ایجاد کند.
حرف آخر
فیلم دونده یا Runner 2026 فیلم بزرگی نیست.
داستانش ساده است.
شخصیت منفی اش خیلی معمولی است.
بعضی اتفاقاتش منطق خاصی ندارند و اگر بخواهید زیادی جدی اش بگیرید احتمالا نصف فیلم را باید سوال بپرسید.
ولی من از فیلم لذت بردم.
چون چیزی را که قرار بود انجام بدهد درست انجام میدهد.
آلن ریچسون برای این نوع اکشن مناسب است.
اوون ویلسون نمیگذارد فیلم بیش از حد جدی و خشک شود.
شیمی این دو نفر جواب میدهد.
اکشن ها خوب هستند.
فیلم ریتم مناسبی دارد و مهم تر از همه اینکه قبل از اینکه خسته کننده شود تمام میشود.
گاهی یک فیلم لازم نیست چیز جدیدی اختراع کند.
فقط باید همان فرمول قدیمی را خوب اجرا کند.
Runner برای من دقیقا چنین فیلمی بود.
احتمالا چند ماه دیگر جزئیات داستانش را یادم نمی آید و بعید میدانم دوباره بنشینم درباره پیام های عمیقش فکر کنم.
ولی اگر یک شب فقط دنبال یک اکشن ساده، بامزه و بدون دردسر باشم، فیلم رانر دقیقا همان چیزی است که میتوانم انتخاب کنم.
قرار نبود شاهکار باشد.
قرار بود سرگرمم کند.
و این کار را انجام داد.
با وایدشات همراه باشید!
WIDESHOT CONVERSATION
گفت و گو درباره این مقاله
دیدگاه های دقیق و محترمانه، گفت و گو را ارزشمندتر می کنند.با حساب کاربری خود وارد شوید تا نظرتان را برای تحریریه و دیگر خوانندگان بنویسید.
هنوز نظری منتشر نشده است
اولین نفری باشید که درباره این مقاله گفت و گو را آغاز می کند.