نقد انیمیشن جزیره فراموش شده (Forgotten Island) | خاطرات همه چیزی است که داریم

انیمیشن جزیره فراموش شده (Forgotten Island) به اندازه کافی مرا سرگرم کرد، اما در پایان یک درس ساده بهم داد. از اون درسایی که همیشه جلوی چشممونه، ولی ازش غافل میشیم. خاطرات همه چیزی است که داریم. بله، و غیر از این هم نخواهد بود.

داستان انیمیشن در مورد دو دختر جوان به نام جو و رایسا است که از بچگی آرزوی دیدن یک جزیره مرموز به نام ناکالی را دارند؛ جزیره ای که مادربزرگ جو افسانه آن را برای آنها تعریف کرده است.

جو از همان بچگی هر جا که می تواند در مورد این جزیره صحبت می کند، ولی هیچ کس حرف او را باور نمی کند. فقط یک نفر هست که حرف او را باور می کند: رایسا.

رایسا دختری است که در مدرسه دانش آموز بسیار خوبی است و مانند بیشتر بچه خرخون ها در ایجاد ارتباط اجتماعی مشکل دارد، ولی شیفته داستان های جو می شود و آنها را باور می کند. از طرفی، جو هم به خاطر حرف هایش و افسانه هایی که تعریف می کند، دوست های زیادی ندارد.

ولی وقتی یک نفر مانند رایسا پیدا می شود که حرف هایش را باور می کند، برایش بسیار ارزشمند است و این پایه دوستی بین آنهاست. گاهی ما نیاز داریم که یک نفر باشد که ما را باور کند، وگرنه بیشتر ما افکاری داریم که در نگاه دیگران دیوانگی است.

آرزوی آنها دیدن جزیره فراموش شده، یعنی ناکالی است. اما رسیدن به این آرزو آن قدر طولانی می شود که رایسا سعی می کند دیگر در این ماجراجویی ها شرکت نکند و مسیر خودش را برود.

آری، او هم اعتمادش به دنیای خیالی جو کمرنگ می شود و سعی می کند دنیای واقعی را امتحان کند.

مسیر تحصیل را انتخاب می کند و به جو می گوید که این تصمیم پدر و مادرش است، زیرا می داند اگر جو بفهمد که این تصمیم خودش بوده، آسیب بزرگی می بیند. زیرا بعد از مرگ مادربزرگش، حالا آخرین نفری را هم که او را باور داشته، از دست می دهد.

اما در آخرین لحظات، آنها می توانند کلید پورتال را پیدا کنند و وارد جزیره شوند؛ چیزی که نهایت آرزوی آنها بود. آنها به دل یک ماجراجویی جدید وارد می شوند و کارهایی می کنند که در دنیای عادی امکانش وجود نداشت.

رایسا که بچه خرخون مدرسه بود، در مقابل بزرگترین اهریمن این جزیره، یعنی مانانگ، قد علم می کند و بال هایش را از او می دزدد و ماجراجویی های بسیار دیگری را تجربه می کند که هر کدام پویایی خودش را دارد. چیزی که آنها از بچگی با فکر و خیال آن بزرگ شدند.

اما اتفاق عجیبی برای آنها می افتد و همه خاطراتی که در جزیره رقم زده اند، از ذهنشان پاک می شود و آنها فکر می کنند که همین الان وارد جزیره شده اند.

حالا با یک رایسا طرفیم که بسیار ناراضی است و دلش می خواهد هر چه سریع تر کلید پورتال را پیدا کند تا بتواند از شر جزیره خلاص شود و به پروازش و ادامه زندگی اش برسد.

آری، چیزی که از اول برایشان آرزو بود، یعنی دیدن جزیره، حالا دیگر مانند بچگی آرزو نیست، زیرا همچون جزیره فراموش شده، بقیه خاطرات هم فراموش شده اند.

انیمیشن جزیره فراموش شده (Forgotten Island) می خواهد به ما یادآوری کند که ما بدون خاطراتمان فاقد ارزشیم. در ادامه، رایسا و جو به دنبال بازیابی خاطراتشان می روند و همان جاست که به همه چیز می رسند.

در پایان داستان، رایسا می فهمد که همین خاطرات و یادگاری ها بودند که به زندگی آنها معنی داده بودند و بدون این خاطرات، آنها اصلا هویتی نداشتند. کلید اصلی پورتال هم همین یادگاری ها بود و به همین دلیل تمام تلاشش را می کند که نگذارد این یادگاری ها از بین بروند.

انیمیشن جزیره فراموش شده برایم از این نظر جذاب است که همزمان که زندگی فراموش شده را به ما یادآوری می کند، از لحاظ بصری و شنیداری هم جذاب است. تصاویر رنگارنگ و شخصیت هایی که هر کدام ظاهر خاص خود را دارند، بسیار جذاب هستند.

از مرمان گرفته که به محض نوشیدن آب به یک موجود زیبا تبدیل می شود، تا بچه شیطانی که وقتی عصبانی یا ناراحت می شود، جلوه ویژه خاصی پیدا می کند و تا «پادشاه ترافل وافل» و پیروانش که آدم دلش برایشان می رود، هرچند که بسیار خبیث هستند.

موزیک هایی هم که در این انیمیشن استفاده شده جالب هستند و تا حدی به آن حس و حال انیمیشن موزیکال داده اند. اما نکته ای که دوست داشتم این است که حد و اندازه خودش را نگه می دارد تا کاملا به یک اثر موزیکال تبدیل نشود.

موضوع دیگری که به نظرم جا دارد به آن اشاره کنم، صحنه های یادآوری خاطرات است. وقتی آنها دارند خاطرات را یادآوری می کنند، در واقع تصویری را که در ذهن دارند به یاد می آورند، نه آن چیزی را که واقعا اتفاق افتاده است.

حتی انیمیشن و جلوه های آن و تصاویر آدم ها هم کمی با واقعیتشان فرق می کند و همین برایم بسیار جالب و حساب شده بود.

زیرا واقعا هم همین است و ما هیچ وقت نمی توانیم یک خاطره را دقیقا به شکلی که اتفاق افتاده به یاد بیاوریم و همیشه یک تصویر کلی و تقریبی از آن داریم که در بعضی اوقات حتی می تواند اشتباه باشد.

نقش منفی های این اثر هم به نظرم جالب هستند. دو شخصیت منفی و ضدقهرمان در این انیمیشن وجود دارند: باتیبا و مانانگ. ولی هر دوی آنها در پایان اثر به موجودات خوبی تبدیل می شوند.

باتیبا عادت دارد که یادگاری هایی از دیگران نگه دارد، اما در پایان متوجه می شود که این یادگاری ها هویت اشخاص را تشکیل می دهند و بسیار تحت تاثیر قرار می گیرد.

به همین دلیل سعی می کند یادگاری های مانانگ را به او برگرداند. آری، مانانگ هم از اول شخصیت اهریمنی نبود و زمانی که خاطراتش را از دست داد، به این موجود تبدیل شد. بعد از آنکه یادگاری هایش را پس می گیرد، دوباره همان موجود قبلی می شود.

حرف آخر

انیمیشن جزیره فراموش شده (Forgotten Island) ایرادات مشخصی دارد. مثلا حرفش را خیلی واضح می زند و درسش مشخص است. ولی با این وجود من دوستش داشتم، زیرا تصاویر جذاب، موزیک های شنیدنی و داستانی دنبال کردنی داشت.

از همه مهم تر، فهمیدم که زندگی همین خاطراتی است که هر روز رقم می زنیم و نیاز نیست برای رسیدن به خوشبختی راه زیادی برویم. زندگی همین الان و همین جا حاضر است. پس فقط زندگی کن.

با وایدشات همراه باشید!

اسماعیل بهمئی

سلام، من اسماعیل بهمئی هستم. سینما برای من فقط یک سرگرمی نیست؛ بلکه راهی برای کشف داستان‌ها و نگاه‌های متفاوت به جهان است. سال‌هاست که آثار مختلف را دنبال می‌کنم و در این وبلاگ تلاش می‌کنم تجربه و دیدگاه خودم را در قالب نقد، تحلیل و معرفی با دیگر علاقه‌مندان به اشتراک بگذارم.