نقد فیلم مرده شریر: سوختن (Evil Dead Burn 2026) | خون بیشتر، ترس کمتر

فیلم مرده شریر: سوختن (Evil Dead Burn 2026) فیلمی است که اگر با دیدن خون، قطع شدن اعضای بدن و صحنه هایی که آدم را وادار میکنند برای چند ثانیه صورتش را جمع کند مشکل دارید، احتمالا اصلا نباید سراغش بروید.

این فیلم خون دارد. خیلی هم دارد.

ولی سوالی که بعد از تمام شدن فیلم برای من باقی ماند این بود که آیا واقعا ترسیده بودم یا فقط بیشتر زمان فیلم داشتم از شدت چندش آور بودن بعضی صحنه ها میگفتم «خب، این دیگه واقعا لازم بود؟»

برای من جواب بیشتر دومی است.

Evil Dead Burn یک فیلم ترسناک سرگرم کننده و بسیار خشن است که چند صحنه واقعا خوب دارد و از نظر جلوه های عملی هم کارش را بلد است، ولی هر چقدر خون بیشتری میریزد الزاما ترسناک تر نمیشود.

همین مسئله باعث شد با وجود اینکه از فیلم لذت بردم، آن را پایین تر از چیزی قرار بدهم که میتوانست باشد.

این خانواده قبل از ددایت ها هم حالشان خوب نبود

داستان درباره آلیس با بازی سهیلا یعقوب است. زنی که بعد از مرگ شوهرش، ویل، همراه خانواده او میشود و خیلی زود مشخص میشود رابطه اش با این خانواده اصلا خوب نیست.

از آن مهم تر، کم کم میفهمیم خود ازدواج آلیس هم آن چیزی نبوده که خانواده ویل تصور میکردند.

ویل آدم کنترل گر و آزاردهنده ای بوده و آلیس قبل از مرگش هم میخواسته از این رابطه بیرون بیاید. بعد از مرگ ویل، خانواده اش نه تنها از بخش تاریک شخصیت او خبر ندارند، بلکه تقریبا آلیس را بابت رفتارش قضاوت میکنند.

به نظرم این شروع ایده خوبی دارد.

قبل از اینکه ددایت ها به جان خانواده بیفتند، خود این آدم ها به اندازه کافی مشکل دارند.

غم، خشم، احساس گناه و چیزهایی که هیچ کس حاضر نیست درباره شان حرف بزند از همان اول داخل خانه وجود دارد و ددایت ها فقط آنها را چند برابر میکنند.

مشکل اینجاست که فیلم خیلی برای پرداخت همین روابط وقت نمیگذارد.

هنوز درست با یک عضو خانواده آشنا نشده ایم که یا دارد کسی را میکشد یا خودش آماده تبدیل شدن به موجودی میشود که احتمالا پنج دقیقه بعد قرار است سرش با وسیله باغبانی قطع شود.

برای همین ایده خانواده از اجرای آن بهتر است.

من دوست داشتم قبل از شروع قتل عام کمی بیشتر این آدم ها را بشناسم. چون هر چقدر شخصیت ها برایمان مهم تر باشند، دیدن تبدیل شدنشان به ددایت هم دردناک تر میشود.

اینجا بعضی از آنها بیشتر شبیه مواد اولیه صحنه مرگ بعدی هستند.

ترسناک است یا فقط چندش آور؟

این مهم ترین سوالی بود که موقع دیدن فیلم داشتم.

Evil Dead Burn بدون شک خشن است.

شاید حتی یکی از خشن ترین قسمت های این مجموعه باشد.

صورت ها سوراخ میشوند، استخوان ها میشکنند، آدم ها نصف میشوند، سرها جدا میشوند و تقریبا هر وسیله ای که در خانه، ماشین یا باغ پیدا شود یک جایی تبدیل به سلاح میشود.

یک سکانس داخل ماشین از بهترین بخش های فیلم است چون تقریبا همه اجزای ماشین را تبدیل به وسیله شکنجه میکند. همین خلاقیت باعث میشود خشونت فقط به معنی ریختن چند سطل خون نباشد.

ولی راستش را بخواهید، من بیشتر چندشم شد تا اینکه بترسم.

فیلم لحظات پرتنشی دارد و طراحی ددایت ها همچنان میتواند ترسناک باشد، ولی چیزی که بیشتر در ذهنم مانده میزان خشونت است، نه ترس.

این تفاوت برای من مهم است.

مثلا Evil Dead 2013 به نظرم فضای سنگین تری داشت و در بعضی صحنه ها واقعا حس خطر ایجاد میکرد. Evil Dead Rise هم با فضای بسته آپارتمان توانسته بود حس گرفتار شدن خوبی بسازد.

Burn بیشتر به این فکر میکند که صحنه بعدی چطور میتواند از قبلی چندش آورتر باشد.

اوایل این موضوع خیلی جواب میدهد.

ولی وقتی فیلم برای دهمین بار شدت خشونت را بالا میبرد، دیگر آن شوک اولیه را ندارد.

یک جایی بدن آدم به خون عادت میکند!

جلوه های عملی دقیقا همان چیزی است که میخواستم

یکی از چیزهایی که واقعا دوست داشتم جلوه های عملی فیلم بود.

سباستین وانیچک تا جای ممکن سعی کرده خشونت و حتی آتش را به شکل واقعی جلوی دوربین اجرا کند و این تصمیم در تصویر کاملا مشخص است.

خون حس خون دارد.

بدن ها وزن دارند.

وقتی چیزی پاره میشود یا میشکند، معمولا حس نمیکنی داری یک مدل کامپیوتری براق را نگاه میکنی.

من از یک فیلم Evil Dead دقیقا همین را میخواهم.

این مجموعه همیشه زمانی بهتر کار کرده که خشونتش یک حس فیزیکی و کثیف داشته باشد.

البته فیلم کاملا بدون جلوه کامپیوتری نیست و بعضی لحظات مخصوصا در بخش پایانی کمی توی ذوقم زد، ولی در مجموع ترکیب جلوه های عملی و دیجیتال یکی از نقاط قوت اصلی فیلم است.

آلیس خوب است، ولی فیلم میتوانست بیشتر به او بدهد

سهیلا یعقوب به نظرم انتخاب خوبی برای شخصیت آلیس است.

او از همان ابتدا حس کسی را دارد که بیشتر از اینکه برای مرگ همسرش عزادار باشد، هنوز دارد اتفاقاتی را که در آن رابطه برایش افتاده هضم میکند.

بعد هم مجبور میشود با خانواده ای روبرو شود که نسخه کاملا متفاوتی از ویل در ذهنشان دارند.

از این نظر ایده خوبی وجود دارد:

آلیس فقط با ددایت ها نمیجنگد.

دارد با تصویری هم میجنگد که خانواده از شوهر مرده اش ساخته اند.

اما فیلم آنقدر عاشق خشونت خودش است که گاهی این بخش را فراموش میکند.

موضوع رابطه آزارگرانه، احساس گناه و نگاه خانواده به آلیس میتوانست خیلی بیشتر در داستان حضور داشته باشد، ولی بعد از شروع قتل عام بیشتر تبدیل به پس زمینه میشود.

به نظرم بازی سهیلا یعقوب از چیزی که فیلمنامه به او داده بهتر است.

آلیس شخصیت قابل دنبال کردنی است و وقتی در پایان تقریبا تنها آدم باقی مانده است، دوست داری زنده بماند.

ولی میتوانست خیلی بیشتر از یک Final Girl خوب باشد.

ددایت ها هنوز بلدند آدم را عصبی کنند

یک چیز را باید به فیلم داد:

ددایت ها همچنان اعصاب خردکن هستند.

فقط حمله نمیکنند.

حرف میزنند.

تحقیر میکنند.

ضعف آدم ها را پیدا میکنند و همان را علیه شان استفاده میکنند.

این همیشه یکی از چیزهایی بوده که ددایت ها را از زامبی های معمولی جذاب تر میکند.

آنها فقط نمیخواهند تو را بکشند.

اول میخواهند حالت را خراب کنند، بعد بکشندت!

فیلم از خنجر کندارین هم استفاده میکند؛ همان سلاحی که در اسطوره شناسی مجموعه سابقه دارد و این بار اهمیت زیادی در داستان پیدا میکند.

این اتصال ها را دوست داشتم چون فیلم را به مجموعه بزرگ تر وصل میکنند، بدون اینکه مجبور شویم نیم ساعت درباره تاریخچه نکرونومیکون کلاس درس داشته باشیم.

حتی بروس کمپبل هم این بار جلوی دوربین در نقش اش ظاهر نمیشود و بیشتر حضورش پشت صحنه است؛ او تهیه کننده اجرایی فیلم است و سم ریمی هم تهیه کننده فیلم است.

به نظرم تصمیم خوبی است.

قرار نیست هر Evil Dead جدیدی حتما اش را برگرداند.

مجموعه باید بتواند بدون او هم زنده بماند.

ولی طنز Evil Dead کجا رفت؟

اینجا یکی از ایرادهای اصلی من به فیلم شکل میگیرد.

مرده شریر همیشه فقط درباره خون نبوده است.

مخصوصا وقتی به فیلم های سم ریمی نگاه میکنیم، یک دیوانگی خاص در آنها وجود داشت.

فیلم میتوانست صحنه ای کاملا وحشتناک نشان بدهد و چند ثانیه بعد کاری بکند که از شدت مسخره بودنش بخندی.

Burn خیلی کمتر چنین حسی دارد.

فیلم جدی تر، خشن تر و تلخ تر است.

این انتخاب لزوما اشتباه نیست. Evil Dead 2013 هم فیلم خیلی بامزه ای نبود و همچنان خوب کار میکرد.

ولی وقتی داستان و شخصیت پردازی Burn هم خیلی عمیق نیست، نبود آن طنز بیشتر احساس میشود.

اگر قرار نیست شخصیت ها آنقدر قوی باشند و داستان هم ساده است، حداقل کمی از آن انرژی دیوانه وار قدیمی میتوانست فیلم را سرگرم کننده تر کند.

برای من Evil Dead Rise در این زمینه تعادل بهتری داشت. آن فیلم هم خشن بود، ولی گاهی هنوز حس میکردی سازندگان میدانند همه این اتفاقات چقدر مسخره و افراطی هستند.

Burn بیشتر اوقات با قیافه خیلی جدی دارد یک نفر دیگر را تکه تکه میکند.

بعد از مدتی کمی خسته کننده میشود.

پایان فیلم؛ بالاخره همه چیز باید بسوزد

در پایان تقریبا همه اعضای خانواده یکی یکی تبدیل به ددایت میشوند یا میمیرند و آلیس مجبور میشود با همان خنجری که ددایت ها دنبالش هستند مقابلشان بایستد.

حتی ویل هم برمیگردد و نبرد نهایی آلیس با شوهر مرده و آزارگرش تبدیل به آخرین مرحله این شب جهنمی میشود.

آلیس در نهایت زنده میماند، ولی پایان کاملا تمیزی هم ندارد. آخرین لحظه فیلم با تغییر کوتاه ظاهر چشم هایش این سوال را باز میگذارد که آیا واقعا از آلودگی فرار کرده یا نه.

من این پایان را دوست داشتم.

خیلی توضیح نمیدهد و مجبور نیست حتما یک جواب قطعی بدهد.

فقط امیدوارم قسمت بعدی فکر نکند برای بهتر شدن باید باز هم میزان خون را دو برابر کند.

دیگر یک جایی واقعا چیزی برای قطع کردن باقی نمیماند!

حرف آخر

مرده شریر: سوختن برای من فیلم بدی نبود.

اتفاقا از بخش زیادی از آن لذت بردم.

سباستین وانیچک بلد است صحنه خشونت طراحی کند، جلوه های عملی واقعا خوب هستند، سهیلا یعقوب شخصیت اصلی قابل قبولی ساخته و چند صحنه فیلم همان چیزی است که از Evil Dead انتظار دارم.

اما مشکل اصلی من این است که فیلم گاهی فکر میکند هر چه خشن تر شود، ترسناک تر هم میشود.

برای من اینطور نبود.

Evil Dead Burn بیشتر من را چندش زده کرد تا بترساند.

داستان خانوادگی اش پتانسیل خوبی دارد، ولی فرصت کافی برای رشد پیدا نمیکند. شخصیت های فرعی هم خیلی سریع تبدیل به ددایت و بعد تبدیل به تکه های مختلف بدن میشوند.

از طرف دیگر فیلم 110 دقیقه است و به نظرم کمی کوتاه تر بودنش میتوانست کمک کند، چون در نیمه دوم حجم خشونت کم کم تاثیر اولیه خودش را از دست میدهد.

اگر طرفدار مجموعه Evil Dead باشید، به نظرم دیدنش ارزش دارد.

ددایت هست.

خون هست.

خنجر کندارین هست.

قطع شدن اعضای بدن هم آنقدر هست که احتمالا تا چند روز دیگر نیازی به دیدن فیلم اسلشر دیگری نداشته باشید.

ولی اگر از من بپرسید آیا این بهترین Evil Dead مدرن است، جوابم نه است.

من Evil Dead 2013 را از نظر ترس و Evil Dead Rise را از نظر تعادل کلی بیشتر دوست داشتم.

Burn اما در یک چیز احتمالا آنها را شکست میدهد:

چندش آور بودن.

و اگر هدفش همین بوده، باید بگویم کارش را خیلی خوب انجام داده است.

با وایدشات همراه باشید!