نقد فیلم کایوت علیه اکمی (Coyote vs. Acme 2026) | فیلمی که واقعا حیف بود دفن شود

فیلم کایوت علیه اکمی (Coyote vs. Acme 2026) از آن فیلم هایی بود که قبل از دیدنش بیشتر از خود فیلم، داستان پشت صحنه اش را شنیده بودم.

فیلم کامل شد، وارنر تصمیم گرفت آن را کنار بگذارد و از آن به عنوان زیان مالیاتی استفاده کند و برای مدتی واقعا این احتمال وجود داشت که هیچ وقت منتشر نشود.

بعد از اعتراض ها، فیلم سرانجام به کچاپ اینترتینمنت فروخته شد و در 28 آگوست 2026 به سینماها رسید.

ولی موقع تماشای فیلم سعی کردم تمام این داستان را کنار بگذارم.

چون یک سوال ساده وجود دارد:

اگر هیچ چیز درباره این ماجرا نمیدانستم، باز هم از فیلم خوشم می آمد؟

جواب من بله است.

کایوت علیه اکمی شاهکار کمدی نیست و گاهی حتی کمی بیش از حد طول میکشد، ولی واقعا بامزه است، شخصیت دوست داشتنی دارد و مهم تر از همه میفهمد چه چیزی Looney Tunes را سرگرم کننده میکرد.

راستش بعد از تمام شدن فیلم بیشتر از قبل تعجب کردم که چرا اصلا قرار بود چنین فیلم سالم و سرگرم کننده ای هیچ وقت دیده نشود.

بیچاره کایوت بالاخره یک وکیل پیدا کرد!

ایده اصلی فیلم آنقدر ساده و خوب است که عجیب است چرا زودتر کسی از آن یک فیلم نساخته بود.

وایل ای. کایوت چند دهه است محصولات اکمی را میخرد تا رودرانر را شکار کند.

موشک میخرد.

کفش موشکی میخرد.

آهنربا میخرد.

دینامیت میخرد.

و تقریبا همه آنها در نهایت روی سر خودش منفجر میشوند.

بالاخره یک روز به این نتیجه میرسد که شاید مشکل فقط بدشانسی او نباشد و محصولات اکمی واقعا مشکل داشته باشند. برای همین سراغ کوین اوری با بازی ویل فورته میرود؛ وکیل بیلبوردی و کم درآمدی که اصلا آدمی نیست که بخواهد با یک شرکت عظیم وارد جنگ شود.

به نظرم همین ایده بهترین شوخی فیلم است.

ما سال ها به بدبختی های کایوت خندیده ایم و اصلا به ذهنمان نرسیده بود که شاید این بیچاره واقعا یک پرونده حقوقی خوب داشته باشد!

فیلم هم خوشبختانه این ایده را بیش از حد جدی نمیکند.

هنوز سند و دادگاه و وکیل داریم، ولی هر لحظه ممکن است وسط جلسه دادگاه یک کفش موشکی روشن شود و کسی را از پنجره بیرون ببرد.

بالاخره برای کایوت دلمان میسوزد

بزرگ ترین نگرانی من این بود که آیا وایل ای. کایوت میتواند بیشتر از صد دقیقه شخصیت اصلی یک فیلم باشد یا نه.

چون فرمول کایوت معمولا چند دقیقه بیشتر طول نمیکشد.

نقشه میکشد.

رودرانر فرار میکند.

نقشه خراب میشود.

یک سندان روی سر کایوت می افتد.

تمام.

ولی فیلم یک کار خوب انجام میدهد.

کایوت را تبدیل به یک آدم نمیکند.

هنوز حرف نمیزند، هنوز با تابلو و نقاشی ارتباط برقرار میکند و هنوز همان موجود عجیب و سمجی است که هر بار شکست میخورد و دوباره بلند میشود.

اما این بار وقتی شکست میخورد کمی هم دلت برایش میسوزد.

مهم ترین نکته فیلم برای من همین بود.

کایوت شاید یکی از بزرگ ترین بازنده های تاریخ انیمیشن باشد، ولی هیچ وقت تسلیم نمیشود.

حتی وقتی کوین میخواهد پرونده را با پول حل کند، کایوت حاضر نیست کوتاه بیاید.

او فقط پول نمیخواهد.

میخواهد بالاخره کسی قبول کند که این همه شکست فقط تقصیر خودش نبوده است.

این ایده ساده باعث میشود کایوت بدون اینکه شخصیتش خراب شود، کمی عمق پیدا کند.

ویل فورته دقیقا همان آدمی است که کایوت لازم داشت

کوین در ابتدا تقریبا نسخه انسانی خود کایوت است.

فقط فرقشان این است که کایوت هنوز امید دارد و کوین دیگر ندارد.

کوین وکیل خسته ای است که یاد گرفته به جای جنگیدن خیلی سریع پرونده ها را ببندد و برود سراغ بعدی.

بعد کایوت وارد دفترش میشود.

موجودی که احتمالا هزار بار بیشتر از کوین شکست خورده ولی هنوز فردا صبح دوباره یک نقشه جدید میکشد.

به نظرم رابطه این دو نفر قلب واقعی فیلم است.

ویل فورته هم خیلی خوب این نقش را بازی میکند. نه آنقدر جدی است که کنار شخصیت های کارتونی عجیب به نظر برسد و نه آنقدر شلوغ بازی میکند که خودش تبدیل به یک کارتون شود.

رابطه کوین و کایوت کم کم از «وکیل و موکل» به رابطه ای تبدیل میشود که هر دو از یکدیگر چیزی یاد میگیرند.

و نکته خوب این است که فیلم برای احساسی کردن این رابطه زیادی التماس نمیکند.

چند لحظه احساساتی دارد، ولی هنوز یادش هست که داریم درباره کایوتی حرف میزنیم که هدف اصلی زندگی اش خوردن یک پرنده است.

جان سینا از خود کارتون ها هم کارتونی تر است

طرف دیگر پرونده بادی کرین با بازی جان سینا است؛ وکیل اکمی و رقیب قدیمی کوین.

و به نظرم جان سینا یکی از بهترین انتخاب های فیلم است.

این آدم در بعضی صحنه ها از باگز بانی هم کارتونی تر بازی میکند!

فک محکم، کت و شلوار مرتب، اعتماد به نفس بیش از حد و قیافه ای که انگار حتی وقتی صبح از خواب بیدار میشود آماده ارائه دفاعیه در دادگاه است.

بادی قرار نیست شخصیت خیلی پیچیده ای باشد.

او نماینده شرکتی است که تقریبا همه چیز را میتواند با پول و نفوذ حل کند.

ولی جان سینا کاملا میفهمد در چه فیلمی بازی میکند و نقش را بیش از حد جدی نمیگیرد.

در کنار او فاگهورن لگهورن هم بخشی از دنیای اکمی است و همین ترکیب باعث میشود مرز میان آدم واقعی و شخصیت کارتونی عملا از بین برود.

گاهی جان سینا واقعا بیشتر از شخصیت های انیمیشنی اغراق میکند.

ولی اینجا دقیقا جواب میدهد.

فیلم هنوز میفهمد Looney Tunes یعنی چه

چیزی که بیشتر از همه درباره فیلم دوست داشتم شوخی های تصویری آن بود.

خیلی از کمدی های امروزی فقط آدم هایی هستند که روبروی هم می ایستند و دیالوگ بامزه میگویند.

اینجا هنوز یک موشک ممکن است مسیرش را اشتباه برود.

آهنربا ممکن است چیزی را جذب کند که اصلا قرار نبوده جذب کند.

یک وسیله اکمی ممکن است دقیق ترین دستورالعمل دنیا را داشته باشد و باز هم فقط صاحبش را منفجر کند.

همین شوخی های فیزیکی باعث میشود فیلم واقعا حس Looney Tunes داشته باشد.

شخصیت های دیگری مثل باگز بانی، دافی داک، توئیتی و چند شخصیت آشنای دیگر هم در طول فیلم ظاهر میشوند، ولی خوشبختانه فیلم فقط دنبال این نیست که هر پنج دقیقه یک شخصیت قدیمی نشان بدهد تا مخاطب بگوید «اوه، اینو یادمه!»

البته یک ایراد هم دارم.

فیلم هیچ وقت به اندازه کارتون های قدیمی دیوانه نمیشود.

آن انیمیشن ها گاهی انگار هیچ قانونی نداشتند و همین باعث میشد واقعا غیرقابل پیش بینی باشند.

اینجا همه چیز کمی مرتب تر است.

داستان داریم.

رشد شخصیت داریم.

پرونده حقوقی داریم.

پیام داریم.

و گاهی دوست داشتم فیلم همه اینها را برای ده دقیقه فراموش کند و فقط کاملا دیوانه شود.

ترکیب انیمیشن و آدم های واقعی بیشتر اوقات جواب میدهد

فیلم حدود 101 دقیقه است و ترکیبی از لایو اکشن و شخصیت های انیمیشنی دارد.

از نظر فنی هم به نظرم نتیجه خوب است.

بعد از چند دقیقه دیگر خیلی فکر نمیکردم ویل فورته واقعا دارد جلوی یک شخصیت خیالی بازی میکند.

تماس شخصیت ها با محیط خوب است و مخصوصا در صحنه های اسلپ استیک، وقتی منطق کارتونی وارد دنیای واقعی میشود، فیلم جذاب تر میشود.

البته بعضی نماها کمی حس جلوه کامپیوتری دارند و اگر آن را کنار Who Framed Roger Rabbit بگذاریم هنوز فاصله وجود دارد.

ولی برای من این موضوع آنقدر نبود که توی ذوقم بزند.

مهم تر این است که بازیگران واقعا طوری رفتار میکنند که انگار این شخصیت ها کنارشان حضور دارند.

ویل فورته و جان سینا هر دو در این زمینه خوب هستند.

جالب ترین شوخی فیلم اصلا داخل فیلم نیست

نکته ای که نمیشود کاملا نادیده گرفت داستان واقعی خود فیلم است.

در سال 2023 وارنر تصمیم گرفت Coyote vs. Acme را کنار بگذارد و برای مدتی این احتمال جدی وجود داشت که فیلم هیچ وقت منتشر نشود. بعد از اعتراض سازندگان و مخاطبان، اجازه داده شد فیلم به شرکت های دیگر پیشنهاد شود و سرانجام کچاپ اینترتینمنت حق پخش آن را خرید و فیلم به سینما رسید.

حالا داستان خود فیلم چیست؟

یک موجود کوچک میخواهد مقابل یک شرکت عظیم بایستد که فکر میکند میتواند هر کاری دلش خواست انجام دهد.

خب…

واقعا نمیشد این را نوشت!

ولی چیزی که برایم مهم است این است که فیلم بدون این داستان پشت صحنه هم خوب است.

من نمیخواهم فقط چون «فیلم نجات پیدا کرده» به آن امتیاز اضافه بدهم.

اگر فیلم بد بود، داستان نجاتش فقط داستان جالبی درباره یک فیلم بد میشد.

اما اینجا واقعا با فیلمی روبرو هستیم که خنده دارد، شخصیت دارد و کاملا قابل دیدن است.

و همین تصمیم اولیه برای کنار گذاشتنش را عجیب تر میکند.

کایوت بالاخره برنده میشود؟

پایان فیلم را دوست داشتم چون نویسندگان وسوسه نشده اند ناگهان همه قوانین شخصیت کایوت را عوض کنند.

او لزوما آن پیروزی بزرگ و تمیزی که انتظار داریم به دست نمی آورد.

پرونده اول طبق انتظارش جلو نمیرود، ولی کاری که شروع کرده باعث میشود شخصیت های کارتونی بیشتری علیه اکمی اقدام کنند و حقیقت پشت بعضی کارهای شرکت بیرون بیاید.

از همه بهتر رابطه کایوت و رودرانر است.

فیلم سعی نمیکند رودرانر را تبدیل به دشمن شرور داستان کند.

در نهایت میفهمیم این دو بیشتر از چیزی که تصور میکردیم به هم نیاز دارند.

و بعد چه میشود؟

کایوت دوباره دنبال رودرانر می افتد.

خب معلوم است!

اگر فیلم با این تمام میشد که کایوت میگفت دیگر به دنبال رودرانر نمیروم و میروم یک زندگی آرام تشکیل میدهم احتمالا باید از سالن سینما شکایت میکردیم.

حرف آخر

کایوت علیه اکمی برای من یک سورپرایز خوب بود.

فیلم واقعا بامزه است.

ویل فورته و کایوت رابطه خوبی دارند.

جان سینا کاملا خودش را به مسخره بازی فیلم سپرده و نتیجه هم خوب شده است.

ترکیب انیمیشن و لایو اکشن جواب میدهد و مهم تر از همه اینکه فیلم میفهمد شخصیت های Looney Tunes فقط چند تصویر نوستالژیک برای فروختن بلیت نیستند.

از طرف دیگر فیلم بی نقص نیست.

حدود 101 دقیقه برای این نوع کمدی گاهی کمی طولانی احساس میشود و در بخش هایی پرونده اکمی بیش از حد توضیح داده میشود. دوست داشتم فیلم کمی کمتر درباره توطئه شرکت حرف بزند و کمی بیشتر اجازه بدهد کایوت و بقیه شخصیت ها دیوانه بازی دربیاورند.

اما تقریبا تمام مدت سرگرم بودم.

چند بار واقعا خندیدم.

و جالب تر اینکه بالاخره برای موجودی که تمام کودکی ام از بدبختی هایش میخندیدم کمی هم دلم سوخت.

اگر هیچ چیز درباره ماجرای وارنر نمیدانستم باز هم از فیلم خوشم می آمد.

ولی حالا که میدانم، فقط یک سوال بیشتر دارم:

واقعا چرا قرار بود این فیلم هیچ وقت منتشر نشود؟

کایوت ده ها سال نتوانست رودرانر را بگیرد.

ولی حداقل این بار یک نقشه اش جواب داد.

فیلم خودش را نجات داد.

با وایدشات همراه باشید.