نقد فیلم حیوانات (Animals 2026) | یک آدم ربایی، چند تصمیم اشتباه

فیلم حیوانات (Animals 2026) به کارگردانی بن افلک از آن دسته فیلم هایی است که داستان اولیه بسیار جذابی دارند و میتوانند مخاطب را از همان دقایق ابتدایی درگیر کنند.

یک نامزد شهرداری ثروتمند در آستانه انتخابات متوجه میشود پسرش را ربوده اند و حالا باید برای نجات او هفت میلیون دلار پرداخت کند. اما ماجرا زمانی جالب تر میشود که مشخص میشود آدم رباها اشتباه کرده اند و اصلا پسر او را ندزدیده اند!

به نظرم همین ایده برای ساختن یک فیلم جنایی خوب کافی است. مخصوصا وقتی متوجه میشویم شخصیت اصلی برای رسیدن به قدرت حاضر است بسیاری از اصول اخلاقی خودش را کنار بگذارد.

بن افلک هم تلاش کرده از این داستان برای نشان دادن تفاوت زندگی آدم های ثروتمند و فقیر استفاده کند، اما سوال اینجاست که آیا فیلم توانسته در کنار این حرف ها واقعا سرگرم کننده باشد؟

به نظرم حیوانات در بخش های ابتدایی عملکرد خوبی دارد. ماجرای آدم ربایی کنجکاوی ایجاد میکند و چند شخصیت جالب هم وارد داستان میشوند.

اما در ادامه، فیلم بیش از حد درگیر مسائل سیاسی، مشکلات خانوادگی و تصمیم های عجیب شخصیت ها میشود. مشکل اصلی این است که با وجود ایده خوب، تعلیق داستان همیشه به اندازه کافی قوی نیست و بعضی اتفاقات هم بیش از حد راحت پیش میروند.

یک آدم ربایی که همه چیز را به هم میریزد

داستان درباره مارک کیمبال با بازی بن افلک است؛ وکیل ثروتمندی که برای شهرداری لس آنجلس نامزد شده است. مارک در ظاهر زندگی بسیار خوبی دارد. خانه ای بزرگ، همسری به نام ابیگیل با بازی کری واشنگتن و پسری به نام دنی.

اما خیلی زود مشخص میشود اوضاع زندگی اش آنقدرها هم خوب نیست.

مارک بخش بزرگی از پول خانواده را بدون اطلاع همسرش خرج تبلیغات انتخاباتی کرده و رابطه اش با ابیگیل هم مشکلات جدی دارد. در همین شرایط، یک تماس تلفنی همه چیز را به هم میریزد. فردی ناشناس ادعا میکند دنی را ربوده و برای آزادی او هفت میلیون دلار میخواهد.

شروع فیلم را دوست داشتم، چون موقعیت ساده ای دارد و به سرعت مشخص میشود شخصیت اصلی با مشکل بزرگی روبرو شده است. مارک پول زیادی دارد، ولی برخلاف چیزی که انتظار داریم، نمیتواند به راحتی مبلغ درخواستی آدم رباها را فراهم کند.

همین موضوع باعث میشود پای زنی به نام دیل با بازی جیلیان اندرسون به داستان باز شود.

اما مهم ترین اتفاق فیلم زمانی رخ میدهد که مشخص میشود آدم رباها کودک اشتباهی را ربوده اند. پسر مارک سالم است و کودکی که دزدیده شده هکتور نام دارد؛ پسر رامون، مردی مهاجر که با سیسیلیا، خدمتکار خانواده کیمبال، زندگی میکند.

از اینجا به بعد داستان وارد مرحله جذاب تری میشود. حالا مارک باید تصمیم بگیرد که آیا حاضر است برای نجات فرزند یک خانواده دیگر هم همان اندازه تلاش کند یا نه.

به نظرم فیلم در همین نقطه بهترین فرصت را برای ساختن یک داستان هیجان انگیز و متفاوت پیدا میکند.

مارک کیمبال؛ مردی که فقط تا وقتی همه چیز خوب است آدم خوبی است

مارک در سخنرانی های انتخاباتی خودش درباره عدالت، برابری و اهمیت زندگی مردم صحبت میکند. او میخواهد شهردار شهری شود که همه ساکنانش احساس کنند برای مسئولان اهمیت دارند.

اما وقتی جان هکتور به خطر می افتد، رفتار خودش نشان میدهد که میان حرف زدن درباره عدالت و عمل کردن به آن تفاوت زیادی وجود دارد.

یکی از تصمیم های مهم مارک این است که به جای پرداخت پول، با پیشنهاد دیل برای کشتن آدم رباها موافقت میکند. او ظاهرا میخواهد کودک را نجات دهد، ولی همزمان به دنبال راهی است که پولش را هم از دست ندهد.

همین رفتار به خوبی نشان میدهد که منافع شخصی برای او تا چه اندازه اهمیت دارند.

به نظرم شخصیت مارک ایده خوبی دارد، ولی فیلم همیشه نمیتواند او را به اندازه کافی جذاب نگه دارد.

در بعضی صحنه ها رفتارهایش قابل فهم هستند، اما گاهی تصمیم هایی میگیرد که بیشتر برای جلو بردن داستان طراحی شده اند تا اینکه واقعا از شخصیت او بیرون آمده باشند.

بن افلک در بازی کردن نقش مارک عملکرد قابل قبولی دارد. مخصوصا زمانی که سعی میکند همزمان نقش پدر نگران، شوهر آسیب دیده و سیاستمدار موفق را بازی کند. اما احساس میکنم فیلم نامه میتوانست شخصیت پیچیده تری برای او بسازد.

مارک در بیشتر مواقع آدمی خودخواه است و فیلم هم خیلی تلاش نمیکند دلیل رفتارهایش را برایمان جذاب تر کند.

وقتی جان یک کودک به اندازه موقعیت اجتماعی پدرش ارزش ندارد

یکی از بهترین ایده های فیلم تفاوت موقعیت مارک و رامون است. مارک خانه ای بزرگ، پول و نفوذ سیاسی دارد. در مقابل، رامون کارگری مهاجر است که حتی نمیتواند به راحتی سراغ پلیس برود، چون وضعیت اقامت قانونی ندارد.

این تفاوت زمانی اهمیت بیشتری پیدا میکند که میبینیم پدر واقعی کودک ربوده شده تقریبا هیچ اختیاری برای تصمیم گرفتن ندارد. او باید منتظر بماند تا آدم هایی که پول و قدرت دارند درباره سرنوشت پسرش تصمیم بگیرند.

نکته جالب این است که مارک برای پیروزی در انتخابات به حمایت جامعه لاتین تبار لس آنجلس نیاز دارد، اما وقتی پای نجات فرزند یکی از همین خانواده ها وسط می آید، دیگر آن حرف های قشنگ انتخاباتی چندان اهمیتی ندارند.

به نظرم فیلم این تضاد را خوب مطرح میکند، ولی در ادامه گاهی بیش از حد تلاش دارد پیامش را توضیح بدهد. مخصوصا وقتی ماجرای انتخابات و روابط سیاسی مارک پررنگ میشود، داستان آدم ربایی کمی از مرکز توجه فاصله میگیرد.

من از یک فیلم جنایی انتظار ندارم دائما درباره اختلاف طبقاتی صحبت کند. اگر این موضوع از طریق اتفاقات داستان نشان داده شود، بسیار تاثیرگذارتر است.

خوشبختانه Animals چند صحنه خوب در این زمینه دارد، اما احساس میکنم میتوانست بدون این همه توضیح هم حرفش را منتقل کند.

بن افلک و بازیگرانی که میتوانستند بیشتر بدرخشند

یکی از ویژگی های Animals حضور چند بازیگر شناخته شده است. کری واشنگتن در نقش ابیگیل، جیلیان اندرسون در نقش دیل و استیون یئون در نقش سم حضور دارند، اما به نظرم فیلم از همه آنها به یک اندازه خوب استفاده نکرده است.

دیل یکی از جذاب ترین شخصیت های داستان است. او زنی است که به نظر میرسد برای هر مشکلی راه حلی دارد و حتی در بحرانی مثل آدم ربایی هم میتواند با خونسردی تصمیم بگیرد.

حضور جیلیان اندرسون به این شخصیت کمک کرده و صحنه های مربوط به او از بخش های جذاب تر فیلم هستند.

اما در مقابل، استیون یئون فرصت زیادی برای تاثیرگذاری ندارد. شخصیت سم بیشتر درگیر مسائل انتخاباتی مارک است و با وجود اهمیتش برای موقعیت سیاسی او، به یکی از شخصیت های به یادماندنی فیلم تبدیل نمیشود.

رابطه مارک و ابیگیل هم بخش قابل توجهی از داستان را به خودش اختصاص میدهد. مشخص میشود ابیگیل با استاد دانشگاهی به نام ران رابطه دارد و مارک هم پول خانواده را پنهانی خرج انتخابات کرده است.

رویارویی این دو درباره خیانت و دروغ هایشان صحنه های احساسی خوبی دارد، ولی به نظرم در بعضی قسمت ها سرعت داستان را کم میکند.

مشکل این نیست که فیلم درباره مشکلات زناشویی حرف میزند. اتفاقا این موضوع با داستان اصلی ارتباط دارد، چون نشان میدهد زندگی ظاهرا موفق مارک تا چه اندازه بر پایه پنهان کاری ساخته شده است.

مشکل این است که فیلم همیشه تعادل مناسبی میان این ماجرا و تعلیق آدم ربایی برقرار نمیکند.

از نظر کارگردانی هم انتظار بیشتری از بن افلک داشتم. او قبلا در فیلم هایی مثل The Town و Argo نشان داده که میتواند موقعیت های پرتنش را خوب اجرا کند.

Animals هم چند لحظه جذاب دارد، مخصوصا حرکت مارک از محله های ثروتمند لس آنجلس به مناطق فقیرتر شهر برای پرداخت پول. اما در مجموع فیلم آن اندازه که انتظار داشتم هیجان و تنش ندارد.

پایانی که میتوانست بهتر اجرا شود

در بخش پایانی، مارک همراه پول به محل تعیین شده میرود و آدم رباها هکتور را تحویل میدهند. اما نقشه دیل برای کشتن آنها طبق انتظار پیش نمیرود. دو نفر از آدم رباها کشته میشوند، ولی نفر سومی وجود دارد که دیل و مرد مسلح همراه او را هدف قرار میدهد.

در همین لحظه رامون از راه میرسد و با کشتن آدم ربای آخر، جان پسر خودش و مارک را نجات میدهد.

از نظر داستانی این اتفاق را دوست داشتم. چون کسی که از ابتدا کمترین قدرت و اختیار را داشت، در نهایت مهم ترین کار را انجام میدهد.

اما اجرای صحنه کمی شلوغ است و ورود نفر سوم آدم رباها هم بیش از آنکه یک غافلگیری حساب شده باشد، راهی برای پیچیده تر کردن پایان به نظر میرسد.

اتفاق جالب تر بعد از پایان درگیری رخ میدهد. مارک متوجه میشود دیل در حال مرگ است و تلفن همراه او هم مدارکی دارد که میتواند نقشش در نقشه کشتن آدم رباها را آشکار کند. بنابراین تلفن را برمیدارد و با از بین بردن شواهد، خودش را از دردسر نجات میدهد.

در نهایت، حقیقت ماجرا برای مردم به شکل دیگری تعریف میشود. مارک به عنوان قهرمان نجات هکتور شناخته میشود و رامون هم در مقابل دریافت پول و بازگشت به مکزیک، روایت او را تایید میکند.

این بخش به نظرم بهترین ایده پایان فیلم است. مردی که حاضر نبود برای نجات یک کودک از دارایی خودش بگذرد، حالا به خاطر همان اتفاق محبوب تر شده و حتی انتخابات شهرداری را میبرد!

با این حال نمیتوانم از تمام جزئیات پایان دفاع کنم. اینکه مارک بتواند بعد از آن همه اتفاق، با چند مجازات محدود از دردسر اصلی فرار کند و حتی موقعیت سیاسی بهتری پیدا کند، کمی بیش از حد راحت است.

البته میتوان گفت همین موضوع بخشی از انتقاد فیلم به قدرت و نفوذ سیاسی است، ولی هنوز انتظار داشتم نویسندگان مسیر باورپذیرتری برای رسیدن به چنین نتیجه ای طراحی کنند.

نکته جالب دیگر این است که ابیگیل هم در پایان کنار مارک باقی میماند. آن دو بعد از تمام دروغ ها و خیانت ها تصمیم میگیرند زندگی مشترکشان را ادامه دهند. اما حالا دیگر هر دو میدانند طرف مقابل چه کارهایی کرده و ظاهرا حاضرند با همین واقعیت کنار بیایند.

به نظرم عنوان Animals دقیقا در همین بخش معنی پیدا میکند. فیلم درباره آدم هایی است که تا وقتی همه چیز خوب پیش میرود، اخلاق مدار و محترم به نظر میرسند، ولی کافی است منافعشان به خطر بیفتد تا حاضر شوند تصمیم های کاملا متفاوتی بگیرند.

حرف آخر؛ آیا فیلم حیوانات ارزش دیدن دارد؟

فیلم حیوانات برای من اثری با ایده اولیه جذاب و اجرای نه چندان موفق است. داستان آدم ربایی اشتباهی، تفاوت موقعیت اجتماعی دو خانواده و شخصیت سیاستمداری که میان اخلاق و منافع خودش گیر کرده، ظرفیت ساختن یک فیلم جنایی بسیار خوب را داشتند.

فیلم چند نقطه قوت مشخص دارد. بازی بن افلک و کری واشنگتن قابل قبول است، جیلیان اندرسون حضور جذابی دارد و شخصیت رامون هم یکی از مهم ترین بخش های داستان است.

پایان فیلم از نظر ایده جالب است و به خوبی نشان میدهد که آدم های قدرتمند گاهی حتی از بدترین اتفاقات هم میتوانند به نفع خودشان استفاده کنند.

اما مشکل اصلی من با Animals این است که به اندازه کافی سرگرم کننده نیست. داستان در بخش هایی کند میشود، بعضی تصمیم های شخصیت ها باورپذیر نیستند و ماجرای سیاست و مشکلات خانوادگی هم گاهی بیش از حد به فیلم فشار می آورند.

مخصوصا با توجه به سابقه بن افلک در کارگردانی فیلم های جنایی، انتظار داشتم تعلیق و هیجان بیشتری ببینیم.

به نظرم اگر فیلم تمرکز بیشتری روی داستان آدم ربایی داشت و بعضی ماجراهای فرعی را کوتاه میکرد، میتوانست نتیجه بسیار بهتری داشته باشد. البته فیلم آنقدر ضعیف نیست که تماشایش را کاملا بی فایده بدانم.

برای علاقه مندان به داستان های جنایی و فیلم های بن افلک میتواند انتخاب قابل قبولی باشد، ولی بعید میدانم به اندازه بهترین آثار او در ذهن بماند.

در نهایت Animals بیشتر از آنکه به خاطر هیجانش جذاب باشد، به خاطر تصمیم های شخصیت هایش جالب است. مخصوصا مارک که در پایان نه تنها چیزی از دست نمیدهد، بلکه از یک آدم ربایی برای رسیدن به شهرداری لس آنجلس استفاده میکند.

فکر میکنم اگر مارک در انتخابات شکست هم میخورد، احتمالا میتوانست با همین استعداد در دروغ گفتن، شغل موفق دیگری برای خودش پیدا کند!

با وایدشات همراه باشید!