معرفی سریال برادران (Brothers) | آیا ارزش تماشا دارد؟

تصور کنید سال ها با یکی از صمیمی ترین دوستانتان زندگی کرده اید، با او کار کرده اید، خانواده هایتان با هم رفت و آمد دارند و بعد یک روز مادرتان حرفی می زند که ناگهان این سوال عجیب را به وجود می آورد: نکند شما واقعا برادر باشید؟

سریال برادران (Brothers) دقیقا از همین ایده عجیب شروع می شود؛ ایده ای که جذابیتش در این است که کاملا ساخته ذهن نویسندگان نیست و ریشه در یک شایعه واقعی درباره متیو مکانهی و وودی هارلسون دارد.

مکانهی و هارلسون در این سریال نسخه هایی تخیلی و اغراق شده از خودشان را بازی می کنند و همین از همان ابتدا مرز میان واقعیت و داستان را کمی به هم می ریزد.

هویت شخصیت ها، دوستی قدیمی آنها و حتی احتمال برادر بودنشان از واقعیت آمده، اما نویسندگان این واقعیت ها را برداشته اند و اطرافشان یک داستان کمدی ساخته اند.

به زبان ساده، Brothers کمی واقعیت را در یک ظرف درام و اغراق ریخته و از آن یک کمدی سرگرم کننده ساخته است.

شایعه ای واقعی که تبدیل به یک سریال شد

داستان سریال بعد از به هم خوردن مراسم ازدواج دختر وودی شکل جدی تری پیدا می کند و خانواده او برای مدتی وارد زندگی متیو و خانواده اش می شوند.

اما اتفاق اصلی زمانی رخ می دهد که Ma Mac، مادر متیو، حرفی درباره گذشته و ارتباطش با پدر وودی می زند؛ حرفی که احتمال برادر بودن وودی و متیو را مطرح می کند.

جالب اینجاست که این ماجرا فقط متعلق به دنیای سریال نیست.

در زندگی واقعی هم زمانی که مکانهی و هارلسون همراه خانواده هایشان به یونان رفته بودند، مادر متیو درباره شناختن پدر وودی صحبت کرد. نحوه بیان او آنقدر عجیب بود که این دو دوست قدیمی را به فکر انداخت. بعدتر با بررسی گذشته متوجه شدند زمانی که والدین مکانهی از یکدیگر جدا شده بودند، امکان ملاقات مادر متیو و پدر وودی نیز وجود داشته است.

موضوع حتی به آزمایش DNA هم رسید. وودی هارلسون گفته بود حاضر است این آزمایش را انجام دهد، اما مکانهی نسبت به آن مردد بود؛ چون یک جواب مثبت می توانست نگاه او به پدری که تمام عمر می شناخت کاملا تغییر دهد.

تا امروز هم این موضوع به شکل قطعی اثبات نشده و شاید همین ندانستن، جذاب ترین قسمت ماجرا باشد.

به همین دلیل عبارت «بر اساس یک شایعه واقعی» واقعا بهترین توصیف برای Brothers است. سریال نمی خواهد مستند باشد یا حقیقت زندگی این دو نفر را بازسازی کند. در عوض یک شایعه واقعی را برمی دارد و مدام با این سوال بازی می کند که چه مقدار از چیزی که می بینیم واقعی است و چه مقدار از ذهن نویسندگان آمده است.

دوستی ای که جلوی دوربین هم جواب می دهد

متیو مکانهی و وودی هارلسون از دهه ۹۰ میلادی یکدیگر را می شناسند. آنها پیش از این در EDtv با هم بازی کرده بودند، اما احتمالا ماندگارترین همکاری شان برای بیشتر مخاطبان فصل اول True Detective در سال ۲۰۱۴ است.

Brothers اما این بار آنها را به یک دنیای کاملا متفاوت می برد.

دیگر خبری از فضای سنگین و تاریک True Detective نیست. این بار با دو مرد روبه رو هستیم که شوخی می کنند، سر یکدیگر داد می زنند، مخالفت می کنند، دوباره کنار هم قرار می گیرند و گاهی شبیه دو برادری رفتار می کنند که سال هاست از دست یکدیگر خسته شده اند اما حاضر نیستند دیگری را رها کنند.

به نظرم یکی از بهترین بخش های سریال همین شیمی میان آنهاست.

جذابیت رابطه شان فقط از این نمی آید که دو بازیگر خوب کنار هم قرار گرفته اند. ما می دانیم که مکانهی و هارلسون در زندگی واقعی هم دوستان بسیار نزدیکی هستند.

برای همین وقتی آنها را در سریال در حال بحث، مسخره کردن یکدیگر یا داشتن یک لحظه صمیمی می بینیم، مدام این سوال در ذهنمان شکل می گیرد که چقدر از این رابطه بازی است و چقدرش واقعا از دوستی چند ده ساله آنها آمده است.

همین مرز نامشخص بین شخصیت واقعی و شخصیت داستانی، Brothers را برای من جذاب تر کرد.

دو قسمت اول سریال هم بیشتر از اینکه بخواهند تمام تمرکزشان را روی معمای برادر بودن این دو نفر بگذارند، سعی می کنند دنیای آنها و خانواده هایشان را بسازند.

در کنار جستجوی وودی برای پیدا کردن حقیقت، متیو هم با زندگی خانوادگی خودش و حتی احتمال ورود به رقابت فرمانداری تگزاس روبه رو است؛ ایده ای که خودش هم بی ارتباط با تصویر واقعی مکانهی نیست، چون او در دنیای واقعی هم پیش از این درباره احتمال ورود به سیاست صحبت کرده بود.

برای همین هر چه بیشتر سریال را تماشا می کنید، بیشتر متوجه می شوید که معمای «آیا این دو واقعا برادر هستند؟» فقط ستون اصلی قصه است. اطراف این ستون، داستان های خانوادگی، اختلاف های شخصیتی، رفاقت و موقعیت های کمدی ساخته شده اند.

تجربه من از دو قسمت اول Brothers

اگر بخواهم تجربه خودم را از تماشای این سریال بگویم، در یک کلام تجربه لذت بخشی بود.

Brothers از آن سریال هایی نبود که احساس کنم برای فهمیدن آن باید دائم حواسم را جمع کنم یا منتظر یک اتفاق بزرگ بمانم. قسمت ها کوتاه هستند، انرژی خوبی دارند و قصه آنقدر سریع حرکت می کند که گذر زمان را زیاد احساس نمی کنید.

با این حال چیزی که برای من جذاب تر بود، حال و هوایی بود که سریال داشت.

تماشای بعضی لحظات Brothers من را یاد کتاب چراغ سبزها (Greenlights) متیو مکانهی انداخت. نه به این معنی که سریال شبیه آن کتاب است، بلکه همان انرژی خاصی که در نگاه مکانهی به زندگی وجود دارد را اینجا هم حس کردم؛ اینکه زندگی همیشه قرار نیست جدی، مرتب و قابل پیش بینی باشد. گاهی می شود وسط آشفتگی ها شوخی کرد، با آدم های نزدیک زندگی بحث کرد، دوباره کنارشان نشست و اجازه داد زندگی کمی خودش مسیرش را پیدا کند.

فکر می کنم حضور وودی هارلسون در کنار او هم این حس را بیشتر کرده است. تضادها و شباهت های این دو نفر به سریال زندگی می دهد. آنها گاهی بسیار شبیه یکدیگرند و چند دقیقه بعد می فهمیم چقدر نگاه متفاوتی به یک موضوع دارند. همین اختلاف ها باعث می شود رابطه شان واقعی تر به نظر برسد.

و شاید همین مسئله مهم ترین ویژگی Brothers باشد: سریال مدام طوری رفتار می کند که انگار دارد زندگی واقعی دو آدم مشهور را به ما نشان می دهد، اما درست زمانی که می خواهیم آن را باور کنیم، یادمان می اندازد که هنوز با یک کمدی داستانی طرف هستیم.

من از دو قسمت اول انتظار یک شاهکار کمدی نداشتم و بعد از تماشای آنها هم چنین ادعایی درباره سریال ندارم. چیزی که گرفتم شاید ساده تر اما برایم ارزشمندتر بود؛ یک سریال خوشمزه و آسان هضم که توانست در مدت کوتاهی حال خوبی به من بدهد و کاری کند دوست داشته باشم دوباره به دنیای این دو نفر برگردم.

هشت قسمت برای فصل اول در نظر گرفته شده و من بعد از تماشای همین دو قسمت مطمئنم که قسمت های باقی مانده را هم دنبال می کنم. نه فقط برای اینکه بفهمم سریال با ماجرای برادر بودن متیو و وودی چه می کند، بلکه چون از بودن کنار این دو شخصیت لذت بردم.

کاری که Brothers فعلا با من کرده، خیلی ساده است: برای مدتی کوتاه باعث شد زندگی را کمی سبک تر ببینم و حس کنم شاید لازم نیست همه چیز را همیشه آنقدر جدی گرفت.

شاید بهترین توصیفی که بتوانم از تاثیر دو قسمت اولش داشته باشم همین باشد؛ Brothers کمی فیلتر عینکم برای تماشای زندگی را رنگی تر کرد.

با وایدشات همراه باشید!